คำพูดอื่น ๆ มากมายที่เหลือ ล้วนไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปในหัวของสิงหรงได้อีกแล้ว
ดวงตาดำสนิทดุจหมาป่าคู่นั้นจับจ้องเด็กสาวตรงหน้า ผู้แนะนำตัวว่าชื่ออวิ๋นฝูอย่างไม่วางตา แววตาแทบจะเต็มไปด้วยความละโมบ
เด็กสาวน่าสงสารเหลือเกิน
ชุดกระโปรงสั้นขับให้ร่างของนางดูบอบบาง ผิวที่เผยออกมาขาวผ่องราวหิมะ แม้แต่บริเวณหัวเข่ายังระเรื่อสีชมพู ดูนุ่มนิ่มราวกับขนมเซวี่ยเม่ยเหนียงที่เพียงแตะก็แทบละลาย
แก้มของเด็กสาวแต้มสีแดงระเรื่อ นิ้วเรียวบางขยำชายกระโปรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับรู้สึกว่ากระโปรงสั้นเกินไป ทุกครั้งที่ก้าวเดิน นางก็จะเผลอใช้มือดึงชายกระโปรงลงโดยไม่รู้ตัว
สายตาของสิงหรงตรึงแน่นอยู่กับท่าทางเล็ก ๆ นั้น ทุกครั้งที่นางดึงชายกระโปรง ลมหายใจของเขาก็หนักหน่วงขึ้นอีกส่วน
ในเมื่อเอาแต่คิดจะดึงกระโปรงลง เช่นนั้นก็มาอยู่ข้างกายเขาเสียสิ สิงหรงคิด
ฝ่ามือของเขาใหญ่ อีกทั้งยังพูดคุยกันได้ง่าย ๆ ขอเพียงนางเอ่ยปากอ้อนวอน เขาก็ยินดีช่วยดึงกระโปรงสั้น ๆ ตัวนั้นลงให้อยู่แล้ว
จริงสิ เมื่อครู่นี้เด็กสาวพูดว่าอย่างไรนะ?
เหมือนจะบอกว่า ช่วงสองสามวันนี้นางจะคอยปรนนิบัติพวกเขา
แต่ผู้หญิงตัวคนเดียว จะปรนนิบัติพวกผู้ชายที่หื่นกระหายราวกับหมาป่ากลุ่มนี้อย่างไรไหว?
นางจะเปลี่ยนไปสวมชุดสาวใช้ด้วยหรือเปล่า?
เพียงภาพนั้นวาบผ่านเข้ามาในหัว ลูกกระเดือกของสิงหรงก็ขยับขึ้นลงอย่างแรงโดยควบคุมไม่ได้
แค่จ้องมองเด็กสาว ใจเขาก็พลุ่งพล่านด้วยแรงปรารถนาอันร้อนรุ่ม
สติยังคงร้องเตือนเขาอย่างสุดกำลังว่า
เด็กสาวเป็นเพียงเอ็นพีซีในด่านเกม ทุกอย่างนี้อาจเป็นกับดัก เป็นแผนล่อให้ผู้เล่นล้ำเส้น กระตุ้นบทลงโทษของด่าน แล้วสุดท้ายก็ถูกสังหาร
แต่สิงหรงข่มความคิดที่ปั่นป่วนอยู่ในใจไม่ไหว
ปลายนิ้วหยาบกร้านขยับถูไถโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหยุดอยู่ตรงด้ามกระบี่ใหญ่ในมืออย่างเฉียดฉิว
สิงหรงเห็นเด็กสาวพูดจบแล้วกวาดตามองมาทางเขา คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้ นางค่อย ๆ เดินลงบันได ตรงมาทางเขา
ทุกครั้งที่เด็กสาวก้าวเข้ามาใกล้ นิ้วมือบอบบางแดงระเรื่อก็จะดึงชายกระโปรงทีหนึ่ง บางครั้งกะน้ำหนักพลาดไปหน่อย เผยให้เห็นเอวคอดบางช่วงหนึ่ง
ลูกกระเดือกของสิงหรงขยับถี่ขึ้น กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งแน่น
เด็กสาวใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาอีก…
ลมหายใจของสิงหรงตึงเครียด เขากำด้ามดาบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หากเด็กสาวเดินมาหาเขาเอง แล้วบอกว่าอยากอยู่เป็นเพื่อน เขาควรตอบนางอย่างไรดี?
