“คุณเลขาซัง มาที่ห้องทำงานผมหน่อย!”
เพิ่งมาถึงบริษัท ซังหลิงก็ได้รับคำสั่งจากฮั่วฉี่เฉิน
ทุกคนในแผนกเลขานุการมองซังหลิงเดินเข้าไปในห้องทำงานประธานอย่างสงบนิ่ง
ประตูปิดลงอย่างไม่ไยดี
ขวางกั้นสายตาใคร่รู้ของพวกเขาไว้
อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ฮั่วฉี่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ไขว่ห้างกันอยู่ พอเห็นซังหลิงเข้ามาก็เชิดคางส่งสัญญาณให้เธอ
“คุณเลขาซัง ผอมเกินไปแล้ว ในฐานะเจ้านาย ผมคิดว่าคุณควรกินของบำรุงให้มากกว่านี้”
ซังหลิงกลอกตาใส่เขาแผ่วเบา
“คุณฮั่ว ที่นี่คือบริษัทนะคะ”
ฮั่วฉี่เฉินโน้มตัวมาข้างหน้า เท้าคางไว้ “บริษัทของผม”
เขาชอบหยอกซังหลิง ต่อให้เพียงเห็นสีหน้าเธอไหววูบขึ้นมานิดเดียว
ก็ทำให้อารมณ์ดีไปได้ตั้งนานแล้ว
ซังหลิงยังไม่ได้กินอาหารเช้าจริง ๆ
เจ้าบ้าซางอิงฉีจับช่องโหว่ในคำพูดของเธอได้ จึงตั้งนาฬิกาปลุกไว้โดยเฉพาะ ให้เวลาพอดีเป๊ะหนึ่งชั่วโมง
ไม่ขาดแม้แต่นาทีเดียว ไม่เกินแม้แต่นาทีเดียว
แถมยังราวกับหมาป่าหิวโซที่กินไม่รู้จักอิ่ม
เร่าร้อนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกนั้นก็ยังไม่จางหายไปจากร่างกาย
เธอนั่งลงกินอาหาร
แสงแดดยามเช้าสาดลงบนตัวซังหลิง เธอกินเงียบ ๆ เวลาขยับเคี้ยวอาหารชวนให้นึกถึงสัตว์ตัวเล็ก ๆ
ฮั่วฉี่เฉินมองเธอแล้วรู้สึกปลื้มใจราวกับเห็นลูกสาวของตัวเองเติบโตเป็นผู้ใหญ่
เมื่อก่อนผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีแท้ ๆ ไม่นึกว่าจะโตขึ้นมาขนาดนี้—
ฮั่วฉี่เฉินชะงัก รีบสลัดความคิดไม่เหมาะสมเหล่านั้นออกจากหัว