เมื่อเห็นซังหลิงมองอย่างเพลิดเพลิน ผู่สยงก็แสยะยิ้ม ก่อนถามอย่างหวังดีว่า “เป็นไงบ้าง อยากให้พี่พาไปเล่นสักสองตาไหม? พี่เลี้ยงเอง”
สิ้นเสียง ซังหลิงก็หันมามองเขาอย่างแปลกใจ
หญิงสาวในเสื้อยืดกับกางเกงขายาวเรียบง่ายดูสดใสสะอาดตา ดวงตาดำขลับคู่นั้นใสกระจ่าง ราวกับต่อหน้าเธอแล้ว การหยิบยกหัวข้อชั่วร้ายใด ๆ มาพูดล้วนเป็นเรื่องน่าละอาย
ผู่สยงสำนึกผิดอย่างประหลาดอยู่ในใจหนึ่งวินาที
“ไม่งั้นก็ช่าง…”
“ได้ค่ะ”
ซังหลิงตอบรับอย่างฉับไว
ผู่สยงร้องอ้าว พลางเกาศีรษะ
อยากตบปากตัวเองสักสองทีจริง ๆ ปากพล่อยไปทำไม!
ถ้าพาเด็กดีเสียคน เขาคงมีบาปติดตัวใหญ่หลวง
ทั้งสองจึงเลื่อนแผนไปตามหาโนแลน แล้วเดินเข้าไปในห้องพนัน
ไม่ว่ายุคสมัยไหน วิธีการพนันก็แทบไม่ต่างกัน และโดยพื้นฐานแล้วไม่มีวันล้าสมัย
ระบบดูอย่างเพลิดเพลินพลางพูดว่า “นายท่าน ดูสิ เครื่องนั้นมีมาตั้งแต่ร้อยปีก่อน ตอนนี้ก็ยังมีอยู่เลย!”
ซังหลิงเดินตรงไปยังเครื่องนั้น แล้วยื่นมือเล็กนุ่มนิ่มไปทางผู่สยง
ดูยังไงก็เป็นมือของคนที่ไม่เคยทำงานหนัก ผิวพรรณบอบบางนุ่มนวลแบบนี้ เป็นคนที่มาจากดาวขยะจริงหรือ? ผู่สยงคิดอย่างเหม่อลอย
ซังหลิงขมวดคิ้ว “ชิปค่ะ”
หมอนี่ไม่ใช่บอกว่าจะเลี้ยงเธอเล่นหรือไง?
“อ้อ ๆ ได้”
ผู่สยงกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านไปมา “ไป เอาชิปมาให้ฉันหน่อย”
พนักงานคนนั้นคิดว่าจำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจน “สวัสดีครับคุณผู้ชาย ชิปต้องไปแลกที่เคาน์เตอร์…”