……
หยางเหนียนเหนียนตั้งแผงขายของ ไม่คิดเลยว่าจะมีลูกค้ากลับมาซื้อซ้ำด้วย
เธอพาอันอันมาถึงถนนในเมือง ยังไม่ทันได้คลี่กางเกงแบบเหยียบปลายเท้าออก ก็มีป้าคนหนึ่งพาป้าอีกสามสี่คนที่อายุไล่เลี่ยกันเดินเข้ามา
ป้าคนนั้นชี้หยางเหนียนเหนียนแล้วพูดว่า “ก็ซื้อจากที่นี่แหละ พวกเธอดูสิ เสื้อที่เธอใส่สวยมากเลย”
แต่ป้าคนหนึ่งในกลุ่มกลับสะดุดตาเสื้อลายตารางสีแดงที่หยางเหนียนเหนียนสวมอยู่
“หนู เสื้อเชิ้ตลายตารางตัวนี้ซื้อจากไหนเหรอ สวยไม่เบาเลยนะ พรุ่งนี้ลูกสาวป้าจะไปดูตัว ป้าจะซื้อให้เธอสักตัวใส่บ้าง”
ดวงตาหยางเหนียนเหนียนเป็นประกาย รีบก้มลงหยิบเสื้อเชิ้ตลายตารางสีแดงออกมา “ฉันมีขายค่ะ ลูกสาวป้าหุ่นอวบไหม ใส่ไซซ์อะไรดีคะ?”
“หุ่นพอ ๆ กับหนูนั่นแหละ”
หยางเหนียนเหนียนหุ่นดี หน้าตาสะสวยมีเสน่ห์ เสื้อเชิ้ตลายตารางสีแดงจับคู่กับกางเกงแบบเหยียบปลายเท้ารัดรูป เมื่อเธอสวมแล้วก็ดูทันสมัยขึ้นมา
ในสายตาคนนอก เธอดูมีสไตล์มาก เสื้อผ้าพวกนี้ย่อมขายดีเป็นธรรมดา
เสื้อเชิ้ตลายตาราง 9 ตัวกับกางเกงแบบเหยียบปลายเท้า 19 ตัว ขายหมดเกลี้ยงภายในช่วงเช้า ขณะที่เธอก้มหน้าเก็บแผงขายของ จู่ ๆ ก็มีเท้าใหญ่คู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเครื่องแบบสีเขียวมะกอกที่คุ้นตา
“ผู้บังคับกองพันรองฉิน มาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
วันนี้หยางเหนียนเหนียนแต่งตัวจนเห็นรูปร่างชัดเจน ใบหน้าที่สวยประณีตอยู่แล้ว ยิ่งดูงดงามขึ้นไปอีก
ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ ฉินอ้าวหนานไม่กล้าสบตาเธอ “ผมมาทำธุระนิดหน่อย แล้วกะว่าจะไปเยี่ยมพี่น้องเจียงหยาง พอดีผ่านมาทางนี้ ครั้งก่อนคุณถามเรื่องตลาดค้าส่ง ไม่นึกเลยว่าจะมาตั้งแผงขายที่นี่จริง ๆ”