“มะ...ไม่ได้!”
ใจหวั่นไหวไปเพียงชั่วขณะ ซังหลิงก็รีบส่ายหน้าอย่างหนักแน่น ปฏิเสธเสียงแข็ง
“โจวจ้าน แบบนี้ไม่ถูกต้อง อีกอย่าง...อีกอย่างฉันให้คำมั่นสัญญาอะไรกับพวกคุณไม่ได้เลย ยังไงเราก็ต้องแยกจากกันเข้าสักวัน”
“ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นยังไง แต่ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไป”
แววตาของโจวจ้านดำลึกราวกับทะเลลึกที่ทอดไกลสุดลูกหูลูกตา ชวนให้คนจมดิ่งลงไปจนขาดใจ
ซังหลิงถูกโต้จนพูดไม่ออก เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนที่ถนัดโต้เถียงกับใครอยู่แล้ว จึงแย้งเสียงเบาว่า “ไม่มีทางหรอก พวกคุณต้องแต่งงานมีลูกกันสักวัน ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ตลอดไป”
เธอคิดไว้แล้วว่า ต่อไปจะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสักสองตัว เธอจะวาดรูปอยู่บ้านทุกวัน มีเวลาเหลือเฟือพอดี จะได้อยู่เป็นเพื่อนกับสัตว์เลี้ยง
ส่วนผู้ชาย ไม่เคยอยู่ในแผนชีวิตที่เหลือของเธอเลย
โจวจ้านสังเกตเห็นเรื่องนี้ได้อย่างเฉียบไว ไม่รู้ว่าควรไว้อาลัยให้เฟิงไป๋ฮั่นกับโม่จั๋วฮวาดีหรือไม่ ทั้งสองคนรู้ความคิดของซังหลิงหรือเปล่านะ?
ช่างไร้หัวใจจริง ๆ—
แต่ยิ่งโจวจ้านมองเธอ แววตาของเขากลับยิ่งเร่าร้อน
บางครั้งการไร้รักกลับมั่นคงที่สุด เพราะหมายความว่าเธอจะไม่ลำเอียงเข้าข้างใคร และจะไม่เป็นของใครด้วย
ดีเหลือเกิน
ในสายตาของซังหลิง รอยยิ้มของโจวจ้านยิ่งสว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกเขาอาจจะแต่ง แต่ฉันไม่ ฉันไปทำหมันแบบลับ ๆ ตั้งแต่ปีที่เรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันเกลียดเด็ก และต่อไปก็ไม่คิดจะมีลูก”
“ก่อนจะได้เจอคุณ ฉันแทบไม่มีความปรารถนาต่อผู้หญิงเลย แม้แต่คนในครอบครัวยังคิดว่าฉันเป็นคนไร้ความรู้สึกทางเพศ”