"เย่เฟิง! ในฐานะยาบำรุงของข้า ทุกสิ่งของเจ้าล้วนเป็นของข้า เซียวหรูซวิน รวมถึงเรือนร่างและเส้นผมของเจ้าด้วย!"
"ถุย! เซียวหรูซวิน แม่นางมารร้าย เจ้าก็แค่อยากได้ปฐมพลังหยางของข้าไม่ใช่หรือ?"
"ต่อให้ข้าทำลายมันทิ้งเสียดีกว่า ก็ไม่มีทางเหลือไว้ให้เจ้าเป็นยาบำรุงเด็ดขาด!"
"เพียะ——!"
ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่าเท้าหยกงามเรียวยาวก็เหยียบย่ำลงบนใบหน้าซีดเซียวของเย่เฟิงอย่างแรง
จากนั้น ใบหน้าจิ้งจอกเสน่ห์ที่สามารถทำให้บุรุษใต้หล้าต้องหลงใหลก็สะท้อนเข้าสู่ดวงตาของเขา
เซียวหรูซวินไม่เพียงมีรูปโฉมงดงามล่มเมือง กลิ่นอายยังเย้ายวนจรดกระดูก ผิวพรรณของนางขาวดุจหิมะเปล่งปลั่ง ใต้กระดูกไหปลาร้างดงามดั่งซ่อนหุบเหวลึก ด้านหน้าโด่งเด่นด้านหลังคอดโค้งงามสะคราญ!
หลังจากสำรวจสภาพห้องที่รกรุงรังด้วยความเสียดายอย่างยิ่งแล้ว เสียงที่เจือด้วยโทสะของเซียวหรูซวินก็ดังขึ้นข้างหูเย่เฟิง:
"ข้าจะพูดอีกครั้ง หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า แล้วเจ้ายังกล้าบังอาจทำอะไรตามอำเภอใจกับร่างกายของเจ้า อย่าหาว่าข้าใจคอโหดเหี้ยม!"
เย่เฟิงที่ถูกเซียวหรูซวินเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ร่างกายผอมโซยิ่ง ใบหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ มีเพียงดวงตาคู่ที่ดื้อรั้นซึ่งพวยพุ่งด้วยประกายแห่งความคับแค้น
"หึหึ... เย่เฟิง ข้าแนะนำให้เจ้าซื่อฟังและว่านอนสอนง่ายหน่อยเถอะ!"
"เจ้ามีกายวิสุทธิ์หยางบริสุทธิ์ ย่อมเป็นยาบำรุงชั้นยอดของศาสตร์มารหยินหยางของข้าแต่กำเนิด ตกอยู่ในเงื้อมมือข้าแล้ว เจ้ายังคิดจะมีวันพลิกฟื้นอีกหรือ?"
มองเย่เฟิงที่ไม่มีท่าทีจะให้ความร่วมมือเลย เซียวหรูซวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหู ดั่งกระซิบของปิศาจสาวที่ดึงวิญญาณ: "ถ้าเจ้ายังไม่ยอมร่วมมือกับข้าฝึกศาสตร์มารหยินหยางอีก ข้าก็จะดูดเจ้าให้แห้งตายไปเลย!"
"ปฐมพลังหยางบริสุทธิ์ในร่างกายเจ้า ประหนึ่งของวิเศษเซียน ข้าจะไม่เหลือให้เจ้าแม้แต่หยดเดียว!"
เย่เฟิงได้ฟังร่างกระตุกแข็ง ดวงตาฉายแววหวาดกลัว——แม่นางผู้นี้ช่างจิตใจอำมหิตชั่วร้ายยิ่งนัก!
"เย่เฟิง เจ้าอย่าโทษว่าข้าโหดเหี้ยมไร้ปรานีเลย จะโทษก็โทษน้องชายแท้ๆ ของเจ้าเถิด เป็นเขาที่ลงมือขายเจ้ามาให้ข้า..."
จ้องมองเย่เฟิงใต้ฝ่าเท้า เซียวหรูซวินยิ้มเยาะ: "คนที่ทำร้ายเจ้าลึกที่สุด กลับเป็นคนที่สนิทที่สุดของเจ้า แม้แต่ตัวเจ้าเองก็คงคาดไม่ถึงกระมัง?"
"ถูกน้องชายแท้ๆ ที่เจ้าเลี้ยงดูมาด้วยตัวเองหักหลัง รสชาติเป็นอย่างไร? หืม?"
