“พี่ซูของแกก็คือพี่ซูของแก!
แล้วแกเป็นใคร? เด็กน้อยผมเหลืองอย่างแกยังกล้าเลียนแบบเขา ตัดกางเกงตัวเองด้วยเหรอ?
ไม่ดูขาสองข้างดำ ๆ ของตัวเองบ้าง จะเอาออกมาให้ใครดูกัน!”
แม่ของเป่ยเป่ยยิ่งด่ายิ่งหยาบคาย เถาวัลย์ในมือฟาดลงพื้นดังเพียะ
“ขาฉันไม่ดำ! ขาฉันขาวจะตาย!”
เป่ยเป่ยเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
ยังหันกลับไปแลบลิ้นใส่แม่อีกต่างหาก เปียสองข้างสะบัดไปมา
กางเกงขาสั้นที่ถูกตัดจนเสียรูปปลิวขึ้นตอนวิ่ง เผยให้เห็นต้นขาท่อนล่าง
ก็ไม่ได้เปิดมากมายอะไร
แต่ในยุคนี้ เด็กสาวอายุเท่านี้ใส่กางเกงที่ถูกตัดจนสั้นจู๋วิ่งไปทั่วถนน ก็สะดุดตาจริง ๆ
คนที่อยากรู้อยากเห็นค่อย ๆ มารวมตัวกันในลานบ้าน
บางคนถือชามนั่งยอง ๆ กินข้าวอยู่หน้าประตู บางคนหิ้วตะกร้าผักเดินผ่านแล้วหยุดดู ยังมีคนที่อยู่ชั้นบนชะโงกหน้าออกมามอง
ทุกคนดูอย่างเพลิดเพลิน แต่ไม่มีใครสักคนเข้าไปห้าม
แม่ของเป่ยเป่ยวิ่งไล่สองรอบก็จับไม่ทัน ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม สุดท้ายเลยเลิกไล่เสียเลย
เธอยืนหอบอยู่ใต้ต้นไหว มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือชี้ไปทางเป่ยเป่ย
ปากพรั่งพรูออกมาเหมือนเปิดเขื่อน
ด่าไปด่ามา คำพูดก็เริ่มออกนอกเรื่อง
ไม่รู้ยังไงถึงวกไปถึงซูสือฮวน
“เป็นเพราะนังแซ่ซูคนนั้นทั้งนั้น!
แต่งตัวอะไรของมัน ทั้งวันเปิดแขนเปิดขาเดินไปเดินมาในตึก!
เป่ยเป่ยของเราอายุเท่าไรเอง ไม่หัดเรียนเรื่องดี ๆ กลับไปเลียนแบบท่าทางไม่เข้าท่าของมัน!
ในตึกนี้มีผู้ชายอยู่ตั้งกี่คน?