ชานเมืองปักกิ่ง หน้าประตูคฤหาสน์หรูหลังหนึ่ง
เย่อู่นั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถยนต์ราคาแพง มองสามีของเธอแอบพบกับผู้หญิงคนอื่นอย่างเงียบ ๆ
เด็กสาวคนนั้นอายุยังน้อย สวมกระโปรงสีขาว ดูบริสุทธิ์น่าทะนุถนอม
พวกเขาจูงมือกัน ราวกับเป็นคู่รักแสนสนิทสนม
โจวจิ้งหวยมีสีหน้าอ่อนโยนไปทั่วทั้งใบหน้า
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นออดอ้อนสามีของเธอว่า “เจ็บเท้าจัง โจวจิ้งหวย อุ้มฉันหน่อยสิ!”
เย่อู่นึกว่าโจวจิ้งหวยคงไม่มีทางยอม เขาเป็นถึงบุรุษสูงศักดิ์เย็นชา นิสัยก็ไม่ค่อยดี ถึงแม้อนุภรรยาคนใหม่จะเป็นที่โปรดปรานเพียงใด เขาก็คงไม่ยอมตามใจความขี้อ้อนแบบนั้น
แต่วินาทีถัดมา เย่อู่ก็ถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง
สามีของเธอคลึงปลายจมูกเล็กเรียวงามของเด็กสาวเบา ๆ ด้วยท่าทีเคร่งขรึมและอ่อนโยน จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาด้วยท่าเจ้าสาว
ฝ่ามือขาวสะอาดของเด็กสาวแตะอยู่บนต้นคอแข็งแรงยาวระหงของชายหนุ่ม แล้วลูบไล้ไปตามปลายผมสีดำเงางามอย่างเป็นธรรมชาติ
ตรงนั้นของโจวจิ้งหวยมีไฝแดงเม็ดหนึ่ง มองแล้วเซ็กซี่ สัมผัสก็ไวต่อความรู้สึก ครั้งหนึ่งในยามร่วมรัก เย่อู่เผลอไปสัมผัสมันเข้าโดยบังเอิญ จากนั้นโจวจิ้งหวยก็จับข้อแขนเรียวงามทั้งสองข้างของเธอไว้ แล้วก็พลันดุดันขึ้นมาอย่างมาก…
เป็นจริงดังคาด โจวจิ้งหวยอดใจไม่ไหว จึงผลักร่างน้อย ๆ ของเด็กสาวแนบเข้ากับเสาหนาใหญ่ของศาลาเย็น แววตาเปล่งประกาย
เย่อู่หลับตาลงเบา ๆ ไม่อยากมองอีก
เธอไม่เคยเห็นโจวจิ้งหวยในสภาพนี้ ภาพที่คลั่งไคล้เพื่อความรัก
…
ลืมตาขึ้น ในดวงตาของเย่อู่ไร้ซึ่งความรักและความเกลียดชัง
เมื่อความรักหมดสิ้น ก็ต้องมาเจรจาเรื่องเงิน
คฤหาสน์ที่โจวจิ้งหวยกับอนุภรรยาแอบพบกันนั้น แท้จริงแล้วเป็นทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยาด้วยซ้ำ
เย่อู่ไม่อยากให้คู่ชู้รักสมใจกันง่าย ๆ เธอถามแอนนี่ เลขานุการที่นั่งอยู่เบาะหน้าอย่างแผ่วเบา: “สามเดือนมานี้ โจวจิ้งหวยอยู่กับเธอคนนั้นตลอดเลยหรือ?”
