บรรยากาศชวนให้รู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
ซังหลิงเริ่มง่วงขึ้นมาจริง ๆ เธอหาวหวอดเล็ก ๆ จนน้ำตาคลอ แล้วกล่อมเสิ่นเจวี๋ยว่า “ที่นอนปูกับพื้นก็สบายดีนะ ไม่แข็งเลยสักนิด”
เสิ่นเจวี๋ยหลุบตาลง ส่งเสียงรับ “อืม” อย่างไม่ใส่ใจ “ก็ใช้ได้ เธอจะ...?”
“อ้อ จริงด้วย ฉันจะไปห้องน้ำ!”
ซังหลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอลุกขึ้นคลำหารองเท้าแตะในความมืด แล้วกระโดดหย็องแหย็งออกไปข้างนอก—สาเหตุหลักที่เดินท่านั้นก็เพราะนิ้วก้อยเท้าขวาเจ็บจนไม่กล้าลงน้ำหนัก เลยก้าวหนักเบาไม่เท่ากัน
เมื่อซังหลิงกลับเข้ามา ก็เห็นว่าเสิ่นเจวี๋ยนอนลงไปอีกครั้งแล้ว
เธอย่อตัวลงข้างที่นอนปูกับพื้น แล้วกระซิบว่า “พี่เสิ่นเจวี๋ย ราตรีสวัสดิ์นะ”
เสิ่นเจวี๋ยวางมือประสานกันบนท้อง นอนหงายเหยียดตรง ท่านอนเรียบร้อยตามตำราแต่ชวนเบื่ออย่างยิ่ง
เขาเงยตาขึ้นอย่างสงบนิ่ง “ราตรีสวัสดิ์”
ซังหลิงยิ้มตาหยี “แล้วก็ ขอโทษจริง ๆ นะเมื่อกี้ โชคดีที่พี่รับฉันไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงซวยมากแน่ ๆ”
“ไม่เป็นไร”
เสิ่นเจวี๋ยหันหน้าไป มองเด็กสาวเดินเข้าห้อง
ราตรีกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
ทว่าโดยรอบตัวเสิ่นเจวี๋ยกลับเหมือนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของซังหลิง ล่องลอยอยู่ในอากาศ โอบล้อมเขาไว้ทุกหนแห่ง
เสิ่นเจวี๋ยค่อย ๆ หลับตาลง แล้วผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง แต่ห้องไลฟ์กลับเปิดขึ้นแล้ว
【วันใหม่เริ่มต้นแล้ว!】
【สู้เขานะ เจ้าหนุ่ม!】
【อรุณสวัสดิ์! ขอไปดูหน่อยว่าน้องสาวคนสวยตื่นหรือยัง】