ซังหลิงไม่แปลกใจที่ได้รับโทรศัพท์
ในเนื้อเรื่องเดิมก็มีฉากแบบนี้อยู่เช่นกัน
เธอมองคำเรียกสนิทสนมว่า ‘อาหยู่’ ที่บันทึกไว้ในรายชื่อผู้ติดต่อ ดวงตาโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วเลื่อนกดรับสาย
เสียงอ่อนหวานของเธอส่งผ่านไปตามลำโพงโทรศัพท์
“อาหยู่ คืนนี้คุณจะกลับมาค้างที่บ้านไหมคะ?”
เธอไม่ได้ถามว่าเหตุใดเจียงเชียนอวี่ถึงเป็นฝ่ายโทรหา น้ำเสียงสนิทสนมราวกับทั้งคู่รักใคร่กันดี
โม่จั๋วหัวชะงักไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงภรรยาของเจียงเชียนอวี่ ไพเราะถึงเพียงนี้...ราวกับส่งมาจากอีกมิติหนึ่ง
โจวจานเหลือบมองเขา “เหม่ออะไร?”
โม่จั๋วหัวถึงได้กระแอม แล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ครับ ผมเป็นเพื่อนของเจียงเชียนอวี่ เขาเมาแล้ว คุณสะดวกมารับเขาไหมครับ?”
สิ้นเสียงก็มีเสียงอุทานเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย
จากนั้นน้ำเสียงร้อนรนที่ปิดบังไม่มิดก็ดังขึ้น
“เขาเมาเหรอคะ? ไปงานเลี้ยงธุรกิจหรือเปล่า...พวกคุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
วางสายแล้ว
โม่จั๋วหัวหันไปยักไหล่ให้โจวจาน
“กำลังมา”
ตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ
พวกคุณชายรุ่นสองต่างพากันเงี่ยหูฟัง พอได้ยินเสียงนั้น ก็พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่าพวกเขายิ่งอยากรู้ว่าคนปลายสายหน้าตาเป็นอย่างไร
ถึงขั้นยังไม่ทันได้พบหน้า ก็เริ่มรู้สึกดีด้วยแล้ว
ช่างตื้นเขินเสียจริง
“เฮ้ พอพี่เจียงสร่างเมาแล้วจะโทษพวกเราที่ตัดสินใจเองหรือเปล่า?”
“อย่าไปสนใจเรื่องนั้นเลย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกนายไม่อยากเห็นว่าพี่สะใภ้หน้าตาเป็นยังไง!”