“เจอตัวแกแล้ว!”
แววตาของหวังเย่เป็นประกายวาบ เขาสะบัดเข็มทองในมือออกไปโดยไม่ลังเล ปักลงบนเงาของตัวเอง
ชั้นอาคารกว้างโล่ง ไม่มีสิ่งใดให้ซ่อนตัว แต่กลับมีผีอยู่ตนหนึ่ง
หากผีไม่ได้อยู่ข้างหลังเขา หวังเย่ก็นึกไม่ออกว่ามันจะอยู่ที่ไหนได้อีก
แน่นอนว่าเขาก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ผีจะล่องหนออกไปได้
แต่เขาเชื่อว่าหน่วยเทียนคงไม่จัดการทดสอบยากขนาดนั้น
เป็นดังที่คิด ทันทีที่หวังเย่สะบัดเข็มทองออกไป เงาของเขาก็บิดดิ้นอย่างกระสับกระส่าย คล้ายมีบางสิ่งพยายามหลุดออกมาจากเงานั้น
เข็มทองสั่นระริกไม่หยุด ทว่ากลับปักแน่นอยู่กับพื้น
“ผีที่ถูกเข็มทองเล่มเดียวกดเอาไว้ได้ง่าย ๆ งั้นหรือ?”
“อ่อนแอจริง ๆ ด้วย”
หวังเย่พึมพำกับตัวเอง ดูท่าหน่วยเทียนคงไม่ปล่อยผีที่ฆ่าคนตามใจชอบขึ้นมาหรอก
ความยากที่แท้จริงของการทดสอบนี้อยู่ที่การหาตัวผี
แต่ถ้าทำอย่างนี้ ก็ดูจะง่ายไปหน่อย
อย่างไรเสีย ขอแค่ตั้งใจ สักวันก็ต้องหาเจ้าตัวนี้เจอ
ถ้าอย่างนั้น การทดสอบที่แท้จริงคือเวลาที่ใช้ตามหาผีตนนี้สินะ...
หวังเย่เริ่มคาดเดาอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “การทดสอบจบได้หรือยัง”
“ยินดีด้วย การทดสอบสิ้นสุดแล้ว กรุณาไปที่ชั้น 21”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ก้องสะท้อนไปทั่วพื้นที่โล่ง
หวังเย่ยักไหล่ ไม่สนใจเงาที่พื้นซึ่งยังคงดิ้นรนไม่หยุดอีก หันหลังเดินจากไป