ตอนที่ 3 เข้าดันเจี้ยน
อวิ๋นฝูเดินออกมาจากมิติของเทพผู้สร้าง ขาทั้งสองก็อ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว
แก้มของเธอแต้มสีแดงระเรื่อ ดวงตาสีอำพันพร่าเลือนชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำ ขนตายาวชื้นหมาดห้อยต่ำ ทั่วร่างยังแผ่กลิ่นอายเกียจคร้านที่ไม่จางหาย
เธอค่อย ๆ ดึงกระโปรงสั้นขึ้นเล็กน้อย
เมื่อครู่กระโปรงรั้งอยู่ตรงต้นขา ตอนนี้กลับรู้สึกหลวมขึ้นมาบ้าง ราวกับจะหลุดลงมาได้ทุกเมื่อ เธอจึงได้แต่รวบมันขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างยากลำบาก
ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์คุ้นหู สดใสร่าเริงก็ดังขึ้นข้างหู
【อวิ๋นฝู ฉันเพิ่งกลับจากไปทำงานนอกสถานที่เองนะ ทำไมพอดูบัญชีของเราแล้วถึงมีเหรียญวิญญาณเพิ่มมาตั้งห้าหมื่นเหรียญล่ะ?!】
พอได้ยินเสียงคุ้นเคย อวิ๋นฝูก็ได้สติทันที แววตาพร่ามัวพลันส่องประกายระยิบระยับ เธอรีบยิ้มหวานแล้วร้องเรียกอากาศตรงหน้า
“007 เธอกลับมาแล้วเหรอ!”
007 คือระบบภารกิจส่วนตัวของเธอ และยังเป็นเพียงสิ่งเดียวในโลกนี้ที่อยู่เคียงข้างเธอได้ตลอดไป
ที่จริงแล้ว ตอนแรก 007 ไม่ใช่ระบบของเธอด้วยซ้ำ
มันบอกว่าแค่ผ่านทางมาเห็นเธอร้องไห้น่าสงสารเกินไป เลยจำใจผูกมัดกับเธอ
ไม่กี่วันก่อน 007 ได้รับภารกิจภาคสนามกะทันหัน หลังจากทิ้งภารกิจรถโดยสารเที่ยงคืนไว้ให้เธออย่างเร่งรีบ ก็ออกไปทำงานนอกสถานที่
อวิ๋นฝูไม่รู้ว่า 007 ออกไปทำอะไร เพราะปกติแล้วมีแต่ 007 คอยดูแลเธอ
ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยอีกครั้ง อวิ๋นฝูดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
【รู้แต่จะอู้แล้วก็ออดอ้อน】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของ 007 เจือแววอ่อนใจปนตำหนิ วินาทีถัดมา ท่ามกลางแสงเงาที่ไหลเวียน ร่างมนุษย์ของเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก็ปรากฏขึ้นฉับพลัน
ที่จริง 007 ชอบสภาพข้อมูลไร้รูปร่างของตัวเองมากกว่า แทบไม่เคยแปลงกาย แต่ดูเหมือนอวิ๋นฝูจะชอบร่างแบบนี้มากกว่า
เด็กหนุ่มผมทองเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและดูแข็งแรง เขากางแขนรับเด็กสาวที่โผเข้าหาได้อย่างแม่นยำ ก่อนใช้มือข้างหนึ่งตบหลังเธอเบา ๆ ปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
【อวิ๋นฝู เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ ตกลงทำภารกิจอะไรถึงได้เงินเหรียญวิญญาณมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว?】
ต่อให้ทำภารกิจดันเจี้ยนรถโดยสารเที่ยงคืนสำเร็จ ก็ได้เงินแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญวิญญาณ จะมีเหรียญวิญญาณเพิ่มขึ้นมาหลายหมื่นในคราวเดียวได้ยังไง?
007 รู้ดีว่าอวิ๋นฝูเป็นเด็กซื่อบื้อ
ปกติเขาต้องช่วยสอนเธอทำภารกิจทีละขั้น เธอถึงจะพอหาเหรียญวิญญาณได้ไม่กี่ร้อยเหรียญจากดันเจี้ยนหนึ่งแห่ง
จะมีเงินเพิ่มขึ้นมาห้าหมื่นเหรียญโดยไม่มีที่มาที่ไป จนร่ำรวยขึ้นมาทันทีได้ยังไง?
อวิ๋นฝูยื่นริมฝีปากสีชมพูออกมา จริง ๆ แล้วเธอเองก็ยังงุนงงอยู่เหมือนกัน
ท่านเทพผู้สร้างช่างแปลกประหลาดจริง ๆ
ปากบอกให้เธอทำให้เขาพอใจ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอก็แค่นั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่าย ไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด
กลับเป็นท่านเทพผู้สร้างผู้สูงส่งต่างหาก ที่ตั้งแต่ต้นจนจบทั้งย่อตัวทั้งยืน บางครั้งเกินเลยถึงขั้นคุกเข่าลงกับพื้นเสียด้วยซ้ำ
อวิ๋นฝูไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย แถมยังถูกกล่อมจนร่างอ่อนระทวย สบายไปทั้งตัว
เธอไม่รู้ว่าท่านเทพผู้สร้างมีความสุขเพราะเธอหรือเปล่า แต่เธอมีความสุขไม่น้อยเลย
สุดท้ายยังได้เหรียญวิญญาณมาห้าหมื่นเหรียญฟรี ๆ อีกด้วย
ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่นอนเฉย ๆ ก็ได้เงินมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าต่อไปจะมีกิจกรรมแบบนี้อีกไหมนะ ฮิ ๆ
แต่เรื่องแบบนี้พูดให้ 007 ฟังไม่ได้
เขาคอยกำชับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ผู้ชายข้างนอกไม่มีใครดี มีแต่เขาเท่านั้นที่จริงใจและหวังดีกับอวิ๋นฝู
อวิ๋นฝูกลอกตาไปมา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนหวานเพื่อหลอกล่อเขา “ก็ภารกิจที่เธอทิ้งไว้ให้ฉันก่อนหน้านี้ไง ท่านเทพผู้สร้างบอกว่าฉันทำได้ดีมาก เลยให้รางวัลพิเศษมา!”
คำพูดนี้ก็ไม่ถึงกับเป็นการโกหก
เหรียญวิญญาณห้าหมื่นเหรียญนั้น เดิมทีก็เป็นรางวัลที่ท่านเทพผู้สร้างมอบให้เธอด้วยมือตัวเองนี่นา!
อีกอย่าง ตลอดเวลานั้น ท่านเทพผู้สร้างผู้เย็นชาก็เอ่ยชมอวิ๋นฝูซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเสียงกลไกไร้ความรู้สึกจริง ๆ
ชมว่าเธอฉลาดมาก ทำได้ดีเยี่ยม และเป็นเด็กสาวที่ว่าง่าย
ไม่ได้แล้ว ห้ามคิดต่อแล้ว
อวิ๋นฝูรู้สึกว่าขาเริ่มอ่อนอีกครั้ง จึงรีบละความคิดเสีย แล้วโอบคอเด็กหนุ่มผมทอง ออดอ้อนเสียงนุ่มนิ่มอย่างเอาแต่ใจ
“007 ฉันเหนื่อยจัง ขาอ่อนหมดแล้ว อุ้มฉันกลับไปได้ไหม?”
【เอาแต่ใจจริง ๆ】
ปาก 007 บ่นอวิ๋นฝูอย่างอ่อนใจ แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม เขาอุ้มเธอขึ้นแนบแขนอย่างมั่นคง แล้วค่อย ๆ เดินไปยังรังน้อยที่ทั้งสองอาศัยอยู่
ทว่าในจังหวะที่แขนรองใต้ขาของเธอ ปลายนิ้วกลับสัมผัสถูกความเปียกชื้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกประหลาดละเอียดอ่อนแผ่ซ่านไปทั่วปลายนิ้ว
แววตาของเด็กหนุ่มลึกล้ำขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบในพริบตา
*
เมื่อกลับถึงที่พัก 007 ก็อุ้มเธอไปวางลงบนโซฟาอย่างมั่นคง แล้วเอ่ยเสียงเบา
【อวิ๋นฝู ฉันเพิ่งรับภารกิจดันเจี้ยนใหม่มาให้เธอ ถ้าทำสำเร็จ รางวัลมีเหรียญวิญญาณหนึ่งหมื่นเหรียญเลยนะ】
“อย่างนั้นเหรอ เก่งจังเลยนะ” อวิ๋นฝูตอบส่ง ๆ น้ำเสียงขอไปทีอย่างยิ่ง
ก็ไม่แปลกที่เธอจะไม่กระตือรือร้น
แค่ใช้เวลาอยู่กับท่านเทพผู้สร้างเพียงชั่วครู่ เธอก็รับเหรียญวิญญาณฟรี ๆ มาได้ตั้งห้าหมื่นเหรียญแล้ว เมื่อเทียบกัน เหรียญวิญญาณหนึ่งหมื่นเหรียญนี่แทบไม่มีค่าเลย
แต่อวิ๋นฝูก็รู้ดีว่าใช่ว่าจะมีโอกาสเอาใจท่านเทพผู้สร้างได้ทุกวัน เธอยังต้องทำงานหาเงินอย่างจริงจังอยู่ดี
เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเด็กหนุ่มอย่างว่าง่าย แล้วพยักหน้า “รู้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปทำภารกิจให้ดี!”
