“เสี่ยวเสี่ยว ไม่เจอกันตั้งนาน”
เบลดดี้กางแขนออก กำลังจะเดินเข้าไปกอดเขา แต่ถูกถั่นจั๋วขวางไว้เสียก่อน “เสี่ยวเสี่ยว แฟนของนายขี้เหนียวเกินไปแล้ว”
“เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ผลคือแฟนนายไม่ยอมให้ฉันแตะตัวนายเลยสักนิด”
“ทำไมล่ะ? ฉันแตะแล้วจะทำเขาพังหรือไง”
เขาโวยวายอย่างขุ่นเคือง
ก็จริง ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เจอกันก็ผ่านมานานมากแล้ว
ครั้งก่อนที่เจอกันยังเป็นตอนช่วยจิ่วถิงเยว่ตามจีบภรรยาอยู่เลย ตอนนี้ลูกของจิ่วถิงเยว่คลอดแล้ว พวกเขาถึงได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
เซียวเจ๋อเหยียนไม่สนใจคำฟ้องของเขา กลับย้อนถามว่า “พูดอีกทีสิ ใครกันแน่ที่เป็นเพื่อนสนิทของซูเหมียว”
“เพื่อนสนิทที่สุดของซูเหมียวก็ต้องเป็นฉันอยู่แล้ว ลุงเซียว”
กู้ซือหมิงเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าหยิ่งผยอง น้ำเสียงอวดดี แต่งตัวฉูดฉาด สมกับฉายาผีเสื้อหลากสีของเขา
“ฝันไปเถอะ เพื่อนสนิทที่สุดของซูเหมียวเห็นชัด ๆ ว่าเป็นฉัน” จิ่วเป่ยเฉินพาเพื่อน ๆ กลุ่มหนึ่งเดินมาถึงอย่างไม่รีบร้อน
“ต่อให้ฝัน ในความฝันเพื่อนสนิทที่สุดของเธอก็เป็นฉันได้คนเดียว”
กู้ซือหมิงไม่ยอม พับแขนเสื้อขึ้นเตรียมเถียงกับเขา “เธอตั้งชื่อเรียกเฉพาะให้นายหรือเปล่าล่ะ? แบบที่ตั้งให้เพื่อนสนิทที่สุดเท่านั้นน่ะ”
“ซูเหมียวตั้งชื่อเฉพาะให้ฉันคนเดียว นายมีหรือเปล่า?”
“ชื่อเฉพาะที่นายพูดถึงคงไม่ใช่ ‘ทะเลใหญ่’ หรอกนะ” จิ่วเป่ยเฉินหัวเราะหึ ๆ “เธอเคยตีฉัน แล้วเคยตีนายไหมล่ะ?”
“แบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่าปฏิบัติต่อกันเป็นพิเศษ เธอไม่เคยตีแม้แต่นาย จะเรียกว่าพิเศษได้ยังไง”