แม้เกวนนีจะเสียดาย แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ทุกคนจะอยู่ใกล้บ้านเหมือนเธอ จึงได้แต่กล่าวลาซังหลิงอย่างอาลัยอาวรณ์
ไป๋อี้เหนียนกับเซเวียร์กลับเป็นสองคนสุดท้ายที่รู้แผนวันหยุดของซังหลิง
แต่ทั้งคู่ก็ให้ปมมิติแก่ซังหลิงคนละอัน ได้ยินว่าข้างในบรรจุของฝากแทนใจที่มอบให้ลุงกับป้าของเธอ
วันก่อนออกเดินทาง เซเวียร์ส่งข้อความมาหาเธอ บอกให้แวะไปหาเขาสักหน่อย
แค่ใช้เท้าคิด ซังหลิงก็รู้แล้วว่าเขาต้องการทำอะไร เธอแอบยัดสัมภาระใส่ปมมิติโดยไม่ให้ทั้งสองคนรู้ สะพายแค่กระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกจากหอพัก พอพ้นประตูก็ตรงดิ่งไปสถานี
ฮิ ๆ ต่อจากนี้เธอจะให้วันหยุดตัวเองบ้าง!
…
เรื่องโจวฉีอันจะเข้าเรียนที่สถาบันอันดับหนึ่งในเทอมหน้าแทบจะแน่นอนแล้ว ในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย เขาจึงได้ปิดเทอมก่อนใคร เลยถือโอกาสมาที่สถาบันอันดับหนึ่งเพื่อเยี่ยมชมล่วงหน้า แต่ไม่คิดว่ามอเตอร์ไซค์ยังจอดไม่สนิท ก็เห็นเงาร่างหนึ่งลับ ๆ ล่อ ๆ วิ่งผ่านหน้าเขาไป
ใบหน้าอันงดงามประณีตของเด็กหนุ่มดูราวกับเปล่งประกายอยู่ใต้แสงอาทิตย์
ผมสีแดงของโจวฉีอันแทบตั้งชี้ เขายังจ้องตามทั้งที่อีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว คอแทบจะหักอยู่รอมร่อ
พอได้สติคิดจะเรียกอีกฝ่ายไว้ ก็ไม่ทันเสียแล้ว
“บ้าชะมัด!”
เขาสบถอย่างหัวเสีย อยากด่าตัวเองว่าโง่ชะมัด มัวแต่เหม่ออะไรอยู่?
ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ โจวฉีอันไม่คิดอะไรให้มากความ สะบัดท้ายมอเตอร์ไซค์อย่างแรงแล้วไล่ตามรถโรงเรียนไปทันที