ตอนนี้เป็นวันที่ 4 หลังวันสิ้นโลกอุบัติขึ้น
อาหารในบ้านของซังหลิงหมดเกลี้ยงแล้ว
ระบบนอนหมอบอยู่บนไหล่เธอ พลางถอนหายใจ “เจ้านาย ลำบากคุณแล้วจริง ๆ จู่ ๆ ก็ถูกพาจากสังคมสงบสุขมาอยู่ในวันสิ้นโลก คงปรับตัวยากมากสินะ” มันเอาตัวถูแก้มซังหลิง “แต่เจ้านายไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไป!”
ซังหลิงใช้ปลายนิ้วลูบขนนุ่มฟูของมัน
“ได้เลย ขอบใจนะ” เจ้าตัวไร้ประโยชน์
ระบบรีบตอบ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก! เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว!!”
คำว่า “อยู่แล้ว” ยังไม่ทันจบ เสียงกระแทกดังสนั่นก็ดังมาจากชั้นล่าง
ซังหลิงยังไม่ทันเดินไปดูที่หน้าต่าง ระบบก็พุ่งตัวออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสียก่อน
ซังหลิงมองลงไปด้านล่างผ่านกระจก
รถแลนด์โรเวอร์สีดำคันหนึ่งพุ่งชนซอมบี้ที่เดินเตร่อยู่จนกระเด็นไปไกล เสียงดังสนั่นดึงดูดซอมบี้รอบด้านให้กรูกันเข้าหารถทันที
ระบบบอก “เจ้านาย นั่นลู่หมิงเฉียว”
สิ้นเสียง ประตูรถแลนด์โรเวอร์ก็เปิดออก
ประตูรถกระแทกซอมบี้ล้มลงไปตัวหนึ่ง ทว่าซอมบี้ตัวอื่นก็กรูกันเข้ามาแทนที่ทันที
ขายาวข้างหนึ่งถีบซอมบี้กระเด็นออกไปอย่างแรง
ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงในเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ ผมดำและดวงตาสีดำกระโดดลงจากรถ ดาบยาวในมือฟันฉับเดียวจนหัวซอมบี้ขาดกระเด็น
“อ๊ากกกก!!”
ภาพน่าสยดสยองทำให้ระบบมุดเข้าไปซุกอกซังหลิงอย่างรวดเร็ว
ซังหลิง “……”
เธอจิ๊ปากในใจ ดวงตาจับจ้องลู่หมิงเฉียวเขม็ง ไม่กะพริบแม้แต่น้อย
ไม่นาน รอบบริเวณก็เต็มไปด้วยซากแขนขา