มือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้างแล้วดึงซังหลิงออกไป
เฉิงหว่านพุ่งชนอากาศเต็มแรง ร่างทั้งร่างหยุดแรงไม่อยู่และล้มคะมำไปข้างหน้าอย่างแรง—
“รีบรับเธอไว้!”
จะปล่อยให้เธอเกิดเรื่องในหมู่บ้านของพวกเขาไม่ได้!
แม้พนักงานดูแลหมู่บ้านสองคนจะห้ามเฉิงหว่านไม่ให้พุ่งชนซังหลิงไม่ทัน แต่ปฏิกิริยาก็ยังถือว่าไว ก่อนสมองจะทันคิด ร่างกายก็พุ่งออกไปแล้ว
คนหนึ่งคว้าตัวเฉิงหว่านไว้ ส่วนอีกคนเอาตัวรองรับเธอไว้ด้านล่าง
ซังหลิงได้กลิ่นหอมคุ้นเคย คล้ายกลิ่นหมึกจากหนังสือใหม่
เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นโจวจ้าน ชายหนุ่มดูผอมลงเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์แว่นคมกริบจนแทบไม่เหมือนเขาคนเดิม
“โจวจ้าน พวกคุณนัดกันมาหรือไง...”
ทำไมถึงมีคนมาดักเธอทีละคนแบบนี้
โจวจ้านยกมุมปาก “ถ้าผมไม่มา วันนี้คุณคงโดนเธอโยนความผิดให้แล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ซังหลิงเม้มปาก สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
แม้ตอนแรกเธอจะไม่เข้าใจว่าเฉิงหว่านคิดจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้าหาเธอราวกับไม่ห่วงชีวิต ก็พอเดาออกอยู่บ้าง
ท่าทางของเฉิงหว่านดูไม่เหมือนคนที่อยากรักษาลูกในท้องเอาไว้เลย
“คุณผู้หญิง ทำแบบนี้ทำไม! หมู่บ้านเรามีกล้องวงจรปิด กรุณาอย่ามาแกล้งล้มเรียกร้องค่าเสียหาย”
พนักงานชายที่เอาตัวรองรับเฉิงหว่านมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก พอช่วยกันพยุงเธอขึ้นมาได้ก็อดเหน็บแนมไม่ได้
เฉิงหว่านกลับมองไปทางโจวจ้าน เมื่อสบกับแววตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยคำเตือนของเขา เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น