“ขำจะตายอยู่แล้ว เขาแทบจะพูดตรง ๆ ว่าอยากคบกับฉันอยู่แล้ว” ระบบหัวเราะเยาะ
หลิงเป่า:【แต่คนทำงานสายนี้อย่างเรา สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการตกหลุมรักลูกค้านะ [ทำตาใสซื่อ]】
ฉันยอมทุ่มเทเพื่อน้องชายมากเกินไป:【พูดเหลวไหล ฉันไม่เห็นรู้เลยว่ามีกฎข้อนี้ด้วย】
หลิงเป่า:【งั้นพี่ชายจะไปสนับสนุนสตรีมเมอร์สาวคนอื่นจริง ๆ เหรอ? ฉันเสียใจแล้วนะ จะงอนพี่ชายสักสิบนาที!】
ฉันยอมทุ่มเทเพื่อน้องชายมากเกินไป:【งอนกันอีกแล้วเหรอ? ใครบอกว่าจะไปสนับสนุนสตรีมเมอร์สาวคนอื่น ยังไงคนนั้นก็ไม่ใช่ฉันแน่!】
สิบนาทีต่อมา
ฉันยอมทุ่มเทเพื่อน้องชายมากเกินไป:【ครบสิบนาทีแล้ว เลิกงอนหรือยัง?】
ฉันยอมทุ่มเทเพื่อน้องชายมากเกินไป:【แล้วเธอเลิกกับแฟนจริง ๆ หรือยัง?】
“เจ้าหมาบื้อ”
ซังหลิงพึมพำ พลางลูบหัวตุนหวง
“หมาตัวไหน?”
ซ่งถานอวี้ยังถือแผนการสอนอยู่ในมือ ดูท่าเพิ่งเลิกเรียนมา
ไม่คิดเลยว่าคำบ่นส่งเดชของตัวเองจะถูกซ่งถานอวี้ได้ยิน ซังหลิงหน้าแดง “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ อาจารย์ซ่งอยากดื่มอะไรไหมคะ เดี๋ยวฉันไปทำให้!”
ซ่งถานอวี้หัวเราะอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น นั่งเถอะ”
ตุนหวงยืดตัวบิดขี้เกียจ ดวงตากลมโตเหลือบมองเขา ก่อนจะร้องเหมียวเสียงออดอ้อนใส่ซังหลิง
ซังหลิงมองแผนการสอนที่ซ่งถานอวี้วางไว้บนโต๊ะอย่างสนใจ “อาจารย์ซ่งสอนคณิตศาสตร์เหรอคะ?”
“อืม คณิตศาสตร์กับภาษาต่างประเทศที่คนเรียนน้อย”