แอนนี่ตอบอย่างกระฉับกระเฉง: “เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อไป๋เชียนเชียน ถือว่าเป็นเพื่อนในวัยเด็กของท่านจิง เมื่อสามเดือนก่อน ท่านจิงใช้เสียงคัดค้านของทุกคน จัดการให้เธอเข้าทำงานในบริษัท และปกป้องเธอไว้อย่างดี”
เอกสารกองหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้าเย่อู่
เย่อู่พลิกอ่านไปเรื่อย ๆ เธอรู้สึกว่าตนเองสามารถยอมรับได้
แต่ข้อแม้คือ โจวจิ้งหวยต้องยอมแบ่งทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยา เธอเย่อู่จะคว้าเงินและหุ้น แล้วก็จากไปอย่างเฉียบขาด
นอกรถ ใบไม้เปลี่ยนสีเป็นสีทองอร่าม
แสงสุดท้ายของวันแต่งแต้มสีทองระยิบระยับ สะดุดตา
เย่อู่จัดการกับสภาพจิตใจของตนเอง จากนั้นก็โทรหาโจวจิ้งหวย
โจวจิ้งหวยคงกำลังวุ่นอยู่กับการสวีทกับคนรัก โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งก่อนจะรับสาย น้ำเสียงห่างเหินและสงวนท่าที: “มีธุระอะไร?”
เย่อู่หลุบตาลงเบา ๆ: “วันนี้เป็นวันเกิดฉัน คุณกลับบ้านมากินข้าวไหม?”
ปลายสาย โจวจิ้งหวยเงียบไปชั่วขณะ
ผู้ชายไม่อยากกลับบ้าน เชื่อว่าหาข้ออ้างสารพัดมาปัดได้ หนีไม่พ้นว่ามีงานสังคมที่เลี่ยงไม่ได้เป็นต้น
แต่เย่อู่ได้ยินเสียงออดอ้อนของเด็กผู้หญิงชัดเจน: “โจวจิ้งหวย เสร็จหรือยังล่ะ? ฉันไม่ให้คุณคุยกับเธอนะ…”
โจวจิ้งหวยชะงักไป หลังจากนั้น เขาพูดด้วยความลำบากใจเล็กน้อย: “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอวางก่อนนะ”
โทรศัพท์ดังตื๊ด…
เป็นสไตล์ของโจวจิ้งหวย เข้าขั้นเด็ดขาดไม่ยืดเยื้อ
แอนนี่โมโหจนสบถ: “ท่านจิงนี่มันเกินไปจริง ๆ! เขาลืมไปแล้วหรือ…”
เย่อู่เพียงแค่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจ
ในใจเธอกลับคิดว่า: ต้องขอโทษจริง ๆ ที่รบกวนท่านจิงกำลังเกี้ยวพาคนรักและเอาใจเด็กผู้หญิงอยู่ แต่ว่าจะทำอย่างไรได้ คุณนายโจวโดยนิตินัยอย่างเธอดันไม่พอใจเสียแล้ว
เย่อู่ยิ้มบาง ๆ: “เขาไม่ได้ลืม เพียงแค่ไม่แยแสต่างหาก! แอนนี่ โทรไปให้ตัดน้ำตัดไฟและตัดแก๊สคฤหาสน์หลังนี้ทั้งหมด ถึงเวลานั้นผู้ชายก็จะรู้ว่าต้องกลับบ้าน”
แอนนี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า: “คุณช่างมีกลยุทธ์อันแยบยลจริง ๆ”
เย่อู่ไม่ได้ต่อความ เธอหันหน้าไปเล็กน้อย มองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเงียบ ๆ —
ดวงอาทิตย์กำลังจมลงขอบฟ้าเป็นสีทองผืน เมฆยามเย็นผสานเป็นเนื้อเดียว
เธอจำได้ชัดเจนว่าเมื่อนานมาแล้ว ก็ในยามเย็นที่มีฟากฟ้าอาบแสงสนธยาเช่นนี้ เธอถามโจวจิ้งหวยว่า พันธะสัญญาระหว่างสามีภรรยาของพวกเขาคือชั่วชีวิตหรือไม่ เธอถามโจวจิ้งหวยว่า เขากับเย่อู่จะไม่มีวันทรยศต่อกันใช่ไหม?
