ซังหลิงกระโดดลงจากตักเขา
เธอรู้สึกร้อนนิดหน่อย จึงดึงปกเสื้อให้คลายออก
“ห้องน้ำอยู่ตรงไหน? ฉันไปล้างตัวเองได้”
เซี่ยสุยน่าจะตอบไปแล้ว แต่สมองของเขายังจมอยู่กับความอิ่มเอมอย่างที่สุด จนแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเองด้วยซ้ำ
ดวงตาว่างเปล่าของเขามองตามซังหลิงที่เดินออกไป
คืนนั้น เซี่ยสุยเขียนลงในไดอารี่ว่า วันนี้มีความคืบหน้าครั้งใหญ่กับหลิงหลิง รักเธอมาก อยากตายเพื่อเธอ
ซังหลิงเองก็อารมณ์ดีไม่น้อย เธอตัดสินใจว่าจะเกลียดเซี่ยสุยน้อยลงสักหน่อย
ถ้าเซี่ยสุยหาตัวอย่างหายากมาให้เธออีก ความเกลียดชังที่มีต่อเขาก็อาจลดลงได้อีกตามสมควร
ตัวอย่างล้ำค่าชิ้นนั้นเข้ามาแทนที่ผีเสื้อปีกนกยูงมรกตตรงหัวเตียง
ก่อนปิดไฟ ซังหลิงจะมองมันเพิ่มอีกสองสามครั้งเสมอ
วันต่อมา ซังหลิงก็ไปทำงาน
ฮั่วฉี่เฉินให้เธอลาหยุดไว้ แต่ไม่ได้กำหนดวันกลับเข้าทำงาน พอเห็นเธอจึงทั้งดีใจและเป็นห่วง
“ทำไมกลับมาทำงานเร็วขนาดนี้ล่ะ แผลที่เท้าหายดีแล้วหรือ?”
ซังหลิงตอบว่า “อืม”
สีหน้าเธอดูสดใสไม่น้อย ฮั่วฉี่เฉินอดมองเธออยู่เรื่อย ๆ ไม่ได้ “มีเรื่องอะไรทำให้เธอมีความสุขขนาดนี้นะ หาดูได้ยากจริง ๆ”
ซังหลิงเหลือบมองเขา “พี่ไม่สนใจหรอก”
ฮั่วฉี่เฉินเลิกคิ้ว “หลิงหลิงยังไม่บอกเลย จะรู้ได้ยังไงว่าพี่ไม่สนใจ”
ซังหลิงตอบว่า “ผีเสื้อ”
ฮั่วฉี่เฉินเข้าใจทันที เขารู้ว่าซังหลิงชอบตัวอย่างพวกนั้น ชั้นวางของในห้องนอนแทบจะเต็มแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นผีเสื้อหายากมากแน่ ๆ เล่าให้พี่ฟังได้นะ พี่ก็สนใจได้เหมือนกัน” น้ำเสียงของฮั่วฉี่เฉินเจือความเอ็นดูอยู่เล็กน้อย
ซังหลิงหลุบตาลง “ช่างเถอะ”