ผู้คนที่กำลังชุลมุนกันพลันชะงักงัน ก่อนจะหันไปมองทางเข้าห้องทำงานพร้อมกัน เห็นชายในเครื่องแบบทหารยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งขรึมสง่างาม
ไม่ต้องพูดอะไรมาก แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ชวนให้รู้สึกเหมือนเมฆดำปกคลุม จนคนมองขนลุกเกรียว
“พ่อครับ”
อันอันฉวยโอกาสผลักจ้าวฟู่กุ้ยออก แล้ววิ่งไปหาลู่สือเซิน ก่อนจะร้องไห้โฮอย่างน้อยใจ “พ่อครับ พวกเขารังแกอาสะใภ้”
ตอนนั้นหยางเหนียนเหนียนถูกหวังอ้ายเหมยกดอยู่บนโต๊ะทำงานของโจวเสวี่ยลี่ พอได้ยินอันอันเรียก “พ่อ” สมองเธอก็ขาวโพลนไปชั่วขณะ กระอักกระอ่วนจนทำอะไรไม่ถูก อยากหารูแผ่นดินมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
ไม่คิดเลยว่าลู่สือเซินจะมาโผล่เอาตอนนี้
ฮือ ๆ... เธอยังเป็นสาวสวยวัยแรกรุ่นอยู่นะ ไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์กันบ้างหรือไง?
ครูหลายคนรีบเข้ามาแยกหวังอ้ายเหมยออก ลู่สือเซินจึงได้เห็นหยางเหนียนเหนียน
ผมเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เพราะฝนเพิ่งหยุดตก พื้นจึงเฉอะแฉะ ตอนยื้อยุดฉุดกระชากกัน ไม่รู้ว่าใครทำให้เสื้อผ้าเธอเปื้อนโคลนไปหมด
ดวงตากลมดำเป็นประกายคู่นั้นหลบสายตาเขา คล้ายเด็กที่ทำผิดมา แก้มแดงก่ำ ไม่รู้ว่าโดนตบหรือโมโหจนหน้าแดงกันแน่
รูม่านตาของลู่สือเซินหดวูบ เขาไม่พูดสักคำ แต่กลับน่าเกรงขามยิ่งกว่าตะโกนใส่เสียอีก
หวังอ้ายเหมยกับจ้าวจินฟู่ต่างไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าลู่สือเซินจะพุ่งเข้ามาต่อยพวกเขา
โจวเสวี่ยลี่ก็ถูกขู่จนตกใจ เธอรวบรวมความกล้าทำลายความเงียบ “ผู้บังคับกองพันลู่ คุณมาพอดีเลย...”
ลู่สือเซินไม่สนใจโจวเสวี่ยลี่ เดินไปหยุดตรงหน้าหยางเหนียนเหนียนแล้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?”