คำพูดของเขาประโยคเดียว ก็ดึงตัวซือจือเมี่ยวกลับไปสู่การทะเลาะกันอย่างบ้าคลั่งและไร้ซึ่งความสมศักดิ์ศรีของทั้งสองฝ่ายเมื่อปีก่อนได้ในทันที
"เมื่อไหร่ที่เธอตั้งท้อง เมื่อไหร่ที่เธอคลอดลูก เราก็จะหย่ากันตอนนั้น ยังไงก็ตาม ก่อนที่หนี้这笔จะใช้คืนจนหมด..."
สวีซือลี่ผลักแว่นตาเบา ๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเหมือนกำลังเกี้ยวพาราสี
"ซือจือเมี่ยว เธอคิดจะหนีหรือ ฝันไปเถอะ"
"..."
พูดจบสวีซือลี่ก็เดินจากไป
ซือจือเมี่ยวทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ในใจอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง
เมื่อคืนฟังเด็กสาวสองคนนั้นเล่าถึงคำพูดของพวกเขาในตอนนั้น เธอก็รู้แล้วว่า จุดที่สวีซือลี่แตะต้องไม่ได้จริง ๆ คือคำว่า "แอบตั้งท้องแล้วแอบทำแท้ง"
เขายังคงจดจำและแค้นเรื่องเมื่อปีก่อนอยู่จริง ๆ
มือของซือจือเมี่ยวเลื่อนไปสัมผัสหน้าท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เธอติดหนี้เขาอยู่หนึ่งลูก...
เหอะ ไอ้คนทำผิดแล้วยังเบ่งว่าเป็นฝ่ายถูก สารเลวเอ้ย
·
วันนี้ซือจือเมี่ยวต้องเข้าเวรที่คลินิกผู้ป่วยนอก
เธอเป็นหัวหน้าแพทย์ประจำแผนกศัลยศาสตร์หัวใจของโรงพยาบาลเป่ยหัว
ตามหลักแล้ว อายุขนาดเธอ ยังไงก็ไม่ควรได้ตำแหน่งระดับนี้
แต่ก็อดไม่ได้ที่เธอมีความสามารถ มีความเชี่ยวชาญทางการแพทย์ที่แข็งแกร่ง จบจากโรงเรียนแพทย์ชั้นนำต่างประเทศ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลใช้เงินเดือนสูง ๆ เชิญเธอกลับมาประจำการที่ประเทศเป็นการส่วนตัว
ไม่กี่ปีที่อยู่โรงพยาบาลเป่ยหัว เธอทำให้ทุกคนยอมรับในความสามารถของเธอด้วยฝีมือจริงมานานแล้ว สมกับฉายา "มีดผ่าตัดอันดับหนึ่งของหัวใจ" อย่างเต็มภาคภูมิ
ห้องตรวจเป็นห้องละหนึ่งคน ซือจือเมี่ยวทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน สะดวกมือกดปุ่มเรียกผู้ป่วย
เสียงผู้หญิงกลไกลอดออกมาจากลำโพง: "เชิญผู้ป่วยหมายเลข 001 เข้าห้องตรวจ B1 ค่ะ"
ซือจือเมี่ยวเปิดแฟ้มประวัติผู้ป่วยหมายเลข 001 บนคอมพิวเตอร์ ไม่นานนักหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทางประตู เธอเงยหน้ามอง一眼
ความรู้สึกแรกคือ — ดูคุ้น ๆ นะ
"ฉันไม่เห็นประวัติการรักษาของคุณ คุณมาครั้งแรกใช่ไหม ไม่สบายตรงไหน"
หญิงสาวคนนี้อายุน้อยมาก เพิ่งยี่สิบปี แต่กลับใส่ชุดเดรสคอลึกต่ำที่ไม่ค่อยเข้ากับวัยของเธอ เดินส่ายสะโพกเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามซือจือเมี่ยว
ซือจือเมี่ยวถามซ้ำอีกรอบ: "คุณไม่สบายตรงไหน"
หญิงสาวจ้องเธออยู่นาน จู่ ๆ ก็ยกมุมปากขึ้น ยิงคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง: "ฉันท้อง"
ซือจือเมี่ยว: "?"
"เป็นลูกของพี่ซือลี่"
ซือจือเมี่ยว: "..."
ไม่แปลกใจที่รู้สึกว่าเธอดูคุ้น ๆ
เธอคือผู้หญิงคนนั้นในกล้องวงจรปิดของบาร์ ที่โอบเอวสวีซือลี่ไว้
ตอนอยู่ในบาร์แต่งหน้าหนาไปหน่อย เธอเกือบจำไม่ได้
สีหน้าของซือจือเมี่ยวเย็นลงเรื่อย ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็น: "คนท้องต้องไปฝากครรภ์ที่แผนกสูติ-นรีเวช ฉันอยู่แผนกศัลยศาสตร์หัวใจ คุณทำให้ฉันเสียคิวผู้ป่วยไปหนึ่งคิว"
หญิงสาวหัวเราะ: "อย่ามาทำเป็นรู้ดีไม่รู้ชะตาเถอะน่า คุณหมอซือ ฉันท้องลูกของพี่ซือลี่ แล้วคุณยังไม่คิดจะหลีกทางให้ฉันอีกเหรอ"
หลีกทาง
ซือจือเมี่ยวหมุนปากกาในมือ สาวน้อยสามที่สวีซือลี่เลี้ยงไว้ที่ถนนชิวรีมานานหลายปียังไม่กล้าพูดกับเธอแบบนี้เลย ที่แท้สาวน้อยสี่คนนี้ก็กล้าดี
ดูเหมือนสวีซือลี่จะให้ทุนทรัพย์ในการอวดดีกับเธอจริง ๆ
เธอไม่พูดอะไรกับอีกฝ่ายมากความ คว้าโทรศัพท์สายภายในขึ้นมา: "คุณหมอเฉิน ช่วยเพิ่มคิวให้ฉันหน่อย ตอนนี้เลย ทำแท้งแบบไม่เจ็บ ผู้ป่วยชื่อ... เซินเสวี่ย"
สีหน้าหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที ผุดลุกขึ้นยืน: "ซือจือเมี่ยว! คุณจะทำอะไร?! ต้องการฆ่าลูกของฉันเหรอ? ถ้าคุณกล้า พี่ซือลี่ต้องไม่放过คุณแน่!"
"ส่งพยาบาลที่แข็งแรง ๆ มาอีกสองคน ผู้ป่วยดื้อไม่ค่อยให้ความร่วมมือ"
วางสายไป ไม่นานนักพยาบาลร่างกำยำสองคนก็เดินเข้ามาในห้อง: "คุณหมอซือ"
เซินเสวี่ยเห็นว่าเธอเอาจริง ทั้งโกรธทั้งกลัว กระทืบเท้าโกรธจัด: "ซือจือเมี่ยว! อย่าให้หน้าอย่าต้องการ! วงการนี้ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าคุณแต่งงานกับพี่ซือลี่ได้ยังไง คุณมันก็แค่ผู้หญิงเลวที่คิดวางแผนมาอย่างแยบยล!"
ซือจือเมี่ยวคลายเกลียวกระติกน้ำร้อน แล้วชี้ไปที่เสื้อกาวน์สีขาวที่สวมอยู่ซึ่งไว้ชีวิตคน: "ฉันเลวตรงไหน"
เซินเสวี่ย: "คุณอาศัยที่แม่ของคุณเป็นเพื่อนสนิทกับคุณนายสวี ตั้งแต่วัยเด็กก็เกาะกินอยู่ที่ตระกูลสวีเพื่อเอาใจคุณนายสวี น่ารังเกียจที่สุดก็คือ ให้คุณทำสำเร็จเข้าได้! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณนายสวีบังคับให้พี่ซือลี่แต่งงานกับคุณ เขาจะไม่เอาเธอที่เป็นดาวหายนะที่ทำให้พ่อแม่ตัวเองตายเด็ดขาด! คุณผูกขาดพี่ซือลี่มาหลายปีขนาดนี้ก็ควรจะพอได้แล้ว! ได้เวลาคืนเขาให้พวกเราแล้ว!"
ซือจือเมี่ยวค่อย ๆ จิบน้ำช้า ๆ เหมือนกำลังฟังเรื่องของคนอื่น ถูกคนชี้หน้าด่าอย่างนั้นก็ไม่โกรธ ถึงกับพยักหน้าชื่นชม: "รู้เยอะอยู่นี่ สวีซือลี่บอกเธอเหรอ"
เซินเสวี่ยพูดด้วยความแค้น: "ฉันไม่มีทางปล่อยให้คุณทำลายพี่ซือลี่ต่อไปเด็ดขาด!"
ซือจือเมี่ยวกวาดตามองเธอขึ้นลง สุดท้ายก็หยุดจ้องไปที่หน้าท้องของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้: "ในเมื่อเธออยากเรียกร้องความยุติธรรมให้เขาขนาดนี้ ฉันก็ช่วยให้เธอสมหวังได้เหมือนกัน"
เซินเสวี่ยยังไม่ทันตั้งตัว: "สมหวังอะไร?"
