หยางเหนียนเหนียนกะพริบตาปริบ ๆ “รู้จักใช้สมองก็เป็นเรื่องดีนะ บ่ายนี้ฉันกลับไปดูหน่อย เธอจะไปด้วยกันไหม?”
ลู่รั่วหลิงทำหน้าอึดอัดใจ “พี่สะใภ้รอง แม่ของพี่ดุขนาดนั้น พี่ยังจะกลับไปทำไมอีกล่ะ? ไม่กลัวเธอตบพี่หรือ?”
หยางเหนียนเหนียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อเธอกล้าพาคนมาที่นี่แล้วใส่ร้ายฉัน ฉันก็ต้องกลับไปแสดงความกตัญญูต่อเธอหน่อยสิ?”
เธอไม่เคยเป็นฝ่ายไปหาเรื่องบ้านเดิมของเจ้าของร่างก่อน จนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นคนอ่อนแอรังแกง่ายเสียแล้ว ถึงได้บุกมาป้ายสีเธอถึงที่
ในเมื่อไม่อยากให้เธออยู่เป็นสุข เธอก็ต้องหาเรื่องให้หวงกุ้ยฮวาสักหน่อยสิ?
ลู่รั่วหลิงไม่เข้าใจความหมายที่หยางเหนียนเหนียนพูด เธอเป็นห่วงว่าหยางเหนียนเหนียนจะถูกเอาเปรียบ พี่สะใภ้รองดีกับเธอขนาดนี้ เธอต้องตามไปคอยปกป้องพี่สะใภ้รอง
“พี่สะใภ้รอง มื้อกลางวันพวกเรากินข้าวให้เยอะ ๆ นะ จะได้มีแรงตีกัน”
……
แม่ฟางไปหมู่บ้านต้าอวี๋แล้วไม่ได้เปรียบอะไรกลับมา จึงหงอยเหมือนไก่แพ้ศึกกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้นั่งลง ผู้ใหญ่บ้านก็เรียกให้ไปโทรศัพท์
เธอคว้าผ้ามาผูกเอวแทนเข็มขัด กุลีกุจอไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน พอยกหูโทรศัพท์ขึ้นก็เริ่มฟ้องฟางเหิงเฟยทั้งน้ำตา
“บ้านเราทำอะไรผิดนักหนาถึงได้เจอเรื่องแบบนี้! ทำไมเธอถึงโดนพี่น้องบ้านหยางหมายตาเอาได้ สลัดน้องสาวไม่พ้นก็ยังมาโดนพี่สาวตามตื๊ออีก ทำไมถึงพลาดท่าให้พวกเธอสองพี่น้องอยู่เรื่อยเลยล่ะ?”
ฟางเหิงเฟยงุนงง “แม่ แม่เป็นอะไรอีกแล้ว? อยู่ดี ๆ ใครไปทำให้แม่โมโหอีกล่ะ? ทะเลาะกับพ่อหรือ?”