สามทุ่ม ทั้งสองออกจากคฤหาสน์โจว
ตอนโจวจิ้งหวยคาดเข็มขัดนิรภัย เขาถามขึ้นเหมือนไม่ตั้งใจ "เมื่อกี้คุยอะไรกับโจวจิงเย่า พวกคุณดูคุยกันถูกคอดีนะ"
เย่อู่ครางรับเบา ๆ "ใช่ค่ะ คุยเรื่องคุณหนูข้างกายท่านน่ะ"
โจวจิ้งหวย "..."
ครู่หนึ่ง โจวจิ้งหวยค่อย ๆ กุมมือของเย่อู่ น้ำเสียงเขาแฝงความอ่อนโยนซึ่งหาได้ยาก "ผมไม่เคยนอนกับเธอ"
เย่อู่พิงพนักเก้าอี้ ในดวงตามีประกายน้ำตา
ในใจเธอรู้ดีแก่ใจ ความอ่อนโยนของโจวจิ้งหวยเป็นเพียงเพราะเธออยู่ในช่วงไข่ตกง่าย เขาอยากหว่านเมล็ดพันธุ์ในครรภ์เธอเท่านั้น
ไม่เกี่ยวกับความรักใคร่ และไม่เกี่ยวกับตัวเธอ เย่อู่ ยิ่งกว่านั้น!
เธอใคร่รู้ยิ่งนัก หากโจวจิ้งหวยรู้ว่าเธอมีลูกไม่ได้เขาจะยังรั้งเธอไว้ไหม หรือจะรีบเซ็นใบหย่าเพื่อไปหาผู้หญิงคนต่อไปที่เหมาะสมเป็นคุณนายโจว
คืนนี้โจวจิ้งหวยทุ่มทุนหนักทีเดียว เขาขยับเข้าใกล้เย่อู่ พยายามยั่วยวนอารมณ์ปรารถนาของภรรยา
เย่อู่รู้สึกว่าตัวเองน่าเวทนาที่สุด
สามีของเธอไม่ได้รักเธอ เขามองเธอเป็นเครื่องจักรทำงานและเครื่องผลิตลูก เขาไม่ชอบมีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับเธอ แต่ทุกเดือนกลับร่วมหอกับเธอเพื่อให้ตั้งครรภ์ แล้วมันต่างอะไรกับการเสพสมของสัตว์เล่า?
เย่อู่หลบจูบของชายหนุ่ม น้ำเสียงเธอแหบพร่า แฝงความโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก "โจวจิ้งหวย ที่ฉันบอกจะหย่าคือพูดจริง คุณคิดว่าฉันเรียกร้องมากไป เราค่อยคุยกันใหม่ได้"
ภายในรถสลัว โจวจิ้งหวยจ้องใบหน้าภรรยาเขม็ง ราวกับจะมองทะลุผิวหนังเธอให้ชัดเจน
หลังความเงียบงันชั่วขณะ น้ำเสียงเขาเย็นชืด—
"ผมก็บอกแล้ว เราหย่ากันไม่ได้"
"เย่อู่ มีลูก คุณจะได้เลิกคิดฟุ้งซ่าน!"
เย่อู่ค่อย ๆ ปิดตาเปลือกบาง เอ่ยอย่างหมดแรง "โจวจิ้งหวย ถ้าฉันมีลูกไม่ได้ล่ะ"
โจวจิ้งหวยขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่ใส่ใจ "เป็นไปได้ยังไง ปีนั้นแต่งงานเราตรวจสุขภาพก่อนสมรสกันทั้งคู่"
เย่อู่ยิ้มขื่น
รายงานตรวจสุขภาพก่อนแต่งเมื่อสี่ปีก่อน ไม่มีผลอีกต่อไปแล้ว
เช่นเดียวกับคำสัญญาเมื่อโจวจิ้งหวยขอแต่งงานปีนั้น ก็จางหายไปในมโนธรรมของชายหนุ่ม และเลือนหายไปในอ้อมกอดหวานละมุนของเด็กสาวนานแล้ว...
กลับถึงหมู่บ้านตี้จิ่งหย่วน เกือบสี่ทุ่ม
โจวจิ้งหวยอาบน้ำที่ห้องนอนแขก เดิมคิดจะเกลี้ยกล่อมเย่อู่ร่วมหอ แต่เขารับโทรศัพท์แล้วรีบออกไป
เย่อู่เดาว่าเขาไปหาเมียน้อย
เธอไม่ใส่ใจ อย่างน้อยคืนนี้เธอไม่ต้องรับมือกับโจวจิ้งหวยแล้ว
ตลอดทั้งคืน โจวจิ้งหวยไม่กลับมา
แสงไฟในหมู่บ้านตี้จิ่งหย่วนสว่างตลอดคืนก็ไม่สามารถรอให้เจ้าของบ้านกลับมา...
สัปดาห์ต่อมา โจวจิ้งหวยก็ค้างคืนนอกบ้านทุกคืน
เรื่องหย่า โจวจิ้งหวยไม่ได้เดินหน้า
ค่ำคืนเหมันต์หนาวเย็นเหล่านั้น เย่อู่ทำอะไรน่ะหรือ
เธอมักยืนหน้าหน้าต่างบานเฟี้ยมในห้องนอน มองใบไม้ของต้นหลิวที่ค่อย ๆ เหลืองซีดข้างนอก คิดอย่างเลื่อนลอย หากปีนั้นเธอไม่ละทิ้งการวาดภาพ ไม่แต่งงานเร็วเกินไป ไม่เข้าสู่วงการธุรกิจ เธอจะมีความสุขกว่านี้มากไหมนะ
ส่วนโจวจิ้งหวย เธอไม่โทรหาเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผู้ชายที่เที่ยวเตร่ข้างนอก เธอถือว่าเขาตายอยู่นอกบ้าน
ทั้งสองไม่ได้เจอกันนาน เมื่อพบกันอีกทีก็เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจ
...
[สโมสรหยินเส่อ]
สโมสรธุรกิจหรูหราฟู่ฟ่าที่สุดในเมืองหลวง
เย่อู่เพิ่งเข้าร้านก็เห็นไป๋เชียนเชียนนั่งเบียดชิดโจวจิ้งหวย ดูออดอ้อนน่าทะนุถนอม เมื่อเห็นเย่อู่มา เธอก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ไม่เห็นเย่อู่อยู่ในสายตาเลย
เลขาแอนนี่อยากจะปะทุ
เย่อู่ห้ามไว้ น้ำเสียงเรียบเฉย "ตอนนี้เธอเป็นคนรักสุดหวงของท่านรองโจว ขืนไว้ก่อนเถอะ"
ข้างกายโจวจิ้งหวยไม่มีที่ว่าง เย่อู่จึงไม่อาจไปนั่งฝั่งตรงข้ามได้ เธออ้างเหตุไปห้องน้ำ ให้เวลาโจวจิ้งหวยจัดการเมียน้อยของเขาให้เรียบร้อย
ภายในห้องน้ำ แสงไฟคริสตัลระยิบระยับ
เย่อู่ยืนล้างมือ ทันใดนั้น ข้างหลังมีเสียงฝีเท้าผู้หญิงดังขึ้น...
