“อาอวี่ กลับมาแล้วเหรอ”
ซังหลิงยังไม่ทันสังเกตเห็นเจียงเชียนอวี่ พ่อกับแม่ของเธอก็เห็นเขาเดินก้าวยาวเข้ามาก่อนแล้ว
ท่าทีของแม่ซังเปลี่ยนไปทันที เธอทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น
เจียงเชียนอวี่มีสีหน้าเย็นชา แต่เดิมเขาก็ไม่ชอบคนตระกูลซังคนอื่น ๆ นอกจากซังหลิงอยู่แล้ว
เห็นแก่ที่ทั้งคู่เป็นพ่อแม่ของซังหลิง เขาจึงเพียงพยักหน้าเรียบ ๆ แล้วขานรับสั้น ๆ
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ซังหลิง เมื่อเห็นสีหน้าเฉยชาและหนามที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ออกมารอบตัวเธอ หัวใจก็เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด
“หลิงหลิง ขอโทษนะ...”
เรื่องเฉิงหว่านเป็นเพราะเขาจัดการได้ไม่ดี จนทำให้เธอต้องเจ็บปวด
ซังหลิงส่ายหน้าอย่างไร้ความรู้สึก
เธอไม่ใส่ใจอีกแล้วตั้งนานแล้ว
เมื่อเจียงเชียนอวี่ตระหนักได้เช่นนั้น แววตาก็หม่นลง
แม่ซังเห็นทั้งสองเป็นแบบนี้ จึงกัดฟันถลึงตามองซังหลิง
ก่อนจะรีบพูดว่า “อาอวี่ เรื่องเมื่อวานฉันกับพ่อเธอก็ได้ยินมาแล้ว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เรื่องนี้มีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”
มีเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ เจียงเชียนอวี่อ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เขารู้ว่าซังหลิงคงไม่เชื่ออีกแล้ว
“หลิงหลิง กลับไปพักในห้องก่อนนะ ฉันจะคุยกับพ่อแม่เอง” น้ำเสียงของเจียงเชียนอวี่อ่อนโยน
ซังหลิงขมวดคิ้ว ไม่ยอมทำตามเขา
“เจียงเชียนอวี่ มาถึงขั้นนี้แล้ว เราพูดกันให้หมดเถอะ”
“หลิงหลิง—”
เรี่ยวแรงทั่วร่างของเจียงเชียนอวี่ราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา เขากำมือเปล่า ๆ อย่างไร้ประโยชน์ แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ควบคุมไม่ได้กำลังหลุดลอยไปอย่างรวดเร็ว