บทที่ 4 ผู้ป่วยรายที่สอง ดูเหมือนแค่เมา
ชายหนุ่มถูกเพื่อนสองคนประคองเข้ามาในโถงฉุกเฉิน ปลายเท้าแทบลากกับพื้น พยาบาลจ้าวเข็นรถเข็นเข้ามา ให้พวกเขาพยุงคนลงนั่งก่อน
ตอนที่รถเข็นถูกเข็นมาที่เคาน์เตอร์คัดกรอง กลิ่นเหล้าก็โชยมาเตะจมูกก่อนเลย
ชายสองคนที่มาด้วยก็ดื่มมาไม่น้อย คนหนึ่งหน้าแดงไปถึงต้นคอ อีกคนเดินยังเซอยู่เลย คนหน้าแดงเอามือตบที่เท้าแขนรถเข็น "หมอครับ ช่วยทำให้เขาสร่างเมาหน่อย เมื่อกี้เขาสะดุดบันไดหน้าประตู ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก"
พยาบาลจ้าวสวมถุงมือ ใช้นิ้วเปิดเปลือกตาของชายหนุ่มดู
"ชื่ออะไร"
"หลิวเผิง"
"อายุเท่าไหร่"
"ยี่สิบเจ็ด"
"ล้มตรงไหน"
"ก็แค่ท้ายทอยกระแทกนิดหน่อย" เพื่อนพูดอย่างรำคาญ "เขาคออ่อน ปกติกินสามขวดก็หมอบแล้ว คืนนี้จะอวดเก่ง"
ซุนจื้อเฉียงเพิ่งส่งเวรเสร็จ กำลังจะไปที่ห้องเวรเพื่องีบสักครู่ ได้ยินคำว่า "ดื่มเยอะ" ก็หยุดชะงัก
"วัดน้ำตาล วัดความดัน สังเกตอาการ อาเจียนหรือยัง"
"อ้วกไปสองรอบแล้ว" เพื่อนว่า "ดื่มเยอะแล้วอ้วกไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ"
หลินเย่เดินมาที่ข้างรถเข็น
หลิวเผิงหัวเอียง ลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า หน้าผากด้านขวาถลอกหนังนิดหน่อย ตรงท้ายทอยมีคราบเลือดแห้งเป็นหย่อมเล็กๆ ดูเผินๆ ก็เหมือนเมาแล้วหกล้มจริงๆ
แต่มือซ้ายของเขาตกอยู่นอกเท้าแขน ปลายนิ้วกระตุกเป็นพักๆ
หลินเย่เพิ่งหยิบไฟฉายส่องดูม่านตาเขา ตัวอักษรสีฟ้าอ่อนก็เด้งขึ้นมาในสายตาอีกครั้ง
【ระบบเตือนภัยฉุกเฉินเริ่มทำงาน】
【ผู้ป่วย: หลิวเผิง เพศชาย อายุ 27 ปี】
【อาการภายนอก: หมดสติเหมือนเมา】
【ความเสี่ยงสูง: เลือดออกในสมองจากการบาดเจ็บ】
【โอกาสวินิจฉัยผิดพลาด: 91%】
【สิ่งผิดปกติสำคัญ: ปฏิกิริยาม่านตาไม่เท่ากัน อาเจียน ระดับความรู้สึกตัวลดลงเรื่อยๆ】
【นับถอยหลังอาการทรุด: 58 นาที 04 วินาที】
นิ้วของหลินเย่ชะงักอยู่กลางอากาศ
เขาสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ลดไฟฉายลงต่ำ
"พี่จ้าว เข็นเข้าห้องฉุกเฉิน เปิดตรวจซีทีสมอง"
เพื่อนหน้าแดงได้ยินก็เดือดปุดๆ "อะไรซีที เขาแค่ดื่มเยอะ ให้สร่างเมาก็พอ โรงพยาบาลพวกคุณจะจับคนตรวจอย่างเดียวเลยหรือไง"
ซุนจื้อเฉียงก็ขมวดคิ้ว "หลินเย่ นี่นายจะเอาอีกแล้วเหรอ"
สามคำนี้พอหลุดออกมา พยาบาลกะกลางวันหลายคนข้างเคาน์เตอร์พยาบาลก็หันมามอง
หลินเย่ไม่มองพวกเธอ มองแต่ม่านตาของหลิวเผิง
"ม่านตาขวาตอบสนองช้ากว่าซ้าย เมื่อกี้มีอาเจียน บาดเจ็บที่ท้ายทอย เรียกยังไงก็ไม่รู้สึกตัว จะคิดว่ามันแค่เมาไม่ได้"
"เขาดื่มเยอะทีไรก็ไม่รู้สึกตัวทุกที" เพื่อนอีกคนร้อนใจ "พวกเรายังจะรีบกลับนะ พรุ่งนี้ทำงาน"
พยาบาลจ้าวเอาผ้าพันแขนวัดความดันรัด "ความดัน 168/104 ชีพจร 56"
สีหน้าหลินเย่เครียดกว่าเดิม
ความดันสูง แต่ชีพจรกลับช้า
นี่ไม่ใช่ลักษณะของคนเมาธรรมดา
ซุนจื้อเฉียงหันไปทางเพื่อน "ญาติล่ะ"
"พ่อแม่เขาอยู่ต่างจังหวัด พวกเราเป็นเพื่อน"
