ซังหลิงทนโม่จั๋วฮวาที่มีเสน่ห์ยั่วยวนอย่างเปิดเผยแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ จึงตัดสายไปในที่สุด
เธอตบแก้มที่ร้อนผ่าวเบา ๆ
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เสียงของเจียงเชียนอวี่ดังตามมา
“พร้อมหรือยัง? เราต้องออกเดินทางแล้ว”
ทั้งที่หย่ากันแล้วแท้ ๆ แต่พอได้ยินเสียงเจียงเชียนอวี่ ซังหลิงก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอกใจ
“มาแล้ว”
เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ วักน้ำเย็นสองกำมือสาดใส่หน้าอย่างรวดเร็วเพื่อดับความร้อนบนแก้ม
ในกระจก ไอน้ำเกาะพราวบนใบหน้าอันงดงามหมดจดของหญิงสาว ยิ่งขับให้คิ้วตาคมชัดราวภาพวาด
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วเปิดประตู
เจียงเชียนอวี่พาดเสื้อคลุมไว้บนข้อพับแขน เสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กที่รีดเรียบเนี้ยบขับให้รูปร่างสูงโปร่งผอมเพรียวของเขาโดดเด่น
แต่...
เขาผอมลงอีกแล้วหรือเปล่า?
มุมปากของเจียงเชียนอวี่ยกขึ้นเล็กน้อย สายตาอันแฝงความปรารถนาแต่ก็ข่มกลั้นทอดมองเธอ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ไปกันเถอะ”
คืนนี้ซังหลิงต้องไปงานเลี้ยงธุรกิจกับเจียงเชียนอวี่ เธอนัดสตูดิโอไว้ล่วงหน้าเพื่อแต่งตัวทำผม ไม่คิดเลยว่าเจียงเชียนอวี่จะเลือกมาส่งเธอด้วยตัวเอง
คืนนี้พวกเขาจะสวมบทบาทเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กัน
ชุดราตรีคอปาดเข้ารูป เนื้อผ้าซาตินทอดตัวราวแสงจันทร์ที่คลุมลงบนผิวกาย ดูบริสุทธิ์เย้ายวน
ผมของซังหลิงถูกรวบขึ้นไปด้านหลัง มีปอยผมเล็กน้อยระข้างใบหู ช่วยเพิ่มเสน่ห์หรูหราแบบผ่อนคลายให้เธอ
ตั้งแต่ขั้นตอนบำรุงผิวพื้นฐานไปจนถึงการแต่งองค์ทรงเครื่อง พอทุกอย่างเสร็จสิ้น ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว