ตอนที่ 68 ไม่ได้จ้างคุณมาเป็นแม่บ้านสักหน่อย
ยุคนี้การทำเอกสารต่าง ๆ ไม่ยุ่งยาก ขั้นตอนก็รวดเร็ว
หยางเหนียนเหนียนวิ่งวุ่นไปมาทั้งวันราวกับลูกข่าง กว่าจะจัดการเรื่องเอกสารเสร็จก็ปาเข้าไปตอนเย็น
เธอปั่นจักรยานวนหาพี่น้องเจียงหยางในเมืองอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่เจอ
คืนนี้ผู้การอาวุโสจะมากินข้าวด้วย หยางเหนียนเหนียนจึงไม่กล้าเสียเวลาอยู่ในเมืองนาน ซื้อวัตถุดิบแล้วรีบกลับไปยังเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
ภรรยาทหารหลายคนกำลังนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้าน ต่างคาดเดากันว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมา หยางเหนียนเหนียนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกไปไหน คงถูกพ่อแม่สามีอบรมเข้าแล้ว
ใครจะคิดว่าพอคุยกันไปคุยกันมา ก็เห็นหยางเหนียนเหนียนเข็นจักรยานกลับมา ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ ก่อนจะกรูกันเข้ามารุมล้อมเธอราวกับได้เห็นคณะละครสัตว์
“เหนียนเหนียน ซื้อจักรยานแล้วเหรอ?” อวี๋หงลี่กวาดตามองจักรยานของหยางเหนียนเหนียนตั้งแต่บนลงล่าง “จ่ายไปตั้งเยอะใช่ไหม?”
ยุคนี้ในชนบท บ้านไหนมีจักรยานสักคันก็ถือเป็นหน้าเป็นตาของครอบครัวแล้ว
ทั้งเขตบ้านพักครอบครัวทหาร มีเพียงบ้านผู้แทนการเมืองจางเท่านั้นที่มีจักรยาน สองสามีภรรยาทำงานทั้งคู่ ชีวิตจึงสบายกว่าคนอื่นอยู่บ้าง
สองคนนั้นอุตส่าห์ทำงานหนักกันมาครึ่งค่อนชีวิต จะซื้อจักรยานสักคันก็เข้าใจได้ แต่หยางเหนียนเหนียนเพิ่งมาอยู่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร ทำไมถึงใช้ชีวิตสุขสบายขนาดนี้ได้ล่ะ?
เพิ่งมาอยู่ไม่ถึงเดือน ก็ซื้อทั้งพัดลมทั้งจักรยานแล้ว เดือนหน้าคงซื้อโทรทัศน์อีกล่ะมั้ง?
ภรรยาทหารหลายคนอดรู้สึกขุ่นใจไม่ได้
หยางเหนียนเหนียนตอบอย่างเปิดเผย “ร้อยกว่าหยวนค่ะ” จักรยานก็ซื้อด้วยเงิน ไม่ได้ขโมยมาเสียหน่อย ไม่มีอะไรต้องปิดบัง