ร่างนี้ไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสเครื่องปรุงรสหลากหลายชนิดในสถานที่อย่างดาวขยะมาก่อน
ซังหลิงกินไปเพียงไม่กี่คำ รอบริมฝีปากก็แดงระเรื่อ ราวกับลิปสติกถูกจูบจนเลอะ
ปลายจมูกยังมีเหงื่อผุดขึ้นมา
เธอใช้มือโบกพัดตรงริมฝีปาก
แล้วหยุดดูข้อความบนหน้าจอ
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ห้องไลฟ์ตอนนี้เงียบลงไม่น้อย
กวากวา:【ดูสาวเท่กินข้าวแล้วอยู่ ๆ ก็เจริญอาหาร กินเครื่องดื่มสารอาหารไปสองหลอดพร้อมดูคลิปเลย】
พระกระโดดกำแพง:【เจ้าของไลฟ์จะกินพระกระโดดกำแพงเมื่อไหร่?】
สวรรค์ย่อมตอบแทนคนขยัน:【นี่ไม่ใช่เมนูในตำราอาหารตะวันออกโบราณเหรอ? ตอนนี้สถาบันวิจัยอาหารระหว่างดวงดาวยังจำลองออกมาไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ฉันว่านายกำลังหาเรื่องเจ้าของไลฟ์อยู่นะ】
สวรรค์ย่อมตอบแทนคนขยันมอบคริสตัลธรรมชาติ ×20
กวากวามอบสายฝนสีรุ้ง ×1
ถ้าฉันมีสุนัขสักตัวมอบกุหลาบแฟนตาซี ×100
ฉันคือที่สองใต้หล้ามอบดาวตก ×10
ฉันคือที่สองใต้หล้า:【ปลาบินมีปีกเหรอ?】
ซังหลิงจะไปรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร เธอจึงทำเป็นมองไม่เห็น ก้มหน้ากินข้าวต่อ
โจวฉีอันที่อยู่อีกฟากของสตาร์เน็ต: “น่าโมโหชะมัด!!”
เขาสาบานได้เลยว่าอีกฝ่ายต้องเห็นข้อความของเขาแล้วแน่ ๆ จงใจไม่สนใจเขาต่างหาก
โจวฉีอันทั้งหงุดหงิดทั้งรู้สึกน้อยใจอยู่หน่อย ๆ เขาให้ของขวัญเธอไปตั้งเท่าไรแล้ว แค่ตอบสักคำมันจะเป็นอะไรไป?
อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้พูดผิดสักหน่อย วิธีอวดรวยของเธอมันชั้นต่ำจริง ๆ
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว แถมยังคิดจะส่งของดี ๆ ของจริงไปให้เธอเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย