ข้าวของส่วนใหญ่ของซังหลิงยังอยู่ที่พักเยาวชนผู้มีการศึกษา เพราะตู้ถูกหวังหลิงหลิงงัด เธอจึงกลับไปตรวจดู
คนที่ไปเป็นเพื่อนเธอคือฉินจื้อ
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ซังหลิงก็อยากมองหาเซี่ยซือเหมียน แต่กลับพบว่าเขาหายไปเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ในตู้ของซังหลิงมีของกินอยู่มาก อย่างนมมอลต์ที่ยังไม่ได้เปิดก็เหลืออยู่ตั้งสองกระป๋อง
เธอหยิบจดหมายที่พ่อแม่ส่งมาออกมา แล้วดึงเงินปึกหนึ่งจากข้างใน
ฉินจื้อกวาดตามองคร่าว ๆ “นับดูสิว่าเงินหายไปหรือเปล่า”
“อืม”
ครบ 200 หยวน ไม่ขาดไปแม้แต่เฟินเดียว
แต่ซังหลิงรู้สึกว่าเรื่องคงไม่ง่ายขนาดนั้น เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากส่วนลึกที่สุดของตู้ พอเปิดดูก็เป็นอย่างที่คิด
“เงินในนี้หายไป น่าจะสิบกว่าหยวน”
หวังหลิงหลิงคงคิดว่าเธอไม่ขาดเงิน ในซองจดหมายมีแต่ธนบัตรจำนวนเต็ม เธอไม่กล้าหยิบไป ยิ่งกว่านั้น หลังจากนี้ยังต้องไปรายงานเรื่องของกองพลผลิต เพื่อยึด ‘เงินสกปรก’ ก้อนนี้ของซังหลิงด้วย
ดังนั้นจึงแอบหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์ของเธอไปส่วนหนึ่ง
แววเย็นเยียบปรากฏขึ้นในดวงตาของฉินจื้อ
เขาครางรับเบา ๆ แล้วเอ่ยกับซังหลิงอย่างอดทนว่า “ลองตรวจดูอีกที ไม่ต้องรีบ”
ซังหลิงส่ายหน้า “นอกจากเงินแล้ว อย่างมากเธอก็คงหยิบของกินไปนิดหน่อย ส่วนอะไรหายไปบ้าง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีของสำคัญอย่างอื่นหายไปอีก ฉินจื้อก็พยักหน้ารับ
ฉินจื้ออารมณ์ไม่ค่อยดีนัก รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในอก