“เหตุใดล่ะ?”
“ทั้งที่เจ้าเป็นคนโทรหาข้าเอง บอกให้ข้ามา ตอนนี้กลับบอกว่าไม่ต้องแล้ว” เฟอร์เร็ตหิมะโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว
“เจ้ารู้ไหมว่าจากที่พักของข้าเดินมาถึงบ้านเจ้าไกลแค่ไหน? ข้าไม่มีเงิน ต้องเดินมาด้วยสองขาเท่านั้น”
“ถ้าระหว่างทางไม่ได้พบคนใจดี ป่านนี้ข้าคงยังเดินอยู่กลางทาง”
“ข้ามาถึงแล้ว เจ้ากลับบอกข้าว่าไม่ต้องการแล้วหรือ?”
“แล้วที่ข้าเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนตลอดครึ่งเดือนมานี้นับเป็นอะไร?”
“เจ้าแกล้งข้าหรือ?”
เมื่อคนเราโกรธ ความกล้าก็เพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา
หากไม่ใช่เพราะโกรธ นางคงไม่กล้าพูดกับเซี่ยเฉินเช่นนี้เด็ดขาด
นางโกรธจนไม่สนใจแม้แต่สัมภาระ โยนมันลงพื้นแล้วกระทืบเท้าร้องเรียนอย่างคับแค้น
นางกำลังจำศีลอยู่ดี ๆ เจ้าโทรมาเพียงครั้งเดียว นางก็ข้ามเขาลุยห้วยมาหา แต่เจ้ากลับไล่ปีศาจอย่างนางไปโดยไม่ให้เหตุผลสักคำ
เกินไปแล้ว
เซี่ยเฉินวางปากกาในมือลง ยกมือถอดแว่นกรอบทอง มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะ “หึ” “อยากมีลูกขนาดนั้นหรือ? ข้าสนองความต้องการเจ้าได้”
พอดีช่วงนี้เงินเดือนของเขาใกล้ถูกลูกชายหักจนหมดแล้ว ในเมื่อนางชอบมีลูกนัก ก็ให้นางใช้ความสามารถของตัวเองหาเงินสักหน่อย
เขาเชื่อว่าบริการอุ้มบุญต้องได้รับความนิยมมากแน่
ไม่ต้องเจ็บตัวเอง แค่นอนหลับสักตื่นก็มีคนช่วยคลอดลูกให้ โครงการดี ๆ เช่นนี้ย่อมขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
องครักษ์ไม่มีวิชาอ่านใจ เขาได้ยินเพียงประโยคที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ว่า “อยากมีลูกขนาดนั้นหรือ? ข้าสนองความต้องการเจ้าได้”
องครักษ์สองคนสบตากัน จากนั้นคนหนึ่งก็ลอบเดินออกไปเงียบ ๆ