เขาเข้าด่านนี้มาเพื่อค้นหาไอเท็มในตำนาน ไม่ได้สนใจผู้หญิงเลยสักนิด
ต่อให้เด็กสาวที่ชื่ออวิ๋นฝูเข้ามาใกล้แนบชิด บอกว่าช่วงสองสามวันนี้ยินดีอยู่เป็นเพื่อนเขา สิงหรงก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องปฏิเสธนางอย่างเด็ดขาด
ผู้หญิงไม่มีทางขวางเส้นทางที่เขามุ่งหน้าไปได้
……
แต่ถ้านางร้องไห้เพราะเขาปฏิเสธล่ะ?
ถ้าเด็กสาวขอบตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า มองเขาด้วยแววตาน่าสงสารจับใจ
ถ้ามือเรียวบางนุ่มลื่นของนางจับมือหยาบกร้านของเขา แล้วนำไปแตะตรงหน้าอก พร้อมพูดเสียงออดอ้อนนุ่มนิ่มว่า แค่อยากอยู่กับเขาเท่านั้น
เช่นนั้นเขา……
ถึงจะปฏิเสธ ก็ไม่ควรใจร้ายกับนางเกินไป
สิงหรงคิดอย่างสมเหตุสมผลว่า เขาสามารถช่วยเช็ดน้ำตาที่หางตาให้นางได้ หรือจะให้นางนั่งบนตัก แล้วค่อย ๆ ปลอบโยน บอกว่าเขาไม่ได้อยากปฏิเสธนางจริง ๆ ก็ได้
แต่ถึงอย่างไร ผู้ชายก็ต้องให้ความสำคัญกับงานก่อน
เด็กสาวเดินใกล้เข้ามาทีละก้าว แนวกรามคมเข้มของสิงหรงเกร็งจนแทบกระตุก
แต่ว่า…
บางทีการปฏิเสธนางอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก สิงหรงเปลี่ยนใจอย่างรวดเร็ว
เหมือนมักมีคนพูดว่าเขาดุดันกับผู้หญิงเกินไป เอาแต่ผลักไสพวกนางให้ออกห่าง บางทีเขาควรฉวยโอกาสนี้เรียนรู้วิธีอ่อนโยนกับผู้หญิงให้ดี
แต่คนที่สิงหรงอยากอ่อนโยนด้วยก็มีแค่อวิ๋นฝูเท่านั้น
เขายอมรับนางได้
ด้วยความสามารถของเขา การอยู่เป็นเพื่อนนางไปด้วยและค้นหาไอเท็มในด่านไปด้วย ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
เพียงแต่คงต้องใช้เวลาออกจากด่านนานกว่าครั้งก่อน ๆ มากเท่านั้น
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
อวิ๋นฝูก็เป็นแค่เด็กสาวขี้อ้อนอยู่บ้าง เขาควรใช้เวลาอยู่เป็นเพื่อนนางให้มากขึ้นอยู่แล้ว
เด็กสาวใกล้เข้ามาทุกที ใบหน้าเย็นชาคมเข้มของสิงหรงเกร็งจนถึงขีดสุด ยิ่งดูดุดันกว่าเดิม
เขาสังเกตเห็นว่าอวิ๋นฝูเดินเซเล็กน้อย คล้ายยืนไม่มั่นคง ดูท่าจะสะดุดล้มได้ทุกเมื่อ
แต่ไม่เป็นไร หากอวิ๋นฝูเซถลาเข้ามา สิงหรงจะยื่นมือไปรับนางไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
ใกล้เข้ามาอีก…
สิงหรงยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะรับเด็กสาวที่กำลังเดินมาหาตน
แต่อวิ๋นฝูเพียงเหลือบมองเขาอย่างรวดเร็ว แววตาแฝงความหวาดกลัวเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาหนีทันที
นางเปลี่ยนทิศทาง แล้วเดินไปหาเซียวเหยาที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว อวิ๋นฝูก็สะดุดรอยย่นบนพรมเข้าจริง ๆ ร่างกายเซวูบ ทำท่าจะล้มลงกับพื้นตรง ๆ
