นางกำนัลเซียงโม่ของหย่งเล่อแทบโกรธจนร้องไห้ออกมา
“องค์หญิง นาง...นางจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วเพคะ!”
หย่งเล่อกัดริมฝีปาก จ้องแผ่นหลังของซังหลิงเขม็ง
นางปาดน้ำตาอย่างแรง ก่อนจะหันหลังกลับแล้วสาวเท้าวิ่งไปทางตำหนักฉางหนิง
เหตุใด! เหตุใดซังหลิงถึงได้วางอำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้!
หากนับตามสายเลือด นางก็เป็นคนตระกูลซังเหมือนกันมิใช่หรือ!
หากซังหลิงรู้ว่าหย่งเล่อกำลังคิดอะไรอยู่ คงได้แต่หัวเราะเยาะ หย่งเล่อคงไม่รู้สินะว่าฮ่องเต้เกลียดชังตระกูลซังเข้ากระดูกดำ หากตระกูลซังไม่ได้ชิงลงมือก่อน เกรงว่าคงถูกฮ่องเต้หาเหตุผลล้างตระกูลเข้าสักวัน
ตอนนี้ฮ่องเต้ยังจัดการนางไม่ได้ และไม่กล้าปล่อยให้นางตายด้วย
คนทั้งใต้หล้ากำลังจับตามอง หากแม้แต่ทายาทของขุนนางผู้สร้างคุณงามความดีก็ยังไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างดี แล้วราชวงศ์นี้จะยังมีใครยอมภักดีอีก?
-
เดินออกมาได้ระยะหนึ่ง อิ๋นตานก็หันกลับไปมอง
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ว่า “นายหญิง องค์หญิงกลับตำหนักฉางหนิงไปแล้วเจ้าค่ะ”
ซังหลิงหัวเราะเยาะ “นางก็รู้จักแต่ฟ้องเท่านั้นแหละ”
อิ๋นตานกับตู้รั่วต่างเป็นคนของตระกูลซัง เป็นคนที่ท่านย่าของเจ้าของร่างเดิมเลี้ยงดูและฝึกฝนไว้ตั้งแต่เล็ก ทั้งยังเติบโตมาพร้อมกับเจ้าของร่างเดิม ความผูกพันจึงไม่ธรรมดา
ในยุคโบราณ สาวใช้ใกล้ชิดกับนายหญิงย่อมร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน หากนายหญิงรุ่งเรือง พวกนางก็รุ่งเรือง หากนายหญิงตกต่ำ พวกนางก็ย่อมพลอยเดือดร้อน ดังนั้นแม้ซังหลิงจะเริ่มเผยความผิดปกติออกมาให้เห็นทีละน้อยตั้งแต่ครึ่งปีก่อน พวกนางก็ไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจ
ตรงกันข้าม ในใจกลับรู้สึกว่าเป็นเช่นนี้เอง