ลู่สือเซินกลับจากหน่วยทหาร พอถึงเวลาอาหารก็พูดถึงเรื่องที่ผู้การอาวุโสจะมาทานข้าวด้วยอีกไม่กี่วัน
“ผู้การอาวุโสอยากมาทานข้าวที่บ้านสักมื้อ”
หยางเหนียนเหนียนตอบรับโดยไม่ต้องคิด “ได้สิ พรุ่งนี้คุณบอกให้ผู้การอาวุโสมาก็ได้ ถึงฉันจะทำกับข้าวไม่เก่งนัก แต่ก็พอรับรองแขกได้อยู่”
ผู้การอาวุโสเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของลู่สือเซิน และดูเหมือนจะดีกับเขาไม่น้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ควรต้อนรับให้ดี
อันอันที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าว เงยหน้าขึ้นมาพูดแทรก “อาสะใภ้ทำกับข้าวอร่อยมากครับ ผมชอบกินอาหารฝีมืออาสะใภ้ที่สุดเลย”
“เจ้าประจบเก่งจริงนะ” หยางเหนียนเหนียนลูบหัวเขา พลันสังเกตเห็นว่าผมยาวขึ้นไม่น้อย “พอถึงวันหยุด ฉันจะพาไปตัดผม ถ้าไม่ตัดอีก ผมก็ยาวเท่าเด็กผู้หญิงแล้ว”
พอได้ยินว่าจะเข้าเมือง ดวงตาของอันอันก็เป็นประกาย “อาสะใภ้พาผมไปหาน้องเยว่เยว่ด้วยได้ไหมครับ?”
“ได้สิ” หยางเหนียนเหนียนยิ้มตอบ
อันอันได้ยินแล้วก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบพูดประจบอีกว่า “ผมรู้อยู่แล้วว่าอาสะใภ้ดีที่สุด”
ลู่สือเซินมองท่าทางประจบเอาใจของอันอัน แววตาวูบไหว เด็กคนนี้เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย
เขามองเห็นเงาของหยางเหนียนเหนียนในตัวอันอัน
“เอ๊ะ นี่อะไรน่ะ?”
หยางเหนียนเหนียนกำลังจะชักมือกลับ แต่กลับพบว่าบนเส้นผมของอันอันมีจุดสีขาวเล็ก ๆ อยู่เต็มไปหมด เล็กกว่างาเสียอีก มองแล้วชวนให้หนังศีรษะคันยุบยิบ