หลังจากย้ายของเสร็จ เวลาก็ดึกมากแล้ว
ซังหลิงนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของลู่หมิงเฉียว
ลู่หมิงเฉียวอุ้มเธอลงจากรถ เหลือบมองจี้ชิงอันที่สีหน้าหม่นหมอง ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพยักหน้าให้ซีตงหลิงเป็นเชิงทักทาย จากนั้นก็อุ้มซังหลิงขึ้นตึกไป
ซังหลิงคล้องแขนรอบคอเขา ราวกับกำลังกอดหมอนข้างแข็งกระด้าง สัมผัสไม่นุ่มนิ่มเอาเสียเลย
ลู่หมิงเฉียวค่อย ๆ วางซังหลิงลงบนโซฟา ลูบศีรษะเธอเบา ๆ ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่ก็ยังเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ทนไปก่อนนะ ฉันจะไปปูที่นอน”
ซังหลิงถูแก้มกับหมอนข้าง ได้กลิ่นคุ้นเคยก็พลิกตัว หลับลึกไปอีกครั้ง
ลู่หมิงเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าเธอออก ใบหน้าเล็กเกลี้ยงเกลาราวหยกแต้มสีแดงระเรื่อเหมือนดอกท้อเพราะความง่วงงุน ยัยคนไม่รู้เรื่องรู้ราวนี่หลับสบายเสียจริง
เขาขบฟันกรามแน่น ชาตินี้ความไม่ได้เรื่องทั้งหมดของเขาคงเอามาใช้กับซังหลิงจนหมดแล้ว
เขาจ้องติ่งหูขาวอิ่มใต้เส้นผมดำขลับ แล้วก็อดก้มหน้าลงไปไม่ได้ ใช้ปลายเขี้ยวขบเบา ๆ หนึ่งที
เสียงอู้อี้ “ฉันคงติดหนี้เธอจริง ๆ…”
ซังหลิงเหนื่อยแทบหมดแรง ถึงจะอยู่ในโลกาวินาศ แต่ที่จริงเธอก็ไม่เคยลำบากอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานใช้แรง วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอฆ่าซอมบี้ แถมยังวิ่งวุ่นไปกับซีฮุ่ยและคนอื่น ๆ อีก
ตอนถูกอุ้มไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอพึมพำสองคำ แต่ก็ยังไม่ตื่น
ความเกลียดชังที่ลู่หมิงเฉียวมีต่อสวี่อี้เพิ่มขึ้นอีกสองส่วน
ผู้หญิงตัวเล็กที่เขาไม่ยอมให้แม้แต่ปลายนิ้วแตะต้อง กลับถูกบีบให้ไปสัมผัสซอมบี้สกปรกโสโครก