เมื่อได้ฟังคำของเซียวหรูซวิน บาดแผลในใจของเย่เฟิงก็ถูกเปิดออกอย่างโหดร้าย ดวงตาเผยให้เห็นความเจ็บปวดรวดร้าวถึงขีดสุด!
ตัวเขาและน้องชาย เย่เจวี๋ย คนหนึ่งเป็นกายวิสุทธิ์หยางบริสุทธิ์ อีกคนเป็นกายเทพอสงไขย ทั้งคู่เป็นศิษย์ใต้หลินของอาจารย์หยุนหยา แห่งสำนักเซียนชิงอวิ๋น นับเป็นดั่งบุปผาคู่หอมแห่งตระกูล น่าอิจฉายิ่ง
ทว่าเพื่อแย่งชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดเพียงหนึ่งเดียว เย่เจวี๋ยกลับเป็นผู้ลงมือทำลายฐานพลังของเขา และยังขายเขาให้นิกายสานสัมพันธ์ที่ชื่อกระฉ่อนแห่งความชั่วร้ายเพื่อเป็นยาบำรุง!
หมายจะให้แม่มารจากนิกายสานสัมพันธ์ ใช้ศาสตร์มารหยินหยางดูดกลืนปฐมพลังหยางบริสุทธิ์ภายในกายของเย่เฟิงจนเหือดแห้ง เย่เจวี๋ยไม่ยินยอมให้พี่ชายร่วมสายเลือดได้ตายอย่างสงบง่ายๆ ด้วยซ้ำ!
"เย่เจวี๋ย... น้องดีที่ข้าเลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่!"
"หากวันใดข้ารอดชีวิตหลุดรอดออกจากฝีมือของมารนางนี้ได้ ข้าจะต้องกลับไปยังสำนักเซียนชิงอวิ๋น สังหารเจ้าด้วยมือตัวเอง!"
เมื่อคิดถึงว่าตัวเองกลับมาตกตายด้วยน้ำมือของน้องชายแท้ๆ เย่เฟิง ดวงตาเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น ใบหน้าโศกเศร้าเต็มเปี่ยม แทบอยากขบกรามหลังให้แตกคา!
...
"เย่เฟิง! เจ้าได้ยินที่ข้าพูดชัดเจนหรือไม่?"
เห็นเย่เฟิงกลับบังอาจเหม่อลอย ไม่เห็นหัวตนเอง เซียวหรูซวิน ใบบหน้าผลิบโฉมจึงฉายแวบแห่งความโหดเหี้ยมขึ้นมา
นางพลันยกฝ่าเท้าหยกอันงดงาม กระแทกใส่หน้าอกของเย่เฟิงอย่างแรง!
"ตึง——!"
เท้านี้หนักหน่วงราวกับมีแรงเท่าภูเขา พัดพาลมปราณกร้าวร้าย เข้าสู่กลางหน้าอกของเย่เฟิงอย่างแม่นยำ เกิดเสียงดังกระหึ่มหม่น!
"อ๊าก!"
เย่เฟิงรู้สึกราวถูกอสูรร้ายโบราณเข้าชน พลังลมปราณและเลือดลมทั่วร่างปั่นป่วน แน่นหน้าอกจนหายใจไม่ทัน โครงกระดูกแทบจะถูกเตะกระจัดกระจาย เจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจลึก!
เขาตอนนี้พลังยุทธ์ถูกทำลาย ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ ส่วนเซียวหรูซวินนั้นมีพลังยุทธ์สูงถึงระดับหลอมปราณสิบขั้นสมบูรณ์!
ต่อหน้าเซียวหรูซวิน เย่เฟิงไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้กลับเลยแม้แต่น้อย!
เมื่อเห็นเย่เฟิงทั้งตัวสั่นเทา ขดกายด้วยความเจ็บปวด ในดวงตาสีกุหลาบของเซียวหรูซวิน ก็ฉายประกายแห่งความสะใจอันวิปริต
"ถุย! เซียวหรูซวินฝันไปเถอะ!"
เย่เฟิงอ้าปากกระอักเลือดดำออกมา พร้อมตะเบ็งด่า: "แม่มารร้าย เก็บความคิดนี้ไปซะ!"
"ปฐมพลังหยางบริสุทธิ์คือรากฐานชีวิตของข้า มอบให้เจ้าข้าก็หนีตายไม่พ้นอยู่ดี!"