โจวจิ้งหวยตอบว่าใช่ เขาบอกว่าในใจของเขา อาอู๋สำคัญที่สุด
แต่มาวันนี้ เขากลับทำให้เธอรู้สึกว่า มีเพียงเงินทองก็พอแล้ว
น้ำตาหยดหนึ่ง ไหลรินจากหางตาของเย่อู่…
…
เย่อู่กลับไปยังคฤหาสน์ในหมู่บ้านตี้จิ่งหย่วน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เลขานุการนำสัญญาหย่าฉบับหนึ่งมาให้
เย่อู่ต้องการแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่ง
เธอไปอาบน้ำ เดิมทีแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยแรงกระตุ้นลึกลับ ปลดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวหิมะออก แล้วสำรวจเรือนร่างของตัวเองภายใต้โคมไฟระย้าอันเจิดจ้า
ร่างกายที่ตรากตรำทำงานมานานหลายปีนี้ ย่อมไม่เต็มอิ่มสมบูรณ์ตามธรรมชาติ ดีที่ผิวพรรณขาวละเอียดพอจะค้ำจุนความงามสง่าเยือกเย็นไว้ได้
แต่เห็นได้ชัดว่า ไม่อาจเย้ายวนผู้ชายได้พอ มิเช่นนั้นโจวจิ้งหวยจะไปหาคนนอกได้อย่างไร?
เย่อู่นึกถึงเด็กสาวคนนั้น เธอถึงกับจินตนาการถึงภาพโจวจิ้งหวยพลิกกายโลมเล้ากับเรือนร่างอ่อนวัยนั้น ภาพที่เหงื่อไหลท่วมกาย…
คงร้อนแรงยิ่งกว่าตอนที่อยู่กับเธอเป็นแน่
เธอขมวดคิ้วมุ่นเบา ๆ ด้วยความอับอายที่จิตใจของตนยังเปรียบเทียบเช่นนี้
ประตูห้องแต่งตัวถูกผลักออกอย่างเบา ๆ —
โจวจิ้งหวยกลับมาแล้ว
โจวจิ้งหวยยืนอยู่ตรงปากประตูห้องแต่งตัว
เสื้อเชิ้ตดำและกางเกงสแล็คสีดำของแบรนด์ดังราคาแพง ห่อหุ้มเรือนกายสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้ามีมิติคมคายสง่างามภายใต้แสงไฟสว่างไสว บ่งบอกถึงเสน่ห์ของชายหนุ่มผู้บรรลุนิติภาวะ
เย่อู่อดคิดไม่ได้ว่า: โจวจิ้งหวยแม้ไม่มีทรัพย์สินนับแสนล้าน แต่ลำพังแค่รูปโฉมที่ยอดเยี่ยมนี้ ก็คงมีผู้หญิงจำนวนมากเต็มใจจะมีสัมพันธ์สวาทกับเขาสักครั้ง
ตัวเองก็นอนกับเขามาสี่ปี ไม่ถือว่าขาดทุน
สองสามีภรรยาสบตากัน ต่างเข้าใจกันดีโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด
โจวจิ้งหวยก้าวช้า ๆ เข้าไปในห้องแต่งตัว ยืนอยู่ข้างหลังภรรยา และมองตามเงาสะท้อนในกระจกไปยังเรือนร่างของเธอ เย่อู่รวบเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม้แต่เส้นผมดำดุจแพรไหมก็หวีขึ้นอย่างบรรจงไร้ที่ติ แม้หลังอาบน้ำ ก็ยังคงมาดของหญิงแกร่ง
โจวจิ้งหวยจำได้ดี ในคืนวันวิวาห์ เย่อู่ยังมีความอ่อนแออยู่บ้าง
ต่อหน้าเรือนกายของชายหนุ่ม เธอกลัวจนตัวสั่นเทาเล็กน้อย
ในคืนวันวิวาห์ พวกเขาไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ครึ่งเดือนต่อมา ธุรกิจเกิดปัญหาไม่คาดฝัน คืนนั้นเย่อู่ขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา พึมพำเรียกชื่อโจวจิ้งหวย เขาโอบกอดเธอไว้แน่น คืนนั้นพวกเขาได้เป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง
เป็นครั้งแรกของกันและกัน
หลังจากนั้น ชีวิตรักระหว่างสามีภรรยาของทั้งคู่ก็น้อยครั้งจริง ๆ
ที่บ้าน เย่อู่คือคุณนายโจวผู้สูงศักดิ์ ในบริษัทรองเอินกรุ๊ป เธอคือประธานเย่ผู้กุมอำนาจใหญ่ เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในทุกด้าน ดูเย็นชาอยู่เสมอ
ขนาดบนเตียง โจวจิ้งหวยพูดได้ว่า เย่อู่ไม่เคยเปิดอกอย่างแท้จริง อย่าว่าแต่ถึงจุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์เลย
พอนานวันเข้า เขาก็รู้สึกว่ามันไม่สนุกเอาเสียเลย
โจวจิ้งหวยโน้มเข้าหาเย่อู่พลางหยอกล้อ: “คุณคงเป็นคนสั่งให้ตัดน้ำตัดไฟที่คฤหาสน์สินะ? ก็แค่ดูแลลูกสาวคนรู้จักของผู้อาวุโสเป็นพิเศษเท่านั้น ถึงกับทำให้คุณไม่พอใจเลยหรือ?”
เย่อู่มองสบตาเขาผ่านกระจก —
โจวจิ้งหวยคำนวณในใจ ช่วงนี้เป็นช่วงไข่ตกของเย่อู่
เขาลูบติ่งหูของภรรยาเบา ๆ โน้มหน้าลงไปกระซิบ: “นี่เพื่อวันเกิดจริง ๆ หรือว่าเพื่อความต้องการทางสรีระกันแน่? คุณนายโจวเพิ่งจะ 26 ปีก็แรงขนาดนี้แล้วรึ?”
ปากเขาพูดจาไม่เข้าหู แต่เย่อู่รู้ดีว่าเขาต้องการอะไร
เขาต้องการลูก
ท่านประธานสกุลโจวยังกุมหุ้นร้อยละสิบของรองเอินไว้ โจวจิ้งหวยต้องการมีลูกเพื่อเพิ่มน้ำหนักในการต่อรอง
แต่โจวจิ้งหวยไม่รู้เลยว่า พวกเขายากจะมีลูกแล้ว อุบัติเหตุครั้งนั้น หลังจากเย่อู่ผลักโจวจิ้งหวยออก เธอถูกเตะเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง ความเป็นไปได้ที่จะตั้งครรภ์ต่ำมาก
เย่อู่หลับตาลงเบา ๆ กลบเกลื่อนความโศกเศร้า —
แต่โจวจิ้งหวยกลับเกิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างยากลำบาก
เขาอุ้มภรรยาขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วพาเธอไปวางบนเตียงนอนนุ่มผืนใหญ่ในห้องนอนใหญ่ จากนั้นร่างกายของเขาก็โถมทับลงมาอย่างรวดเร็ว พลางอยากมีความสัมพันธ์กับเธอ
เย่อู่จะยอมได้อย่างไร?
ลมหายใจของเธอกระตุกเล็กน้อย เอามือดันอกของสามีไว้ ผมดำสยายครึ่งหนึ่งอยู่บนปลอกหมอนสีขาว เสื้อคลุมอาบน้ำคลายออกเล็กน้อย: “โจวจิ้งหวย!”
โจวจิ้งหวยจ้องหน้าภรรยาอย่างแน่วแน่ ราวกับถูกมนต์สะกด แล้วก้มหน้าลงจูบเธอ ร่างกายของเขาเปลี่ยนไปราวกับลูกศรขึ้นสาย