ในสายตาของสิงหรงมีเพียงเด็กสาว เมื่อเห็นนางยืนไม่อยู่ รูม่านตาของเขาก็หดวูบ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบปล่อยกระบี่ใหญ่ที่กำไว้แน่นมาตลอด แล้วก้าวพรวดเข้าไปหมายจะประคองอวิ๋นฝู
แต่เซียวเหยาอยู่ใกล้กว่า เขายื่นแขนออกมารับเอวคอดบอบบางของเด็กสาวไว้ได้ก่อนสิงหรงอย่างมั่นคง
วินาทีต่อมา อวิ๋นฝูก็เอนตัวตกลงในอ้อมแขนของเซียวเหยาตามแรง
กระบี่ใหญ่กระแทกพื้นหินอ่อน เกิดเสียงดังสนั่นทุ้มต่ำบาดหู
ชั่วพริบตา สายตาของทุกคนในโถงใหญ่ รวมถึงเซียวเหยาและอวิ๋นฝูที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ต่างหันมามองสิงหรงพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นฝูตกใจกับเสียงนั้น นางสะดุ้งหดตัวอยู่ในอ้อมแขนเซียวเหยา
เซียวเหยาโอบเด็กสาวไว้ แล้วตบไหล่นางเบา ๆ คล้ายปลอบโยน ก่อนจะมองสิงหรงด้วยแววตาไม่พอใจอยู่หลายส่วน
ในด่านเกม ผู้เล่นระดับสูงส่วนใหญ่มักเคยพบปะกันมาก่อน
ไม่ใช่แค่สิงหรงที่รู้จักเซียวเหยา เซียวเหยาเองก็รู้จักเจ้าคนหยาบกระด้างอย่างสิงหรงเช่นกัน
เขารู้อยู่แล้วว่าสิงหรงเป็นคนหุนหันพลันแล่น
อาศัยกำลังล้วน ๆ กับกระบี่ใหญ่ในมือบุกตะลุยผ่านด่านมานับไม่ถ้วน ในใจมีแต่ภารกิจกับไอเท็ม
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ทนไม่ได้ที่เจ้าคนหยาบคายนี่ทำให้หญิงสาวน่าสงสารในอ้อมแขนตกใจ
เขาลดเสียงลง ปลอบอวิ๋นฝูในอ้อมแขนว่า “ไม่ต้องกลัว คนคนนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ทำอะไรเสียงดังโครมครามอยู่เรื่อย แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายเจ้า”
พูดจบ เซียวเหยาก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ฝ่ามือตบแผ่นหลังนางเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะกระซิบปลอบข้างหู
ไม่รู้ว่าเขาพูดกระซิบอะไร เด็กสาวซุกหน้าอยู่ในอ้อมแขนเขา หัวเราะคิกคักหลังถูกปลอบจนใจชื้น เมื่อเห็นนางยิ้มสดใส เซียวเหยาก็ยิ่งตั้งใจเอาอกเอาใจ
ใช้วิธีดูแคลนเขาเพื่อยกตัวเองให้สูงขึ้น ส่วนเขากลับกลายเป็นเพียงตัวประกอบที่ช่วยส่งเสริมอีกฝ่าย
เมื่อเห็นเซียวเหยาฉายเสน่ห์เช่นนั้น สิงหรงก็อดคิดอย่างมุ่งร้ายไม่ได้ว่า
หมอนั่นเหมือนนกยูงตัวผู้ที่กำลังเกี้ยวพาราสี
กระบี่ใหญ่ยังคงนอนอยู่บนพื้น แต่ตอนนี้สิงหรงไม่มีแก่ใจจะก้มลงไปเก็บแม้แต่น้อย
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ สายตาตรึงอยู่กับเด็กสาวในอ้อมแขนของเซียวเหยา ไม่เหลือบมองใครอื่นแม้แต่นิดเดียว
แรงปรารถนาสายหนึ่งพลุ่งขึ้นในใจ ผลักดันให้เขาพุ่งเข้าไปแย่งอวิ๋นฝูมาจากอ้อมแขนเซียวเหยา แล้วให้นางนั่งอยู่ในข้อพับแขนของเขาอย่างมั่นคง
เขาอยากถามนางว่า
ทำไม?
ทำไม……ไม่มาหาเขา?!