【จริง ๆ แล้วพี่ชายฉันก็อายุปูนนี้แล้ว แถมเลิกเป็นไอดอลและผันตัวไปทำอย่างอื่นตั้งนานแล้ว ถ้าเขาจะคบใคร ฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอก (ถึงจะแอบอิจฉาอยู่ลึก ๆ ก็เถอะ) แต่จะให้เขาครองโสดไปตลอดชีวิตก็คงเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่พวกเราชาวดาวพร่างต่อต้านคือพวกบัญชีการตลาดต่างหาก พี่ชายฉันเคยให้สัมภาษณ์ตั้งแต่ก่อนแล้วว่า ถ้าเขาคบใครขึ้นมา จะบอกแฟน ๆ อย่างเปิดเผยแน่นอน】
【เห็นด้วยกับคอมเมนต์ข้างบนเลย! นั่นแหละเหตุผล พี่ฝานยังไม่ยอมรับก็แปลว่ายังไม่มีอะไร ฝากให้ทราบโดยทั่วกัน!】
……
หลังจัดการเรื่องวุ่นวายบนโลกออนไลน์เรียบร้อย ซังหลิงถึงได้กินข้าวคำแรกของคืนนี้
เฮ่ออวี้ฝานมองเธอแล้วกลั้นยิ้มไม่อยู่
ซังหลิงเหลือบมองเขา เห็นเขาทำตัวประหลาดอีกแล้วจึงไม่คิดจะสนใจ
“ทำไมเย็นชากับพี่จัง เมื่อกี้ยังเรียกพี่ว่าพี่ฝานอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
เฮ่ออวี้ฝานเลียริมฝีปาก เดิมทีเขาแค่อยากแกล้งหยอกซังหลิง แต่พูดไปพูดมา เขากลับอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ ว่าการถูกซังหลิงเรียกว่าพี่ชายจะรู้สึกยังไง
เขาลดเสียงลง ออดอ้อนขอร้อง “น้องสาว เรียกพี่ว่าพี่สักครั้งได้ไหม?”
ซังหลิงหัวเราะ
วินาทีถัดมา เธอก็โจมตีเขาอย่างไม่ปรานี
“ดื่มเหล้าไปแก้วเดียวก็เมาแล้วเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
เฮ่ออวี้ฝาน “……ใจร้ายจัง งั้นที่เธอให้พี่ช่วยฝึกเด็กใหม่ ไม่มีรางวัลให้เลยหรือไง?”
ซังหลิงได้ยินแล้วก็แปลกใจ “ไม่ใช่ว่าพี่เต็มใจเองเหรอ?”
“เต็มใจสิ แต่ยิ่งเต็มใจ ก็ยิ่งควรได้รางวัลไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นคราวหน้าเธออยากให้พี่ช่วยฝึกอีก พี่คงต้องคิดดูก่อนแล้วล่ะ”
เฮ่ออวี้ฝานมั่นใจพอจะพูดแบบนี้ ก็เพราะเขามีคุณสมบัติมากพอ