เย่อู่เงยหน้า เห็นไป๋เชียนเชียนในกระจก
ไป๋เชียนเชียนเดินมาถึงข้างกายเย่อู่ หล่อนเปลี่ยนท่าทีเคารพนบนอบตามปกติ กลายเป็นท้าทายเสียดแทง "ฉันย้ายกลับไปอยู่บ้านพักตากอากาศหลังนั้นแล้ว โจวจิ้งหวยบอกว่าฉันจะอยู่เมื่อไหร่ก็ได้"
เย่อู่ปิดก๊อกน้ำ
เธอมองใบหน้าเล็ก ๆ ใสซื่อผ่านกระจก
ช่างใสซื่อบริสุทธิ์ เต็มไปด้วยคอลลาเจน ไม่เหมือนเธอที่หมกมุ่นในวงการธุรกิจตลอดปี ใบหน้ามักแฝงความเหนื่อยล้าจาง ๆ อายุยังน้อยช่างดีจริง
เธอพลันระลึกขึ้นมาว่าตัวเองก็เพิ่งอายุ 26 ปี
เย่อู่ก้มหน้ามองแหวนแต่งงานเพชร 6 กะรัตบนนิ้วนาง หมุนวนเบา ๆ เอ่ยอย่างสงบ "คุณไป๋ ถ้าฉันเป็นคุณก็จะทำตัวเป็นนกขมิ้นในกรงทองของโจวจิ้งหวยอย่างเรียบร้อย ไม่ส่งเสียงดัง ไม่ก่อปัญหา แค่เอาคอคล้องคอเขาอ้อนขอเงิน แล้วไม่นำเรื่องใต้สะดือของพวกคุณไปโพนทะนาทั่ว ว่าแต่ทำไมต้องมาอาละวาดที่นี่เล่า สถานการณ์แบบนี้ไม่เหมาะกับคุณ"
ไป๋เชียนเชียนยกยิ้มมุมปาก "โจวจิ้งหวยต้องปกป้องฉัน เขาไม่ยอมให้ฉันดื่มเหล้าหรอก"
"งั้นหรือ"
เย่อู่ยังคงยิ้มบาง "คุณไป๋คุณอาจไม่เข้าใจ ในใจของโจวจิ้งหวย เงินสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง ระหว่างธุรกิจกับผู้หญิง เขาแยกแยะชัดเจน อีกสักครู่อย่าว่าแต่เหล้าจอกเดียวเลย ต่อให้เป็นยาพิษเขาก็คงให้คุณกลืนลงไป"
ไป๋เชียนเชียนหน้าซีด "ฉันไม่เชื่อ"
เย่อู่ยิ้มจางลงกว่าเดิม
ไป๋เชียนเชียนจากไปแล้ว เย่อู่มองเงาตัวเองในกระจก แววตาว่างเปล่า สิ่งที่กล่าวไปก่อนหน้านั้นคือการข่มขวัญ ล้วนเป็นเรื่องน่าขันแม้แต่ตัวเธอเอง เธอรู้ดีแก่ใจว่าแค่ใช้จิตใจและเล่ห์กลสักนิด เธอก็จะเป็นคุณนายโจวตลอดไป แต่ชีวิตและชีวิตแต่งงานแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
เธอเบื่อหน่ายเต็มที อยากจะพลิกโต๊ะแล้ว
เมื่อเย่อู่กลับมาถึงห้องส่วนตัว ที่นั่งข้างกายโจวจิ้งหวยก็ถูกจัดว่างไว้แล้ว เย่อู่นั่งลงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แสดงละครสามีภรรยาหวานชื่นเช่นเคย
ไป๋เชียนเชียนนั่งอยู่ห่างออกไป
สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ น้ำตาคลอเหมือนจะร่วง
โจวจิ้งหวยไม่พอใจอยู่บ้าง "คุณลำบากหาเรื่องใส่เด็กสาวคนหนึ่งทำไม"
เย่อู่ไม่ตอบคำของโจวจิ้งหวย เขาไม่รู้ว่าทุกคำที่เขาโอภาปราศรัยไป๋เชียนเชียน ราวกับมีดที่ปักใส่ร่างของเธอ เขาสงสารไป๋เชียนเชียน แล้วหลายปีที่เธอร่วมเป็นร่วมตายกับเขาล่ะคืออะไร
ใช่สิ คืออะไรกัน
ใจของเย่อู่มีเลือดหยาดหยด แต่ใบหน้ากลับสงบนิ่งผิดธรรมดา เธอยิ้มละมุนเรียกให้ไป๋เชียนเชียนดื่มเหล้ากับคนของบริษัทคู่เจรจาสักแก้ว ฝ่ายนั้นเห็นชัดว่ามีความสนใจสาวน้อยใสซื่อบริสุทธิ์อย่างไป๋เชียนเชียน
ไป๋เชียนเชียนอ้างตัวเป็นคนของโจวจิ้งหวย บ่ายเบี่ยงสารพัด
ภายใต้แสงไฟคริสตัล ใบหน้าบุคลิกดีของโจวจิ้งหวยเลือนรางแฝงแววพายุจะมา
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเย่อู่จงใจ
โจวจิ้งหวยค่อย ๆ ถือแก้วเหล้า มองเย่อู่แต่พูดกับไป๋เชียนเชียน "แผนงานเหม่ยหย่าคือความร่วมมือหลักแสนล้าน อย่างไรเสีย ผู้ช่วยไป๋ก็ต้องให้เกียรติประธานหลี่"
ไป๋เชียนเชียนไม่กล้าร้องรำอีก ริมฝีปากสั่นระริกตอบตกลง
ตอนไป๋เชียนเชียนก้มหน้าก้มตาดื่มเหล้ากับประธานหลี่ เย่อู่กับโจวจิ้งหวยนั่งเคียงบ่าเคียงไหล่กัน
บนหน้าโจวจิ้งหวยไร้ความรู้สึก ส่วนเย่อู่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนแม่สามีร้ายกาจที่ฝังกลบความรักยิ่งใหญ่ของท่านรองโจวด้วยมือตัวเอง
วินาทีนี้ พวกเขาลืมไปแล้วว่าเป็นสามีภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากตั้งแต่เยาว์วัย
...