"เพื่อนเซ็นยินยอมผ่าตัดไม่ได้ ซีทีสมองฉุกเฉินทำก่อน" ซุนจื้อเฉียงพูดจบก็มองไปทางหลินเย่ "นายแน่ใจนะว่าจะเข็นไปเดี๋ยวนี้"
หลินเย่เก็บไฟฉายใส่กระเป๋า
"แน่ใจ"
เพื่อนหน้าแดงยื่นมือมาขวางรถเข็น "ไม่ได้นะ เขาไม่มีตังค์ มือถือก็ล็อคอยู่ พวกคุณอย่ามาหลอกเรา"
พยาบาลจ้าวทำหน้าดุ "หลีกไป"
"ไม่หลีกแล้วเป็นไง วันนี้พวกคุณจะจับคนเมามาบอกว่าสมองมีปัญหาให้ได้เลยใช่ไหม"
หลินเย่เงยหน้าขึ้นมองเขา "ถ้าเขาแค่ดื่มเยอะ หลังจากทำซีทีเสร็จนายจะด่าฉันสักชุดก็ได้ ฉันยอมรับ"
คนนั้นอึ้งไป
หลินเย่พูดต่อ "แต่ถ้าในสมองเขากำลังมีเลือดออก แล้วนายมาขวางอยู่ไม่กี่นาทีนี่ เกิดเขาไม่ฟื้นขึ้นมาอีก นายก็รับได้ใช่ไหม"
เพื่อนเม้มปาก ไม่มีคำโต้ตอบ
จู่ๆ หลิวเผิงก็มีเสียงขย้อน โน้มตัวไปข้างหน้า
พยาบาลจ้าวรีบใช้มือข้างหนึ่งประคองไหล่เขาไว้ อีกมือหยิบถาดรองอ้วก อาเจียนมีกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ตรงมุมปากที่ถลอกมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
สีหน้าซุนจื้อเฉียงเปลี่ยนไป
"เข็นไปทำซีที"
คราวนี้ไม่มีใครขวางอีก
เจ้าหน้าที่ห้องซีทีเห็นใบสั่งตรวจ สายตาก็เปลี่ยนไป
"วันนี้ฉุกเฉินด่วนอีกแล้วเหรอ"
หลินเย่ยื่นใบสั่งตรวจให้ "บาดเจ็บที่ศีรษะ หมดสติ สงสัยเลือดออกในสมอง"
เจ้าหน้าที่ก้มดูแวบหนึ่ง ไม่ได้บ่นอะไรอีก เปิดเครื่องทันที
ตอนที่หลิวเผิงถูกเข็นเข้าไป เพื่อนสองคนยืนอยู่หน้าประตู สร่างเมาไปครึ่งหนึ่งแล้ว
คนหน้าแดงยังบ่นพึมพำเบาๆ "ก็แค่ดื่มเยอะไป..."
พยาบาลจ้าวมองเขาเย็นชา "ในห้องฉุกเฉิน กลัวที่สุดก็คำว่า 'ก็แค่' ของนายนี่แหละ"
เพื่อนอีกคนเริ่มค้นมือถือหลิวเผิง อยากหาเบอร์พ่อแม่ จอมีล็อค เขาลองวันเกิด ลองเลขง่ายๆ หลายตัว ก็ไม่ถูกสักอัน
"เบอร์แม่เผิงจื่ออะไรวะ" เขาร้อนรนจนเสียงสั่น "มึงอย่าเอาแต่ยืนดิ ถามในกลุ่ม"
คนหน้าแดงหน้าชา ก้มลงไปหาในประวัติแชท เมื่อกี้ยังบ่นว่าตรวจเรื่องมาก ตอนนี้มือถือยังจับไม่ถนัดเลย
หลินเย่ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับอยู่ที่จอมอนิเตอร์
ชีพจร 56
ความดันยังสูงอยู่
ตัวเลขบนจอขยับไปทีละหลัก ไม่สนว่าคนที่หน้าประตูจะพูดว่ามันเรื่องเล็กแค่ไหน
แต่จอมอนิเตอร์มันไม่ฟังคำแก้ตัว
เริ่มสแกน
ภาพตัดขวางปรากฏขึ้นบนจอทีละชั้น
ซุนจื้อเฉียงยืนข้างหลินเย่ มือล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์ ข้อนิ้วเกร็งจนซีด
หลินเย่จ้องที่จอ
เวลานับถอยหลังเหลือ 49 นาที
ตอนที่เจ้าหน้าที่ตัดภาพไปที่ชั้นหนึ่ง จู่ๆ เมาส์ก็หยุด
เขาย้อนกลับไปสองภาพ น้ำเสียงแผ่วลง
"เลือดออกเหนือเยื่อหุ้มสมองด้านขวา"
ซุนจื้อเฉียงก้าวเข้าไปใกล้
เจ้าหน้าที่ปรับระดับหน้าต่างภาพ รูปร่างก้อนเลือดชัดขึ้น
"ปริมาณไม่น้อย มีแนวโน้มเส้นกลางสมองขยับ"
หน้าประตู เพื่อนของหลิวเผิงไม่เข้าใจคำพวกนี้ แต่เห็นสีหน้าซุนจื้อเฉียงกับหลินเย่เปลี่ยนไป
คนหน้าแดงคอแห้ง "หมอครับ เขา... เขาไม่ได้แค่ดื่มเยอะไปใช่ไหม"
หลินเย่หยิบโทรศัพท์ โทรหาแพทย์เวรศัลยกรรมประสาท
ก่อนสายจะติด หลิวเผิงบนเตียงตรวจก็กระตุกกะทันหัน
จอมอนิเตอร์ส่งเสียงเตือนแหลมดัง