“เสี่ยวหลีชอบคุณมากเลย”
“อาจารย์ซ่ง ฉันอยากรับเสี่ยวหลีมาเลี้ยงค่ะ”
ซังหลิงเงยหน้าขึ้น เธอตัดใจยกเสี่ยวหลีให้คนอื่นไม่ลงแล้ว
ซ่งถานอวี้ดึงเธอให้ลุกขึ้น ก่อนตอบตกลง
“แต่ลูกแมวพวกนั้นล่ะคะ ต้องหาคนรับเลี้ยงที่เหมาะสมให้พวกมันด้วย” ซังหลิงกังวลใจ
ซ่งถานอวี้ยิ้ม “ผมจะเลี้ยงเอง”
ดวงตาซังหลิงเป็นประกายขึ้น
ถ้าซ่งถานอวี้ยินดีรับไปเลี้ยงก็คงดีที่สุด อาจารย์ซ่งเป็นคนอ่อนโยน แถมฐานะก็ดี ลูกแมวหลายตัวอยู่กับเขาต้องไม่ลำบากแน่นอน
“แต่ว่า... จะเยอะเกินไปไหมคะ อาจารย์ซ่งดูแลไหวหรือเปล่า?”
“ผมจะพาพวกมันกลับไปที่บ้านเก่า ที่นั่นมีคนดูแล มีลานกว้าง พวกมันวิ่งเล่นได้ตามสบาย”
ซังหลิงอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ
นี่มันภาษาของคนรวยชัด ๆ...
“มองผมตาค้างทำไม” ซ่งถานอวี้ดีดนิ้วตรงหน้าเธอ ดึงเธอกลับจากภวังค์ “หรือผมพูดอะไรผิดไป?”
“มะ...ไม่ค่ะ!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซังหลิงแดงระเรื่อ เธอตอบอย่างจริงใจว่า “อาจารย์ซ่ง คุณ...รวยมากเลยนะคะ!”
ซ่งถานอวี้ชะงัก ก่อนอดหัวเราะไม่ได้
“ก็รวยธรรมดาเอง เลี้ยงลูกแมวไม่กี่ตัวสบายมาก”
ซังหลิงอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวหลีที่โรงพยาบาลอีกพักหนึ่ง ก่อนเตรียมจะมารับมันในวันรุ่งขึ้น
ที่โรงพยาบาลมีของครบทุกอย่าง ซังหลิงจึงซื้อทั้งที่นอนแมว กระบะทราย อาหารแมว และของอื่น ๆ จากที่นี่
ข้าวของกองพะเนินเต็มไปหมด
ซ่งถานอวี้จะจ่ายเงินให้ แต่ซังหลิงปฏิเสธอย่างหนักแน่น