ยามวิกาล ที่จอดรถใต้ดิน
เลขาแอนนี่ประคองเย่อู่ มือหนึ่งเปิดประตูเบาะหลัง "ท่านประธานเยระวังหัวชนด้วยนะคะ คืนนี้ท่านดื่มมากไปหน่อย"
เย่อู่พิงขมับพึมพำ "อารมณ์ไม่ดี"
แอนนี่เข้าใจดี ท่านรองโจวทำเกินไปแล้ววันนี้
[แผนงานเหม่ยหย่า]ตั้งแต่ต้นเป็นผลงานของท่านประธานเย ตั้งแต่ก่อตั้งโครงการจนถึงเส้นสายทรัพยากร ล้วนเป็นท่านประธานเยจัดการทั้งนั้น แต่วันนี้ท่านรองโจวกลับพาไป๋เชียนเชียนมา ใครเป็นเย่อู่ก็ต้องโกรธ
แต่ว่าไป๋เชียนเชียนดื่มเหล้าเข้าโรงพยาบาล นี่ก็สะใจดี
ขณะเย่อู่กำลังจะก้าวขึ้นรถ ข้อมือเธอถูกแขนชายหนุ่มคว้าไว้
'ตึง' ร่างเธอถูกกระแทกกับตัวถังรถตู้สีดำ
ตัวถังรถเย็นเยือกหรูหรา ยิ่งขับเน้นความอ่อนแอสิ้นไร้ไม้พึ่งของหญิงสาว
พักใหญ่เย่อู่จึงสร่างจากความเจ็บปวดเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาแฝงแววพายุจะมาของสามี เอ่ยเสียงแผ่ว "แอนนี่ หลบไปก่อน"
แอนนี่ไม่วางใจจริง ๆ แต่พอมองสีหน้าโจวจิ้งหวยก็ไม่กล้าอยู่ต่อ เพียงพูดเบา ๆ "คุณนายก็ไม่ค่อยสบายนะคะ"
เย่อู่ตาแดงรื้น
หลังจากแอนนี่จากไป โจวจิ้งหวยก็ระเบิดอารมณ์ เขาขยับเข้าใกล้เย่อู่ บีบคางเธอถามเสียงเยียบเย็น—
"จงใจหาเรื่องเธอทำไม"
"ตอนนี้เธอต้องเข้าโรงพยาบาลล้างท้องให้น้ำเกลือ"
"เย่อู่ ผมบอกแล้วว่าเธอเป็นแค่ลูกผู้ใหญ่ ผมก็แค่ดูแลมากเป็นพิเศษ...."
...
