ตอนเห็นแจ้งเตือนว่าสายไม่ว่าง เว่ยหลานก็ไม่ดื้อดึงโทรซ้ำเป็นครั้งที่สองอีก
ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่กว้างขวางจนดูว่างเปล่า ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
เสียงนุ่มละมุนของหญิงสาวแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของอากาศ
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...”
นั่นคือนิทานก่อนนอนที่หญิงสาวตั้งใจอัดเสียงไว้ให้เขา หลังรู้ว่าเขามีอาการนอนไม่หลับอย่างหนัก
ทั้งไร้เดียงสาและน่ารักมาก
เขาเคยเห็นกับตาว่าซังหลิงใส่ใจและห่วงใยเฮ่อซูเหยียนมากแค่ไหน
เพราะฉะนั้น ขอโทษด้วยนะ ความรู้สึกที่ทุ่มเทให้กันหมดใจแบบนั้น เขาเองก็อยากมีบ้าง
……
ยามเช้าตรู่ ซังหลิงตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ระบบบอกข่าวร้ายให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังสุดขีด
“โฮสต์ แย่แล้ว! เธอกำลังจะหลุดคาแรกเตอร์ต่อหน้าซ่งถานอวี้แล้ว!”
ซังหลิงกะพริบตา แสร้งทำเป็นตกใจพลางมองโทรศัพท์ “อ่า...ขอโทษนะระบบ เมื่อคืนฉันดื่มเยอะไปหน่อย...”
เธอสวยราวกับนางฟ้า แถมนิสัยยังอ่อนโยนขนาดนั้น ไม่มีใครทำใจโกรธเธอลงหรอก
แม้แต่ชีวิตจักรกลก็เหมือนกัน!
ระบบกลับเป็นฝ่ายปลอบเธอ “ไม่เป็นไร ๆ ไม่มีซ่งถานอวี้ก็ยังมีเจียงคั่ว เว่ยหลาน แล้วก็เฮ่อซูเหยียนนะ อ้อ โฮสต์ มีข่าวดีจะบอกด้วย เมื่อคืนค่าความชอบของเฮ่อซูเหยียนเพิ่มเป็น 98 แล้ว~! ขอแค่ได้รับความรักเต็มร้อยจากพระเอก โฮสต์ก็จะได้กุญแจเข้าสู่โลกถัดไปแล้ว!”
ซังหลิงรับปาก “อื้อ ๆ ระบบ ฉันจะตั้งใจทำงาน จะไม่ทำให้เธอขายหน้าหรอกน้า~”
ระบบซาบซึ้งจนอยากเข้ามากอด “โฮสต์ เธอสุดยอดมาก!”
แต่ซังหลิงบอกระบบว่า ในเมื่อเรื่องผิดพลาดไปแล้ว ตอนนี้ก็ทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย