ซังหลิงค่อนข้างดีใจ ถึงเพศจริงของเธอจะเป็นผู้หญิง แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เธอพบเจอในชีวิตประจำวันกลับสูงกว่าเธอมาก! เรื่องนี้ทำให้เธอเริ่มยึดติดกับส่วนสูงอยู่บ้าง
“อืม ดูเหมือนจะสูงขึ้นจริง ๆ” ไป๋อี้เหนียนกวักมือเรียก “มา ฉันวัดให้”
ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่างานเลี้ยงจะเริ่ม ซังหลิงจึงเดินไปหาไป๋อี้เหนียน
มองเขาเรียกใช้ฟังก์ชันหนึ่งจากเครื่องสื่อสาร ก่อนเริ่มสแกนตัวเธอ
“174”
“สูงขึ้น 4 เซนติเมตรแล้ว!”
ซังหลิงพูดอย่างดีใจว่า “ที่แท้ก็ไม่ได้คิดไปเอง”
ไป๋อี้เหนียนยกมุมปาก “กินข้าวให้เยอะกว่านี้ เดี๋ยวก็สูงขึ้นอีก”
ซังหลิงเอียงคอ “จริงเหรอ? ฉันจะสูงเท่าคุณได้ไหม?”
เมื่อถูกดวงตาเป็นประกายของเธอจ้องมอง ไป๋อี้เหนียนก็ไอกระแอมเบา ๆ แล้วพูดเอาใจเธอทั้งที่ขัดกับความจริงว่า “ลองดูก็ได้”
เขาจินตนาการภาพซังหลิงสูงเท่าตัวเองอยู่ในหัว ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งอย่างอดไม่ได้
ซังหลิงลองกะดูแล้ว เธอยังเตี้ยกว่าไป๋อี้เหนียนตั้งเยอะ!
เธอห่อเหี่ยวลงอีกครั้ง ไหล่ลู่ตก “ช่างเถอะ ฉันว่ายากไปหน่อย แต่ฉันก็ไม่ได้ไปรบ ขอสูงขึ้นอีกสักสองสามเซนติเมตรก็พอแล้ว”
เธอคิดว่าอย่างน้อยถ้าสูงเท่ารุ่นพี่เฟรยากับคนอื่น ๆ ก็คงดูดี
ไป๋อี้เหนียนตบไหล่เธอเบา ๆ ทั้งปลอบใจและเตือนสติ
น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความเอ็นดู ราวกับกำลังมองเด็กน้อยด้วยความใจกว้าง “ตอนนี้เธอก็ดีมากแล้ว เตรียมพร้อมหรือยัง? ถ้าพร้อมแล้วเราก็ออกเดินทางกัน”
คืนนี้ ซังหลิงเป็นคู่ควงชายของไป๋อี้เหนียน