ซังหลิงได้ยิน แต่เพราะคิดว่าไม่ได้พูดกับเธอ ฝีเท้าจึงไม่หยุดลง
จนกระทั่งผู้ช่วยคนนั้นเรียกเธออีกครั้ง «ช่วยหน่อยสิ! ในมือเธอก็ไม่ได้ถืออะไรสักหน่อย ยังจะเดินเร็วขนาดนั้นอีก…»
เธออดบ่นเสียงเบาไม่ได้
หลิงชุนไม่ได้มีชื่อเสียงมากนัก คราวนี้จึงพาผู้ช่วยมาด้วยแค่คนเดียวกับบอดี้การ์ดอีกคน โดยบอดี้การ์ดถือข้าวของส่วนตัวของหลิงชุนอยู่
คราวนี้ซังหลิงได้ยินชัดแล้ว
เธอเลิกคิ้ว ดวงตาสีดำฉายแววยิ้มคล้ายไม่ยิ้มขณะหันกลับไปมองอีกฝ่าย «คุณกำลังสั่งฉันเหรอ?»
ผู้ช่วยคนนั้นถูกบรรยากาศของผู้มีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็คิดว่านี่คงเป็นความหยิ่งยโสที่จงใจหาเรื่องพวกเธอ เพราะดูถูกศิลปินที่มีชื่อเสียงน้อย
เธอขึ้นเสียง «ใช่สิ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันต้องการความช่วยเหลือ? พวกคุณถูกจัดให้มาอยู่ตรงนี้ก็เพื่อคอยบริการศิลปินอยู่แล้ว…»
เสียงของเธอค่อย ๆ เงียบหายไปใต้สายตาเย็นเยียบของซังหลิง
ซังหลิงยกมุมปาก สายตาเลื่อนผ่านใบหน้าอึดอัดของหลิงชุน ไม่รู้ว่าเรื่องนี้อีกฝ่ายเป็นคนสั่งหรือเปล่า แต่ซังหลิงไม่สนใจ
เธอเอ่ยเรียบ ๆ «ถ้าฉันไม่ช่วยล่ะ?»
จะร้องเรียนเธอหรือไง?
ผู้ช่วยชะงักไป ไม่คิดว่าเธอจะตอบโต้ตรงขนาดนี้ แต่ปัญหาคือดูเหมือนเธอจะไม่มีทางจัดการอีกฝ่ายได้จริง ๆ
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
หลังเวทีมีศิลปินอยู่มากมาย ทั้งคนมีชื่อเสียงและคนที่ยังไม่โด่งดัง หลายคนต่างหันมามองทางนี้
หลิงชุนลูบกระโปรงอย่างเก้อเขิน «ไม่เป็นไร ๆ พวกเราถือกันเองก็ได้»