"แทนที่จะปล่อยให้เจ้าสมหวังแล้วสุดท้ายก็ต้องตาย สู้ตายแล้วไม่ให้เจ้าสมหวังเสียดีกว่า! มีความสามารถก็ฆ่าข้าเดี๋ยวนี้เลยสิ!"
"ต่อให้ข้า เย่เฟิง ต้องตาย ก็ไม่มีทางยอมเป็นยาบำรุงร่างมนุษย์ชั้นดีให้เจ้าสบาย ๆ หรอก!"
มองดูแววตาดื้อรั้นของเย่เฟิง เซียวหรูซวินแววตาเย็นเยียบ โทสะพลุ่งพล่าน: "ดี ๆ ๆ! สมกับเป็นกายวิสุทธิ์หยางบริสุทธิ์ กระดูกก็แข็ง ปากก็แข็ง!"
"เมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสเจ้ารอดชีวิต!"
สิ้นเสียงนางพลันโบกมือหยก ตรึงเย่เฟิงให้อยู่กับที่แน่นิ่ง แม้แต่ปลายนิ้วก็ขยับไม่ได้!
ต่อมา เซียวหรูซวินส่งเสียงหัวเราะยั่วยวนเลิศเสน่ห์: "เย่เฟิง ตอนแรกข้าตั้งใจจะค่อย ๆ สูบซับเจ้า ให้เจ้ามีชีวิตอีกหลายวัน... แต่เจ้ากลับไม่เห็นแก่ความปรารถนาดี!"
"เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะต้องดูดเจ้าให้เหือดแห้งไปเลย!"
"คำร่ำลือว่า ผู้ใดสามารถดูดกายวิสุทธิ์หยางบริสุทธิ์จนเหือดแห้งได้ ผู้นั้นก็จะปลุกกายทิพย์หยินหยาง เมื่อมีกายทิพย์หยินหยางแล้ว ข้าก็ไม่แยแสปฐมพลังหยางบริสุทธิ์เพียงเล็กน้อยของเจ้าอีกต่อไป!"
"หวังว่าชาติหน้าเจ้าจะไม่แข็งกร้าวเกินไป และอย่าได้เชื่อใจผู้ใดใกล้ตัวอีก!"
"ศาสตร์มารหยินหยาง ผสานฟ้าดิน!"
สิ้นเสียง เซียวหรูซวินเปล่งเสียงคำรามกึกก้อง หมอกวิญญาณสีชมพูพลันกระจายทั่วทั้งห้อง!
ดวงตาของเย่เฟิงพลันพร่าเลือน ส่วนเซียวหรูซวินก็พาร่างกายที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน คืบคลานเข้ามาประชิดเบื้องหน้า!
ชั่วครู่หนึ่ง ในห้องหมอกลอยอบอวล เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเริงรมย์!
เย่เฟิงรู้สึกแค่วิงเวียนศีรษะ รับรู้ถึงพลังชีวิตของตนเองกำลังสูญสิ้นไปอย่างรวดเร็ว เนื้อหนังก็เหี่ยวแห้งอย่างฉับพลัน
แม้แต่รากวิญญาณหยางบริสุทธิ์ที่เร่าร้อนในตันเถียน ก็ยังมืดมนเลือนรางอย่างรวดเร็ว สีเทาหม่นไปหมด!
รากวิญญาณถูกทำลาย พลังชีวิตดับสูญ!
ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายจริง ๆ!
"เย่เจวี๋ย... ข้าเคียดแค้นนัก! หากมีชาติหน้า ข้าจะต้องสังหารเจ้า!"
"เซียวหรูซวิน... แม่มารอย่างเจ้าก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่เช่นกัน! หากให้ข้ามีชีวิตอีกรอบ ข้าจะนำความทุกข์ทรมานในวันนี้ทวีคูณคืนให้!"
ก่อนที่สติเลือนหาย ใจของเย่เฟิงปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์ ไม่อาจสงบลงได้
ภาพสุดท้ายในห้วงสำนึก คือรอยยิ้มหยันเหี้ยมโหดของเย่เจวี๋ยน้องชาย และใบหน้างามดั่งปิศาจที่เย้ายวนแสนงามของเซียวหรูซวิน...
อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตาที่สติของเย่เฟิงกำลังจะดับสูญ พลันมีแสงวิญญาณเจิดจ้าปรากฏ!
