ซ่งถานอวี้ยื่นมือไปจับเก้าอี้ที่กำลังจะหงายล้มไว้อย่างจนใจ เด็กสาวยังขวัญเสียอยู่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง
“ระวังล้ม”
ซังหลิงนั่งได้มั่นคงแล้ว แต่หัวใจดวงน้อยยังเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
“อาจารย์ซ่ง ฉันนึกว่าคุณจะดุฉันเสียอีก”
ซ่งถานอวี้มองเธอ แววตาสงบนิ่งดุจสายลมและแสงจันทร์
“อยู่ต่อหน้าฉัน เธอไม่ต้องกลัวว่าจะเจออันตราย”
ถ้อยคำมากมายพรั่งพรูอยู่ในใจ ก่อนจะกลั่นออกมาเหลือเพียงประโยคเดียว: ฉันอยู่ตรงนี้
ซังหลิงใจลอยไปเล็กน้อย วิญญาณแทบจะถูกดึงเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเรื่องราว
พอได้สติ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่
ทำไมรู้สึกว่าอาจารย์ซ่งพูดจาชวนให้คิดไปไกลนิด ๆ นะ…
ซ่งถานอวี้มองซังหลิงที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าเล็กค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อ มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาตบศีรษะเธอเบา ๆ “ฉันไปเก็บครัวก่อน ตอนนี้ห้ามก่อกวนแล้วนะ”
ซังหลิงหลบสายตา ไม่กล้ามองเขา ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ “ร…รู้แล้วค่ะ”
ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากห้องครัว ซังหลิงก็แตะแก้มตัวเองเพื่อคลายความร้อน
เสี่ยวหลีกับตุนหวงวิ่งมาหาเธอเพื่อชวนเล่น
ซังหลิงเริ่มเบื่อ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย
ซ่งถานอวี้ก้มตัว กำลังวางชามลงในเครื่องล้างจาน
ซังหลิงยื่นตัวท่อนบนเข้าไปในครัว “อาจารย์ซ่ง ฉันไลฟ์ตรงนี้ได้ไหมคะ?”
“หืม?” ซ่งถานอวี้เลิกคิ้ว “ได้สิ”
เขายินดีเสียด้วยซ้ำ
ซังหลิงอธิบาย “แฟน ๆ รู้กันหมดแล้วว่าฉันเลี้ยงแมว ฉันอยากแนะนำเสี่ยวหลีให้พวกเขารู้จักค่ะ!”