“เธอเป็นพี่สาวนะ ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้!”
“เย่าจู่เป็นน้องชายของเธอ ตอนนี้ไม่ช่วยเขา แล้ววันหน้าแต่งงานไปโดนสามีตีจนตาย จะหวังให้เขาช่วยออกหน้าให้หรือไง?”
“โธ่เอ๊ย ใครกันที่ลงมือทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้! น้องชายเธอแขนขาหักหมดแล้ว ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล รีบไปดูแลเขาเดี๋ยวนี้!”
ซังหลิงกำลังล้างหน้าแปรงฟัน โทรศัพท์วางอยู่ข้างอ่างล้างหน้า ปล่อยให้แม่ซังพร่ำโทษฟ้าดินอยู่อีกฝั่งตามใจ
หลังบ้วนปากเสร็จ
ซังหลิงจึงเอ่ยเสียงนุ่มเบา “แม่คะ ความทุกข์ยากในชีวิตหนูอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็เป็นเพราะซังเย่าจู่ทั้งนั้น หลังจากออกจากบ้านหลังนั้น หนูถึงได้รู้ว่าข้างนอกไม่ได้มีฝนตกเลยสักนิด”
“นังเด็กเหลือขอ กล้าดียังไงมาปีกกล้าขาแข็ง! ฉันซื้อตั๋วแล้ว รออยู่ตรงนั้นแหละ! ถ้าฉันไปถึงโรงพยาบาลแล้วไม่เห็นแก ฉันจะถลกหนังแกซะ!”
ซังหลิงตอบว่า “หนูไม่ไปค่ะ”
เธอยอมยกเงินทั้งหมดให้คนรักที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ยังดีกว่าจะให้เงินครอบครัวนี้อีกสักแดง
อย่างน้อยเธอก็เคยได้รับความรักอย่างจริงใจจากคนอื่น
แม่ซังกำลังจะด่าต่อ ซังหลิงก็ตัดสายไปเสียก่อน
วันนี้เธอต้องไปเอทวล
ก่อนหน้านี้ซ่งถานอวี้โอนเงินเดือนให้เธอแล้ว แต่ซังหลิงเกรงใจเกินกว่าจะรับไว้
วันนี้ซ่งถานอวี้นัดเธอไปพบที่เอทวลเป็นพิเศษ บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะบอก
ถังโยวอี๋กับหลินเหมยดีใจมากที่ได้เจอซังหลิงอีกครั้ง ตอนรู้ว่าซังหลิงลาออก พวกเธอเสียใจอยู่ไม่น้อย