ฉาด เสียงตบดังขึ้นบนหน้าโจวจิ้งหวย
ฝ่ามือของเย่อู่ชา ร่างกายก็สั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้
เธอมองโจวจิ้งหวยพลางยิ้มเยาะ "ดูแลถึงบนเตียงบ้านพักเลยหรือ โจวจิ้งหวย นี่คือความรักของเธอที่เปิดเผยไม่อำพราง หรือเห็นฉันเป็นคนโง่กันแน่"
ใบหน้าหล่อเหลาของโจวจิ้งหวยถูกตบหันไปข้างหนึ่ง
เขาค่อย ๆ หันกลับมา ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เขาจ้องเขม็งมองเย่อู่ ราวกับจะฆ่าเธอให้ตาย แต่น้ำเสียงกลับเยือกเย็นเป็นปกติ "อยากให้ฉันรักขนาดนั้นเชียวหรือ ยอมทุกวิถีทางหรือ"
เย่อู่เลียนแบบเขาโต้กลับ "อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย"
โจวจิ้งหวยดูเหมือนจะสงบลง
ครู่ใหญ่ เขาลูบหน้าเธอแผ่วเบา "อาอู่ เธอไม่น่ารักว่าง่ายเหมือนก่อนแล้ว สวมบทบาทเป็นคุณนายโจวดี ๆ ไม่ดีหรือ มีลูกแล้วนั่งบัลลังก์คุณนายโจวมั่นคงไม่ดีหรือ ทำไมต้องไปใส่ใจมากมาย ทำไมต้องขัดคอฉันด้วย"
ราตรีอากาศหนาว ใบหน้าเย่อู่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่เธอไม่รู้สึกรู้สม
"เมื่อก่อนหรือ"
"เธอก็รู้ว่าเมื่อก่อนหรือ"
"โจวจิ้งหวย ตอนนี้เรายังเป็นเมื่อก่อนอยู่ไหม โจวจิ้งหวยเมื่อก่อนก็ไม่มีเด็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ โจวจิ้งหวยเมื่อก่อนก็ไม่เคยค้างคืนนอกบ้าน โจวจิ้งหวยเมื่อก่อนก็ไม่ใช่เพราะอยากมีลูก ถึงกับนับวันตกไข่ของฉันทุกเดือน"
"โจวจิ้งหวย นี่เธอเปลี่ยนไป หรือฉันเปลี่ยนไปกันแน่"
...
นอนเตียงเดียวกันกี่ปีแล้ว พวกเขาก็ประจันหน้ากันเสียที
โจวจิ้งหวยมองเย่อู่อย่างสงบนิ่ง มองภรรยาที่ร่วมทางในวงการลาภยศมาสี่ปี ผ่านไปนานมาก แววตาของเขาก็เยือกเย็นขึ้น ราวกับวินาทีนั้นได้ตัดสินใจบางอย่าง
ราตรีสงัดงาม
ราวกับพิธีไว้อาลัยแด่ความรัก
โจวจิ้งหวยปล่อยมือจากเย่อู่ ถอยหลังก้าวหนึ่ง "ตั้งแต่พรุ่งนี้ เธอไม่ต้องรับผิดชอบแผนงานเหม่ยหย่าแล้ว ส่วนตำแหน่งหน้าที่ของเธอ ฉันจะเรียกประชุมผู้ถือหุ้นเพื่อพิจารณาจัดการตามสมควร"
เย่อู่ยิ้มบาง—
ขึ้นฝั่งแล้ว ฟาดฟันดาบแรกก็ฟันคนรัก
ความจริงทั้งเย่อู่และโจวจิ้งหวยรู้ดีแก่ใจ ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ไม่ได้มีเพียงไป๋เชียนเชียนคนเดียว โจวจิ้งหวยกำลังถอนสะพานข้ามแม่น้ำ ต้องการบีบให้เย่อู่กลับบ้านเป็นคุณนายโจว ทุ่มเทมีลูกให้เขา ผูกมัดเธอทั้งชีวิตด้วยนามแห่งความรักของเย่อู่
รัก ลูก...
วินาทีนี้ ความโกรธแค้นของเย่อู่ถึงขีดสุด
ทันใดนั้นเธอรู้สึกหัวใจมอดไหม้ รู้สึกว่าทุกสิ่งในอดีตเป็นเพียงความปรารถนาข้างเดียวของเธอ การพบเจอโจวจิ้งหวยไม่ใช่บุญวาสนาของเธอ แต่เป็นกรรมของเธอ
เธอไม่อยากปิดบังอีกแล้ว
ตอนนี้เธอจะบอกความจริง เธอจะบอกโจวจิ้งหวยเดี๋ยวนี้ ว่าเธอ เย่อู่ มีลูกไม่ได้แล้ว!