“ทำไมไม่ได้ล่ะ?”
“ฉันกลัวคนจับได้”
หมู่เฉิงไม่เข้าใจ “จับได้ว่าอะไร?”
“ถ้าใบหน้านี้ของฉันถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต คนก็จะรู้ว่าฉันเป็นเจ้าหญิงที่หนีออกจากวัง แล้วฉันก็จะถูกจับกลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับเจ้าชาย” ซูเหมียวพูดจาเหลวไหลด้วยสีหน้าจริงจัง “แถมฉันยังสวยขนาดนี้ แฟน ๆ ทุกคนต้องตกหลุมรัก อยากแต่งงานกับฉันกันหมด แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ แบบนี้มันน่าปวดหัวนะ”
ที่จริงแล้วเธอแค่คิดง่าย ๆ ว่า คนกลัวดัง หมูกลัวอ้วน
การมีชื่อเสียงหมายความว่าทุกคำพูดและการกระทำจะถูกจับตามอง ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อแผนใช้ชีวิตสนุกสุดเหวี่ยงของเธอในอนาคต
ถึงตอนนั้นพาดหัวข่าวคงมีแต่ “คนดังบางรายเริงรักกับชายสิบคนในคืนเดียว” “ดาราดังกับนายแบบขังตัวเองในโรงแรมสามวันสามคืนไม่ออกมา”...
หมู่เฉิง: “……”
เชื่อเธอก็บ้าแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
ซูอวี่เหยียนนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ อยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือเล็ก ๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามเย็นชาไร้อารมณ์ อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร
“แม่ส่งข้อความมาแล้ว แม่ส่งข้อความมาแล้ว รีบให้ฉันดูเร็ว”
เสียงร่าเริงของซูเหมียวดังออกมาจากนาฬิกาข้อมือสำหรับเด็ก ทำลายความเงียบลง
นี่เป็นผลงานชิ้นเอกของซูเหมียว
เธออ้างว่าเป็นของสั่งทำพิเศษ มีแค่เขาคนเดียวทั่วทั้งโลกที่ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ คนอื่นไม่มี
ซูอวี่เหยียนวางหนังสือในมือลง แล้วยกข้อมือขึ้น หน้าจอนาฬิกาสำหรับเด็กสว่างขึ้น บันทึกชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นคือ “คุณแม่คนสวยที่สุดในจักรวาล ซูเหมียว”
ก็ยังเป็นผลงานชิ้นเอกของซูเหมียวอยู่ดี
เขากดเปิดข้อความ: ลูกชายคนโตอยากกินอะไรเป็นมื้อเย็น? ตอนนี้แม่กำลังจะออกไปซื้อของ