“อยากดื่มอะไรไหม?”
เฟิงไป๋ฮั่นเลิกคิ้วให้ซังหลิงที่เดินตามมา
ซังหลิงยังคงกำรูปถ่ายพร้อมลายเซ็นไว้ในมือ พอได้ยินคำถามก็เงียบไปครู่หนึ่ง “อะไรก็ได้ค่ะ...”
เฟิงไป๋ฮั่นเลือกที่นั่งแล้วกวักมือเรียกเธอ ก่อนหยิบรายการเครื่องดื่มขึ้นมาเปิดดู
ที่นั่งของพวกเขาหันหน้าออกทะเล มองเห็นนักท่องเที่ยววิ่งเล่นบนชายหาดและโต้คลื่นอยู่กลางทะเล
เฟิงไป๋ฮั่นถามพนักงานเสิร์ฟว่า “ที่ร้านมีเครื่องดื่มตัวไหนแอลกอฮอล์น้อยบ้าง? แล้วผู้หญิงชอบดื่มตัวไหนที่สุด?”
พนักงานเสิร์ฟคนนั้นมองซังหลิงที่นั่งอยู่ข้างเฟิงไป๋ฮั่นเป็นอันดับแรก
แววตาฉายความเข้าใจขึ้นมาทันที
เขารีบตอบว่า “ตัวนี้ครับ ชื่อ ‘ฤดูร้อนของลิลิธ’ เป็นเครื่องดื่มที่สาว ๆ ในร้านเราชอบกันมาก”
เฟิงไป๋ฮั่นว่า “งั้นเอาแก้วนี้ให้เธอครับ”
ซังหลิงหันไปมองเขา
เฟิงไป๋ฮั่นสั่งเครื่องดื่มรสกลาง ๆ ให้ตัวเอง แอลกอฮอล์แรงอยู่บ้าง จากนั้นจึงปิดรายการแล้วหันมาหาเธอ
“ทำไมล่ะ? จู่ ๆ ก็กลายเป็นแฟนคลับผมแล้วเหรอ?”
“คุณ...”
ซังหลิงพูดไม่ออกในทันที ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้นะ
ภาพลักษณ์ดาราดังในใจเธอพังทลายลงจนหมดสิ้น
เฟิงไป๋ฮั่นเท้าคาง เอียงศีรษะให้สายลมทะเลพัดเส้นผมยาวระต้นคอจนยุ่งเหยิง ท่าทางดูเกียจคร้านและไม่ยี่หระ
เขายิ้มพลางพูดต่อว่า “ผมเดาว่าคุณกำลังคิดว่า ทำไมคนคนนี้ถึงไม่เหมือนในทีวีเลยสินะ”
ซังหลิง “...”
เธอสูดหายใจเข้า ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างฉับพลัน
ความร้อนผ่าวค่อย ๆ แต้มขึ้นบนใบหน้า
เฟิงไป๋ฮั่นว่า “อืม ผมทายถูกจริงด้วย”