จูบนี้แฝงแรงปรารถนาอยู่ไม่น้อย โจวซื่อหรานยอมรับว่าความรักที่มีต่อซังหลิงไม่ได้มีแค่ทางใจ แต่ยังเป็นความหลงใหลทางกายด้วย
ตั้งแต่แรกเห็นเธอ ในหัวเขาก็มีแต่ความคิดลามกผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ใครจะรักษาสติไว้ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอกันล่ะ
ริมฝีปากที่ชุ่มชื้นและร้อนผ่าวคลอเคลียกัน น้ำลายใสถูกโจวซื่อหรานกลืนลงไปทีละน้อย มือข้างหนึ่งของเขากุมมือซังหลิงไว้ ส่วนอีกข้างโอบเอวเธอแล้วกดคลึงเบา ๆ
กระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยของคนเดินผ่าน ซังหลิงจึงดันโจวซื่อหรานออก แล้วดึงมือที่เขาสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอออกมา
“เสื้อผ้ายับหมดแล้วเพราะคุณ”
“ผมจัดให้เอง”
โจวซื่อหรานพูดเสียงทุ้ม หลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปจัดเสื้อผ้าให้เธอ
แต่ตอนจัดเสื้อผ้าก็ยังอยู่ไม่สุข เดี๋ยวก็คิดว่าเสื้อบางเกินไป เดี๋ยวก็ว่าแนบเนื้อเกินไป สรุปแล้วมีหลักการอยู่ข้อเดียว—ภรรยาของเขาแต่งตัวสวยเกินไป พอคิดว่าจะมีสายตาตั้งกี่คู่จ้องเธอตอนออกไปข้างนอก เขาก็หงุดหงิดจนแสดงออกทางสีหน้า
พอได้แล้วน่า
ซังหลิงเร่ง “ไปกันเถอะ คุณยังอยากเรียกสายตาคนมองอีกกี่คน”
โจวซื่อหรานหันกลับไปกวาดตามอง น้ำเสียงดุดัน “ใครกล้ามอง”
ท่าทางราวกับพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ
ทำเอาซังหลิงกลอกตามองเขาอีกครั้ง
แต่สุดท้ายโจวซื่อหรานก็กลับไปนั่งที่นั่งคนขับตามคำเร่งของซังหลิง สตาร์ตรถแล้วขับออกจากร้านอาหารส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยมแห่งนี้