หยางเหนียนเหนียนพลันเงยหน้ามองหยางเทียนจู้ เมื่อครู่ยังร้องไห้จนแทบขาดใจ ดูบอบบางไร้ที่พึ่ง แต่ตอนนี้กลับยิ้มเย็นชา ราวกับหัวใจถูกทำลายจนแหลกสลาย
“ใช่ ฉันไม่ใช่น้องสาวของคุณ ตั้งแต่วินาทีที่พวกคุณบีบให้ฉันกระโดดน้ำ ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะตัดขาดจากพวกคุณ ต่อไปก็ถือเสียว่าฉันไม่มีทั้งแม่และพี่ชายพี่สาว”
หยางเทียนจู้ชี้หยางเหนียนเหนียน ราวกับจับหลักฐานได้แล้ว “เห็นไหม เธอกลัวแล้ว ยอมรับแล้ว”
พูดจบก็จ้องเธอเขม็ง “อย่าคิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะไม่เอาเลือดหมาดำสาดใส่เธอ”
หวงกุ้ยฮวาเลิกคุกเข่าแล้ว เธอลุกพรวดขึ้นจากพื้น ไม่แสร้งทำเป็นใกล้ตายอีกต่อไป ก่อนจะตะโกนใส่ฝูงชน
“ทุกคน รีบช่วยกันจับเธอไว้ อย่าปล่อยให้หนีไปได้!”
ไม่มีใครสักคนขยับเข้ามา ทุกคนมองแม่ลูกคู่นี้ราวกับกำลังมองคนเสียสติ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าหยางเหนียนเหนียนไม่ได้ยอมรับว่าถูกสิ่งสกปรกเกาะติด ต่อให้ถูกเกาะจริง ๆ พวกเขาก็ต้องรีบหนีให้ไกล ใครจะกล้าไปยุ่งด้วยกันล่ะ?
ท่ามกลางสายตาใคร่รู้ของทุกคน หยางเหนียนเหนียนค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังขณะมองหวงกุ้ยฮวากับหยางเทียนจู้
“พอความชั่วที่พวกคุณทำถูกเปิดโปง หมดหนทางเถียง ก็เลยยกเรื่องผีสางขึ้นมาอ้างสินะ?”
“อย่าคิดจะแก้ตัว เธอถูกสิ่งสกปรกเกาะติดอยู่ชัด ๆ”
หยางเทียนจู้แหวกฝูงชนออกไป เตรียมออกไปฆ่าหมา
หยางเหนียนเหนียนเช็ดน้ำตาพลางสะอื้น “ที่พวกคุณก่อเรื่องวุ่นวายกันขนาดนี้ ก็เพราะกลัวฉันพูดเรื่องสกปรกที่แม่กับผู้ใหญ่บ้านทำกันออกมาไม่ใช่เหรอ?”
น้ำเสียงของเธอเหมือนคนที่ไม่เหลืออะไรให้เสียอีกแล้ว “พวกคุณทำสารพัดอย่างเพื่อบีบไม่ให้ฉันมีความสุข งั้นก็อย่าหวังว่าใครจะมีความสุขเลย”