พี่สะใภ้?
เจียงเชียนอวี่ขมวดคิ้วจนหน้าผากเป็นร่อง
แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ซังหลิงให้ยาอะไรพวกนายกินกันหรือไง ถึงได้หลงหัวปักหัวปำขนาดนี้??”
แต่ละคนเป็นอะไรไป โดนของเข้าหรือไง
ทุกคนคิดในใจว่า พี่สะใภ้ต้องวางยาให้พวกเขาด้วยหรือ? แค่ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วกวักนิ้วเรียก พวกเขาก็พร้อมเดินเข้าไปหาเองอยู่แล้ว
พี่สะใภ้ทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ขนาดนี้ เจียงเชียนอวี่ไม่รู้จักพออะไรอีก?
ทำท่าสงบนิ่งเสียขนาดนี้ เคยเลิกยาเสพติดมาก่อนหรือไง?
“พี่เจียง พี่พอใจเถอะครับ เมื่อคืนพี่สะใภ้ได้ยินว่าพี่เมา ก็เป็นห่วงจนตาแดงไปหมด”
“ใช่ครับ เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ใส่ชุดนอนวิ่งออกมาเลย”
เจียงเชียนอวี่: …
ชุดนอน?
เขานึกทบทวนอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าปกติซังหลิงใส่ชุดนอนแบบไหน
ในหัวมีแต่ความคิดยุ่งเหยิงพันกันเป็นปม จับต้นชนปลายไม่ถูก
เห็นพวกนั้นพูดกันไม่หยุด เจียงเชียนอวี่ก็หน้าขรึมลง ตัดบทพวกเขาทันที
“พูดมากกันจริง พวกนายไม่มีอะไรทำหรือไง?”
เขาเรียกคนรับใช้มา ถามว่าเตรียมอาหารเช้าเสร็จหรือยัง
“ยกของที่ทำเสร็จแล้วมา” เขาเหลือบมองพวกนั้น “กินเสร็จก็รีบไสหัวไป”
พี่ฉินเองก็ไปช่วยด้วย
พอออกมาเห็นผู้ชายเต็มโต๊ะ แต่ไม่เห็นซังหลิง เธอก็อดถามเจียงเชียนอวี่ไม่ได้
“คุณผู้ชาย จะให้ไปตามคุณผู้หญิงไหมคะ?”
โม่จั๋วฮวาส่งเสียงจิ๊เบา ๆ
“เจียงเชียนอวี่ บ้านนายมีกฎห้ามผู้หญิงร่วมโต๊ะด้วยหรือไง?”
เจียงเชียนอวี่ตอบว่า “นายไม่พูดสักคำ ก็ไม่มีใครหาว่านายเป็นใบ้หรอก”
ที่จริงเมื่อครู่เขาแค่ทำไปตามปฏิกิริยาโดยไม่ทันคิด ส่วนเหตุผลนั้น เขายังหาไม่พบ