ซังหลิงรวบเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยขึ้นมา แล้วเตะเซเวียร์ไปทีหนึ่งเป็นเชิงเตือนให้เขารู้จักพอ
แววตาของเซเวียร์มืดลึก ปลายนิ้วร้อนผ่าวแตะลงบนผิวของซังหลิงจนเธอสั่นสะท้าน
“พอได้แล้ว”
ซังหลิงขมวดคิ้ว น้ำเสียงแหบพร่าฟังแล้วแทบไม่มีแรงข่มขู่
“ไม่สบายหรือ?” เซเวียร์ถาม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำเรื่องแบบนี้ อย่างน้อยตอนที่มองซังหลิงระหว่างนั้น เธอก็ดูมีความสุขดี
ซังหลิงเม้มริมฝีปากชุ่มชื้นแดงระเรื่อ แน่นอนว่ามันรู้สึกดี แต่เรื่องแบบนี้เธอไม่มีทางพูดออกมาตรง ๆ หรอก ไม่อย่างนั้นเซเวียร์คงยิ่งได้ใจ
“ก็อย่างนั้นแหละ” เธอเบ้ปาก ก่อนกระโดดลงจากโต๊ะทำงาน
วัสดุกระจัดกระจายเต็มพื้น ซังหลิงคิดว่าต่อไปคงมองสถานที่แห่งนี้ตรง ๆ ไม่ได้อีกแล้ว
เซเวียร์เหลือบมองด้านล่าง ก่อนหัวเราะเยาะ “ใจร้ายจริง ๆ”
ซังหลิงปล่อยให้สมองกรองคำพูดนั้นทิ้งไปเอง
เธอวิ่งไปล้างหน้าในห้องน้ำ เรียกสติให้ตื่นเต็มที่
จากนั้นก็กลับไปตั้งใจเรียนอย่างเป็นธรรมชาติ
เซเวียร์มองซังหลิงด้วยแววตาน้อยใจ จ้องเขม็งอยู่นานถึงสิบนาทีเต็ม แต่อีกฝ่ายก็ไม่เงยหน้ามองเขาสักครั้ง
ดีมาก เซเวียร์ถอนหายใจ อาศัยความอดกลั้นอันแข็งแกร่งกดความร้อนรุ่มในกายไว้ ก่อนก้าวไปหาซังหลิง
ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกหรือ?
ในใจเธอ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตัวเองก่อน แล้วก็เงิน ส่วนเรื่องอื่นน่ะหรือ ไว้ทีหลังทั้งนั้น
ดูภายนอกนุ่มนิ่ม เหมือนรังแกง่าย แต่เอาเข้าจริงกลับไร้หัวใจยิ่งกว่าใคร
-
เดิมทีซังหลิงแค่อยากเรียนทักษะที่ดูดีมีระดับสักอย่าง เพื่อเอาไว้รองรับกรณีที่เพศของเธอถูกเปิดเผยในอนาคต