ตั้งแต่ซังเจ๋อเป็นผู้ใหญ่ เขาก็ไม่เคยเข้าห้องของซังหลิงอีกเลย
ตู้จัดแสดงในห้องนอนของเธอมีตัวอย่างแมลงหลากชนิดวางอยู่ สะดุดตาเป็นพิเศษ พวกมันเกาะอยู่ในขวดใบเล็กอย่างมีชีวิตชีวา ภายในยังจำลองสภาพแวดล้อมทางนิเวศขนาดย่อมไว้อีกด้วย สมจริงอย่างยิ่ง
ตัวอย่างแมลงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว...
ระบบใช้ดวงตาเล็กเท่าเม็ดถั่วเขียวกลอกมองซังเจ๋อไม่หยุด
หึ ๆ “เด็กน้อยที่ยังไม่โต รู้จักเจียมตัวก็ดีแล้ว จะได้รู้ว่าใครเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง!”
คนรับใช้เตรียมอุปกรณ์ไว้ครบถ้วนแล้ว
ทั้งแอลกอฮอล์สำหรับฆ่าเชื้อ เบตาดีน สำลีก้าน และเข็มเงิน
ซังเจ๋อเริ่มจากนั่งยอง ๆ แต่เพราะตัวสูง ต่อให้นั่งยองก็ยังไม่ถนัด เขาจึงคุกเข่าข้างเดียวแทน
ตบต้นขาเบา ๆ “มา”
ซังหลิงหลุบแพขนตาลง ก่อนเหยียบเข่าของเขาโดยตรง
ซังเจ๋อฆ่าเชื้อเข็มเงิน พลางมองตุ่มพองบนเท้าเธอแล้วบ่นพึมพำ “พวกผู้หญิงนี่รักสวยรักงามจริง ๆ ทำไมต้องใส่รองเท้าส้นสูงด้วยนะ ทรมานจะตาย...”
ซังหลิงเริ่มเสียใจที่ปล่อยให้เขาเข้ามา
เธอมองขวัญผมของเขาด้วยแววตาเย็นชา “ซังเจ๋อ”
“อะไรเหรอ?” ซังเจ๋อกลั้นหายใจ มือขยับเล็กน้อย แล้วก็ใช้เข็มเจาะตุ่มพองเม็ดหนึ่งแตก
อย่างที่เขาพูด เขาชำนาญจริง ๆ
แต่ซังหลิงก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่บ้าง
เธออดขยับเท้าหนีไม่ได้
ซังเจ๋อเหมือนค้นพบโลกใบใหม่ “ว้าว! คุณกลัวเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ!”
ซังหลิงกล่าว “ถ้าตอนเด็กคุณถูกตีทุกวัน ถูกมัดไว้ที่ระเบียงแล้วฟาดด้วยไม้แขวนเสื้อ คุณก็กลัวเจ็บเหมือนกันนั่นแหละ”
ซังเจ๋อเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง สบเข้ากับดวงตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นของซังหลิง
หัวใจเขาอึดอัดขึ้นมา ราวกับถูกค้อนทุบเข้าอย่างแรงในพริบตา