“กาแฟได้แล้ว”
เสียงของซ่งถานอวี้ขัดจังหวะเด็กหนุ่มทั้งสองคน
พวกเขารีบกลับไปรับกาแฟ ก่อนจากไปยังหันมาพูดกับซังหลิงเป็นพิเศษว่า “หลิงเป่า พวกเราจะสนับสนุนเธอตลอดไปนะ อีกอย่าง ฉันจะไม่โดดเรียนอีกแล้ว เชื่อฉันเถอะ”
“อื้อ ๆ สู้เขานะ”
พอทั้งสองคนจากไป ซังหลิงก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับสายตาของหลินเหมยและเฉินฮ่าวพอดี
ซังหลิงรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เธอบีบติ่งหูที่ร้อนผ่าวเบา ๆ “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบังพวกเธอ”
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอนะ ไม่เห็นต้องขอโทษพวกเราเลย!” หลินเหมยตื่นเต้นมาก “ที่รัก เธอเป็นสตรีมเมอร์ด้วยเหรอเนี่ย! ฉันว่าแล้วเชียว เธอสวยขนาดนี้ก็ควรมีคนชอบให้มากกว่านี้สิ!”
ซังหลิงพูดเสียงเบา “เมื่อก่อนฉันขี้เหร่มากนะ”
หลินเหมยโบกมือ “หงส์ยังเคยเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ก่อนจะกลายร่างเลย! เรื่องแค่นี้เอง!”
เธอคิดว่าซังหลิงเกิดมาเพื่อทำงานสายนี้โดยแท้
“พวกนั้นมาจีบเธออีกแล้วเหรอ?” ซ่งถานอวี้กำชับซังหลิง “คราวหน้าถ้าเจอคนแบบนี้ก็ไม่ต้องไปสนใจ”
“พวกเขาไม่ใช่...”
“ไม่ใช่หรอก พวกเขาเป็นแฟนคลับของหลิงเป่าต่างหาก” หลินเหมยตอบ
“สตรีมเมอร์เหรอ?” ตอนชงกาแฟ ซ่งถานอวี้ก็ได้ยินมาแว่ว ๆ เหมือนกัน
เขาเลิกคิ้ว มองซังหลิงแล้วยิ้มแซว “ซังหลิงของเรานี่เก่งจริง ๆ เลยนะ—”
ซังหลิงร้อนจนแทบจะมีควันลอยออกมา ดวงตาพร่าเลือนราวกับมีไอน้ำคลออยู่
เธอพูดอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย “อาจารย์ซ่ง ทำไมแม้แต่คุณก็ยังแกล้งฉันล่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางมีชีวิตชีวาของเธอ ซ่งถานอวี้ก็หัวเราะในลำคอ
“ได้ ฉันขอโทษ”