"หึ่ง——!"
เสียงฮัมลึกเลศลับดังสนั่นกึกก้องในหัวสมองอันเลือนรางของเย่เฟิง
จากนั้น ตัวอักษรลี้ลับกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าดวงตาของเย่เฟิง——
[ติ๊งต่อง! แสงเซียนนอกห้วงฟ้าเปิดใช้งานแล้ว!]
[ขอแสดงความยินดี! "ระบบสำนักวิถีเซียน" ผูกพันสำเร็จ!]
[การบำเพ็ญเซียนแบบดั้งเดิมยากดั่งเขยื้อนสู่ฟ้า แต่วิถีแห่งการซิวเซียนนี้กลับทำให้บรรลุเซียนง่ายดุจพลิกฝ่ามือ!]
[ทุกครั้งที่ท่านร่วมฝึกฝนมังกรท่องคงคากับธิดาเซียน ล้วนได้รับรางวัลลี้ลับจากระบบ! หากมีธิดาเซียนหลายนางให้ความช่วยเหลือ ยิ่งสามารถปลดล็อครางวัลขั้นสูง!]
[รางวัลรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงคัมภีร์ฝึกตน น้ำอมฤต ยาวิเศษ สมบัติวิเศษ อาวุธศักดิ์สิทธิ์...และทรัพยากรอื่น ๆ ทุกอย่างมีครบครัน!]
[ผู้บำเพ็ญเซียนแบบดั้งเดิมมักก้าวไปอย่างยากลำบาก ส่วนท่านในวิถีแห่งการซิวเซียนนี้กลับยิ่งฝึกยิ่งมี ใช้พลังของธิดาเซียน สร้างมังกรท่องคงคาสุขสมอารมณ์!]
"แสงเซียนนอกห้วงฟ้า!? ระบบสำนักวิถีเซียน!?"
มองดูตัวอักษรลี้ลับในสมอง เย่เฟิงกลับมามีสติแจ่มชัดอีกครั้ง จากนั้นใจสั่นสะท้าน!
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนที่จะมายังนิกายมารสานสัมพันธ์ เขากำลังร่วมสำรวจ[ดินแดนลับวาสนาเซียน]กับน้องชายเย่เจวี๋ยและผู้อื่น
ระหว่างการสำรวจ ทันใดนั้นเย่เฟิงก็ถูก "แสงเซียนนอกห้วงฟ้า" พุ่งเข้าใส่ศีรษะโดยไม่คาดฝัน แล้วก็หมดสติไป
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็มาปรากฏตัวอยู่กลางนิกายมารแห่งนี้แล้ว ถูกเย่เจวี๋ยทำลายพลังยุทธ์ และขายให้แม่มารเซียวหรูซวินแห่งนิกายสานสัมพันธ์ เป็นยาบำรุงรูปมนุษย์ของนาง!
"หรือว่าแสงเซียนนอกห้วงฟ้านั่น ก็คือระบบซิวเซียนนี่? และยังเป็นวาสนาเซียนอันยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนลับวาสนาเซียนนั่น!?"
"พวกผู้บำเพ็ญเซียนแบบดั้งเดิมก้าวหน้าได้ยาก ส่วนข้าแค่ต้องใช้ระบบซิวเซียนก็สามารถบรรลุสุขสมเซียนได้จากนี้?"
"ผู้อื่นบำเพ็ญเซียน ส่วนข้าซิวเซียน? หล้าฟ้าทลายปานนั้นเชียวหรือ!?"
คิดมาถึงตรงนี้ ใจของเย่เฟิงคลื่นยักษ์ซัดสาด!
"อ๊า——!"
ในตอนนั้นเอง ราวกับเพื่อตอบคำถามข้องใจของเย่เฟิง เซียวหรูซวินที่วุ่นวายอยู่ร่วมชั่วยาม ก็พลันเปล่งเสียงคำราม!
"หึ่ง——!"
ในขณะเดียวกัน เสียงฮัมก็ดังขึ้นอีกครั้ง!
จากนั้น ในสมองของเย่เฟิงก็เกิดกลุ่มแสงกลุ่มหนึ่งขึ้นมาทันใด
ในกลุ่มแสงนั้น เหมือนจะห่อหุ้มสิ่งใดสิ่งหนึ่งเอาไว้!
แสงทิพย์เจิดจ้า!
...