เฉินโยวเซิ่งกับเผิงข่ายช่วยกันพาเจียงเชียนอวี่เข้าไปนั่งที่เบาะหลัง
“โห พี่เจียงตัวหนักเอาเรื่องเลยนะ”
ซังหลิงกล่าวขอโทษพวกเขาด้วยความรู้สึกผิด
ทั้งสองคนจะไปโทษซังหลิงได้อย่างไร หากจะโทษก็ต้องโทษเจียงเชียนอวี่ที่หาเรื่องใส่ตัวเอง
อีกอย่าง...พวกเขาเหลือบมองซังหลิงอย่างระมัดระวัง เธอคงไม่รู้หรอกใช่ไหมว่าทำไมพี่เจียงถึงดื่มจนเมามายขนาดนี้
เฮ้อ พวกเขาคิดไม่ตกจริง ๆ
แฟนเก่าของเจียงเชียนอวี่เป็นเทพธิดาจากที่ไหนกัน ถึงได้มีภรรยาที่ทั้งอ่อนโยนทั้งสวยขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักพออีก
เผิงข่ายเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ ให้พวกเราส่งพี่เจียงกลับบ้านไหมครับ? ถ้าเขาอาเจียนขึ้นมา จะได้ช่วยกันดูแล”
เฉินโยวเซิ่งมองซังหลิงอย่างรอคอยคำตอบเช่นกัน
ซังหลิงยิ้มจนดวงตาโค้ง ก่อนปฏิเสธน้ำใจของพวกเขา
ถ้าปล่อยให้พวกเขาเข้าไปด้วย คงต้องรู้แน่ว่าเธอกับเจียงเชียนอวี่แต่งงานกันมาครึ่งปีแล้ว แต่ยังแยกห้องนอนกันอยู่...
เธอก้าวขึ้นรถ พอดีกับเห็นโจวจ้านกับโม่จั๋วฮวาเดินเข้ามา จึงทักทายพวกเขาด้วย
พอถึงคิวโจวจ้าน เธอกลับชะงักไป
“โจวจ้าน”
โจวจ้านตอบสั้น ๆ กระชับ
ซังหลิงพยักหน้าอย่างจริงจัง “คืนนี้ขอบคุณพวกคุณมากนะคะ ถ้าอย่างนั้น...ฉันพาอาหยวี่กลับบ้านก่อน วันหลังจะเลี้ยงข้าวพวกคุณแน่นอนค่ะ”
ทุกคนมองตามรถของเธอที่แล่นจากไป
เผิงข่ายยังจ้องไปทางที่รถขับหายลับ พร้อมเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ไม่คิดเลยจริง ๆ...ตอนนี้ฉันพอเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เจียงถึงไม่แนะนำพี่สะใภ้ให้พวกเรารู้จัก”
สิ้นเสียง สายตาหลายคู่ก็หันมามองเขา