ซือจือเมี่ยวพูดกับพยาบาลทั้งสองคน: "พาเธอออกทางประตูหลังไปหาแผนกสูติ-นรีเวช找你หมอเฉิน เธอรู้ว่าต้องทำยังไง"
เธอเพิกเฉยต่อเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่งของเซินเสวี่ยตอนที่ถูกพยาบาลจับตัวออกไป แล้วก็โทรหาสวีซือลี่ต่อ
สายแรกถูกวางหู
เธออดทนโทรครั้งที่สอง
คราวนี้สวีซือลี่รับสาย เสียงมีน้ำเสียงที่ดูไม่ใส่ใจอะไรนัก: "กำลังประชุมอยู่ พูดสั้น ๆ สามนาที"
"สาวน้อยสี่ของคุณมาหาพังที่โรงพยาบาล รบกวนการทำงานของฉัน เธอรีบ ๆ มาแก้ไขหน่อย ไม่งั้นฉันไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
พูดจบซือจือเมี่ยวก็วางสาย ความยาวการสนทนา 30 วินาที
คงจะเป็นเพราะเป็นห่วงผู้หญิงของเขา หลังเลิกประชุมสวีซือลี่ก็มา ซือจือเมี่ยวเพิ่งตรวจคนไข้ช่วงเช้าเสร็จพอดี กลับมาที่ห้องทำงานเพื่อพบเขา
สวีซือลี่ยังใส่ชุดสูทสีดำชุดเดิมตอนเช้า แต่ถอดเน็คไทออกแล้ว ปลดกระดุมอีกสองเม็ด เปิดคอเสื้อเผยให้เห็นลูกกระเดือกที่คมชัด
เขานั่งลงตรงนั้น ความสุภาพเรียบร้อยของชุดสูทกับความอหังการในนิสัย ก็พวยพุ่งเข้ามาหาพร้อมกัน
ซือจือเมี่ยวเอนตัวลงกับพนักเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว กางระยะห่างระหว่างทั้งสองให้มากขึ้น แล้วพูด: "เธอบอกว่าเธอท้อง เป็นลูกของคุณ"
สวีซือลี่ฟังจบสีหน้านิ่งเฉยไม่มีอะไร กรอบแว่นตากรอบทองก็ซ่อนอารมณ์ในดวงตาของเขาไว้ได้เป็นอย่างดี ซือจือเมี่ยวไม่สามารถตัดสินได้ว่าเขารู้เรื่องนี้หรือไม่
"ตอนนี้เธออยู่ในมือฉัน"
สวีซือลี่เพิ่งจะแสดงความสนใจออกมาบ้าง: "เธอขังเธอไว้เหรอ หมอซือโหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ"
ซือจือเมี่ยวคิดในใจ แค่นี้ก็เรียกว่าโหดร้ายแล้วเหรอ คุณชายสวีไม่ค่อยเห็นโลกกว้างสินะ
เธอพูด: "ฉันอยากคุยข้อตกลงกับคุณ"
สวีซือลี่ยกมุมปากยิ้มเยาะ: "รู้ไหมว่าเมื่อ 15 นาทีก่อน สัญญาที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนที่ฉันคุยเรื่องข้อตกลงกับใครคนหนึ่ง มีมูลค่าเท่าไหร่"
ซือจือเมี่ยวพูดเสียงเรียบเฉย: "ข้อตกลงของฉันก็มีมูลค่ามากเหมือนกัน — ฉันยอมให้ลูกของเซินเสวี่ยอยู่ต่อได้ หรือจะ向外บอกว่าฉันเป็นคนคลอดเองก็ได้ แบบนี้เขาก็จะไม่ใช่ลูกนอกสมรส แล้วค่อยไปพูดกับคุณพ่อคุณแม่อย่างดี พวกท่านก็น่าจะยอมรับได้"
"แล้ว แบบนี้ก็นับว่าฉันได้คืนลูกให้คุณแล้ว เราจบกัน หย่า"
มุมคิ้วของสวีซือลี่ขยับขึ้นเล็กน้อย หลังกรอบแว่นตากรอบทองนั้น สีของม่านตาค่อย ๆ เข้มขึ้น แต่ก็จางลงในไม่ช้า
"ไม่นึกเลยนะ ว่าหมอซือยังเป็นนักคณิตศาสตร์ด้วย แทนค่าได้เท่าเทียมขนาดนี้"
ซือจือเมี่ยวไม่สนใจว่าเขาจะประชดหรืออะไร แตะนาฬิกาข้อมือของตัวเอง: "เธอคิดได้ แต่ไม่ควรคิดนานเกินไป เซินเสวี่ยอยู่บนโต๊ะผ่าตัดแล้ว ลูกในท้องเธอจะอยู่รอดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับคำตอบที่เธอจะให้ฉัน"