ค้นหาโทรศัพท์ของโจวหานจนเจอ แล้วกดโทรออก
จากนั้น...
สายก็ถูกตัด
“โง่เง่า!”
ผู้หญิงแบบนี้รอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกัน
หวังเย่โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วอ่านเว็บไซต์ต่อ โดยไม่คิดจะโทรหาโจวหานอีก
เขาไม่ใช่นักบุญเสียหน่อย
แต่ไม่นาน โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
ยัยผู้หญิงโง่เง่านี่
หวังเย่ขมวดคิ้วแล้วกดรับสาย
“ทำไมนายไม่โทรกลับมาอีก?”
เสียงของโจวหานดังมาจากปลายสาย เผยความสงสัยออกมาอย่างชัดเจน
หวังเย่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถ้าอยากมีชีวิตอยู่นานขึ้น ก็พูดเรื่องไร้สาระให้น้อยหน่อย”
“ฉันเพิ่งตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด กฎการฆ่าของรถศพคือ ใครก็ตามที่ขึ้นไปบนรถจะต้องตาย”
“ยังต้องให้โทรมาเตือนอีกรอบด้วยหรือไง?” น้ำเสียงของโจวหานพลันเย็นชา “นายคิดว่าฉันว่างมากนักหรือ?”
“……”
“หุบปาก!”
หวังเย่ตัดบทโจวหานอย่างไม่ลังเล “ผีฆ่าไม่ตาย นี่คือกฎตายตัว”
“แต่คนที่ขึ้นรถศพต้องตาย นี่ก็เป็นกฎตายตัวเหมือนกัน”
“ถ้าอย่างนั้น ถ้าขวางรถศพไว้ แล้วส่งผีขึ้นไปสักตน จะเกิดอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงของหวังเย่ยังคงราบเรียบเช่นเดิม “ฉันวิเคราะห์ว่า สุดท้ายจะกลายเป็นการปะทะกันระหว่างผีสองตน”
“เพื่อทำตามกฎการฆ่าของตัวเอง รถศพจะเก็บร่างแยกกลับคืนมา เมื่อถึงตอนนั้น รถคันที่ผีขึ้นไปจะกลายเป็นต้นตอที่แท้จริง”
“ถ้าโชคดี รถศพอาจเข้าสู่สภาวะหลับใหล เพราะทำตามกฎการฆ่าของตัวเองไม่สำเร็จด้วยซ้ำ”