007 รู้ดีว่าอวิ๋นฝูไม่ชอบทำภารกิจมาตลอด แต่เพราะต้องดำรงชีวิตจึงจำใจต้องกัดฟันทน ในใจพลันรู้สึกสงสารเธอจับใจ
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย จุมพิตริมฝีปากนุ่มของเธอแผ่วเบา แล้วปลอบโยนอย่างอ่อนโยนและจริงจัง
【อวิ๋นฝู อย่ากลัวเลย ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดไป】
ความง่วงงุนถาโถมเข้ามา อวิ๋นฝูสะลึมสะลือจนฟังไม่ชัดว่า 007 พูดอะไร
เธอพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าว เพียงพริบตาก็ซุกหน้าลงในอ้อมกอดอุ่นของเขา แล้วหลับสนิทไป
*
เช้าตรู่วันถัดมา
อวิ๋นฝูรีบปลุกใจตัวเองให้กระปรี้กระเปร่า แล้วมุ่งหน้าไปยังดันเจี้ยนภารกิจแห่งใหม่
ล้อเล่นน่า ถึงบางครั้งจะอาศัยโชคดีร่ำรวยขึ้นมาได้ แต่เวลาออกไปหาเงินอย่างสุจริต เธอก็ขยันและตั้งใจมากนะ!
ในหัว 007 เริ่มแนะนำรายละเอียดของดันเจี้ยนครั้งนี้ให้เธอฟัง
【ดันเจี้ยนนี้ชื่อคฤหาสน์กุหลาบ เธอกับเอ็นพีซีคนอื่น ๆ ล้วนเป็นลูกน้องค้างคาวของบอส】
【ภารกิจครั้งนี้คือดูดเลือดสด ๆ ของผู้เล่นอย่างน้อยหนึ่งคนให้สำเร็จ แล้วบังคับคัดออกและขับไล่คนนั้นออกจากดันเจี้ยน】
หลังแนะนำภารกิจจบ 007 ก็อดถอนหายใจไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
【แต่ดูจากสถิติความล้มเหลวของเธอที่ผ่านมาแล้ว ครั้งนี้ก็คงยากเหมือนเดิม เพราะงั้นแค่ตามลูกน้องค้างคาวตัวอื่น ๆ ไป แล้วอู้งานก็พอนะ】
【นี่เป็นดันเจี้ยนที่ฉันตั้งใจเลือกให้เธอโดยเฉพาะ บอสผู้บังคับบัญชาในดันเจี้ยนหลับอยู่ตลอด คราวนี้เขาต้องไม่รังแกเธอแน่!】
007 กำชับเธออย่างจริงจัง ทุกคำทุกประโยคล้วนกลัวว่าเธอจะต้องเจ็บช้ำใจหรือถูกใครรังแกอีก
แต่ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ
อวิ๋นฝูเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่เข้าไปในดันเจี้ยน บอสที่อยู่ข้างในมักมองเธอด้วยสายตายึดติดและรุกราน
ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังชอบจงใจขังเธอ รังแกเธอ และทรมานเธอ
ยิ่งเห็นเธอถูกแกล้งจนขอบตาแดงก่ำ สะอื้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ พวกเขาก็ยิ่งลงมืออย่างไร้ขอบเขต เอาแต่ใจและครอบงำ
จนกระทั่งเสียงร้องไห้ของเธอแผ่วพร่า เธอทนไม่ไหวจนต้องร้องขอความเมตตา พวกเขาถึงยอมปล่อยมือ
เพราะอย่างนั้น ครั้งนี้ 007 คงใช้เวลาคัดเลือกอยู่นานมาก ถึงได้ตั้งใจเลือกดันเจี้ยนนี้มาให้เธอ
อวิ๋นฝูซาบซึ้งใจจนแทบล้นอก
หากไม่มี 007 เธอรู้สึกว่าตัวเองคงเอาชีวิตรอดในโลกเกมสยองขวัญใบนี้ไม่ได้จริง ๆ
007 เอ่ยเตือนเธออย่างอ่อนโยน
【เอาละ เลิกเหม่อได้แล้ว เข้าไปในดันเจี้ยนกัน อย่าลืมทักทายเพื่อนร่วมงานประหลาด ๆ ของเธอก่อนล่ะ】