“ฉันไม่สนใจหรอก”
โจวฉีอันเหมือนเจ้าหมาที่ได้ความสนใจมานิดหน่อยก็ส่ายหางอย่างดีใจ
เขายืนกรานอย่างยิ่งว่า “นั่นเป็นแค่ความคิดไปเองของพวกเขาฝ่ายเดียว ฉันว่าเธอไม่ได้ชอบพวกเขาเลยสักนิด”
คิดได้ดีนักนะ คราวหน้าก็อย่าคิดอีกล่ะ
ซังหลิงพูดไม่ออก “แล้วคุณคิดว่าฉันชอบใครล่ะ?”
หางที่มองไม่เห็นด้านหลังโจวฉีอันแกว่งรัว เขายิ้มอย่างสดใสเปี่ยมพลัง “ชอบฉันไง!”
ถึงอย่างไรซังหลิงก็เป็นห่วงเขาแล้วนี่นา
ซังหลิง: “……”
เธอไม่อยากพูดกับคนคลั่งรักอย่างเขาอีกแม้แต่คำเดียว รู้สึกว่าทุกคำที่พูดออกไป สุดท้ายโจวฉีอันก็จะบิดให้กลายเป็นเรื่องที่เธอชอบเขาได้หมด
เธอคิดว่าผู้ชายทั้งสามคนในงานเลี้ยงน่าจะใจเย็นลงแล้ว จึงหันหลังเตรียมกลับเข้าไป
แต่กลับพบคนที่ไม่คาดคิดเข้าเสียก่อน
โหยวจิ่นสบตากับเธอ แววตาวูบไหวเล็กน้อย
จากนั้นก็แสร้งทำเป็นใจเย็น พยักหน้าให้เธอ ก่อนจะเบนสายตาหนี
ดูเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง
ซังหลิงไม่ได้รู้สึกไม่ชอบหรือชอบเธอเป็นพิเศษ จึงมองอีกฝ่ายเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง แล้วเดินผ่านไป
“ซังหลิง—”
โหยวจิ่นกลับเรียกเธอไว้กะทันหัน
สีหน้าของเธอดูซับซ้อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “เธอกับผู้ชายทั้งสามคนนั้นคบกันหมดแล้วเหรอ?”
“คุณเป็นใครกัน เธอจำเป็นต้องตอบคำถามคุณด้วยหรือไง”
ซังหลิงยังไม่ทันพูด โจวฉีอันที่เดินตามเธอต้อย ๆ ราวกับลูกหมาไม่ยอมห่างก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
โหยวจิ่นเคยพบโจวฉีอันอยู่หลายครั้ง คุณชายน้อยแห่งตระกูลโจว ผู้เป็นที่รักใคร่ของทุกคน
สี่คนหรือ… โหยวจิ่นทวนคำในใจ